Dementerend conservatisme

15feb 2012februari 2012
Jacob Gelt Dekker

Conservatisme is aan het dementeren, vindt Jacob Gelt Dekker. Niet door Maggie Thatcher in de film The Iron Lady, maar door de Amerikaanse presidentskandidaat Ron Paul.

The Iron Lady, een film door regisseur Phyllida Lloyd over het leven van Margaret Thatcher’s, toont een treurige terugblik door het raam van de dementerende baronesse zelf. Meryl Streep openbaart zich weer als een van de grootste actrices ooit, maar de kijker vraagt zich intussen af hoe deze uitzonderlijke vrouw de verzorgingsstaat van Groot-Brittannië in de jaren ‘80, die blijkbaar werd leeggezogen door almachtige vakbonden en talloze kladlopers, weer op de rails bracht.

De verdiensten van Thatcher
Of het Lloyd’s bedoeling was om de IJzeren Dame – en daarmee haar politiek – af te schilderen als zwakzinnig, laten we maar in het midden.  De verdienste van Thatcher was stellig dat ze Groot-Brittannië bevrijdde van een leger hooligans, dat als een bende free riders en freeloaders de samenleving, maar vooral de economie, totaal ontwrichtten. En door de Falkland-oorlog te winnen, verdreef ze ook nog eens het fascistische kolonelsbewind in Argentinië.

Nederland heeft een dergelijke resolute aanpak, op wat voor terrein dan ook, nooit aangedurfd. Den Haag staat dan ook niet voor niets bekend om haar lafhartigheid en grote vermogen tot “collaboreren met de vijand”.

Demente gek
Doortastend conservatisme wordt wel eens verward met rechtse waanzin. Neem Ron Paul, de 76-jarige gynaecoloog uit Texas, die als Republikeinse presidentskandidaat alles op alles zet om nog eens als president in het Witte Huis van de Verenigde Staten zijn oude dag te mogen vieren. Hij is met lang achterhaalde ideeën de ware demente gek van rechts Amerika.

Zo wil Paul de goudstandaard weer invoeren. Nu is er in de geschiedenis van de mensheid maar zo ongeveer totaal 165.000 ton goud gevonden, en dat alles bij elkaar zou nog onvoldoende zijn om de economie van de wereld, die in omvang 63 biljoen dollar bedraagt, ook zelfs maar voor een kleine marge te dekken.

Paul mag verstand van barende moeders hebben, maar schroomt er niet voor om zijn onbenul over economie met grote demagogie als een nieuw evangelie aan de man te brengen. De werkeloosheid zou 26 procent bedragen in plaats van het officiële getal van 8,3 procent en ook een inflatiespook van wel 15 procent marcheert mee in zijn carnavalsstoet.

Paul is wacky. Paul is wise. Het klinkt kennelijk leuk genoeg voor velen om toch maar op de dementerende opa te stemmen. Kennis en analytisch vermogen zijn in de democratie immers slechts iets voor intellectuelen en daarmee verdacht. Paul mikt op anti-intellectualisme, het is een wereldwijde trend. Net als de koploper Mitt Romney, maakt hij zich niet druk over groeiende armoede en een afglijdende arbeidersklasse. Ook de onverzekerde zieken, die met enige redelijkheid gedekt zullen worden in de nationale ziektekostenverzekering van de VS, die hij smalend met Obama Care aanduidt, mogen van hem doodvallen.

De Wereldbank, de VN en alle internationale overlegorganen wil Paul opruimen, en als dat niet kan, dat de VS zich eruit terugtrekt. En zijn belangrijkste punt: de Federal Reserve moet worden opgeheven.

Ron Paul wil de VS doen krimpen om de landelijke bekrompenheid van een kleine Texaanse elite te dienen. Het liefst zou hij de federale staat opheffen en teruggaan naar een losse unie van onafhankelijke staten.

Het libertarisme van Paul, in navolging van dat van Milton Friedman, Ayn Rand en John Locke, lijkt in veel opzichten oppervlakkig. Het is het bekrompen geschreeuw van Wilders en de zijnen, overgoten met een flauw sausje van het non-agressieprincipe. Parmantig wordt die belofte bij iedere verkiezingsbijeenkomst gedaan: iedereen heeft de vrijheid te doen en laten wat hij wil, zolang hij geen geweld gebruikt om iemands persoon of eigendom aan te tasten (je kunt wel geweld gebruiken als verdediging tegen iemand die deze regel overtreedt en aan het recht om vuurwapens te dragen wil de Texaan natuurlijk niet sleutelen, ook al kost dat ieder jaar duizenden onnodige doden).

Geef mij Thatcher maar
De Iron Lady zat wellicht enigszins in die Ayn Rand-hoek, maar was bepaald geen bekrompen dorpsarts uit Texas. Haar samenwerking met president Reagan bracht de Muur en het IJzeren Gordijn naar beneden en ze is tot op heden de grote inspirerende heldin van Michaïl Gorbatsjov.

Populisme heerst alom, ook in de VS. Het kiezersvolk heeft weinig kennis van zaken. Op Facebook stelde ik deze onderwerpen eens aan de orde om een indruk te krijgen hoe de massa hierop reageert. Het resultaat was verbluffend. De meesten  hebben weinig besef van de werking van het monetaire systeem en menen nog steeds dat we onder de goudstandaard leven, ook al heeft president Nixon die lang geleden afgeschaft. Wat de Wereldbank doet of laat is onbekend, dat is in rechts-populistische kringen hoogstens een geheim genootschap van manipulerende machtswellustelingen. De Verenigde Naties is een dure club van kletsmajoors en de Federal Reserve een boosaardige groep van joodse bankiers, die naar eigen believen geld drukken.

Het onderwijs en de voorlichting over deze organen is zeer slecht. De scholen laten al totaal verstek gaan. Demente presidentskandidaten kunnen daardoor ongestoord en ongestraft onzin uitbraken en enthousiast applaus oogsten. Geef mij dan maar weer de Iron Lady, bij wie onderwijs en niet populistische geschreeuw, de inzet was voor maatschappelijke vooruitgang.