Koude Kikker Gore Vidal

07aug 2012augustus 2012
Jacob Gelt Dekker

FTM columnist Jacob Gelt Dekker herinnert schrijver, essayist en sex atleet Gore Vidal.

Eugene Luther Gore, beter bekend onder zijn schrijversnaam, Gore Vidal, is dood.

 
Hij kwam uit dezelfde familie als Al Gore, voormalig Democratische Vice President van de VS en Pryor Gore, een Democratische Senator uit Oklahoma. Zijn stiefvader was Hugh D. Auchincloss en stiefzuster Jacqueline Kennedy Onassis.  Gene, of Gore zoals hij later bekend stond, was een arrogante kouwe kikker kwast.
 
“Wanneer het ijs gebroken is, vind je bij mij alleen ijskoud water eronder,” was zijn gevleugelde uitspraak. Hij was beroemd en vond dat maar dood normaal, omdat uiteindelijk iedereen in zijn familie beroemd was. Gore was niet alleen mediageil, maar beschikte ook over een legendarische  goesting; op zijn 25ste zou hij naar eigen zeggen als meer dan 1000 sekspartners gehad hebben, mannen en vrouwen.  Edmund White, een collega schrijver van een jongere generatie, die ook claimt alle Olympische records gebroken te hebben in sportseks met minimaal 20 partners per week, vond Vidal echter maar een amateurtje.  
 
Tijdens een bezoek aan Amsterdam, waar Gore een voordracht hield voor de John Adams Society in de aula op het Spui, kon hij niet nalaten te zinspelen op ons Hollandse Red Light District met window girls voor kant en klare consumptieve seks, zonder morele schijnheiligheid.
 
Nu verbleef Gore voor het grootste deel van zijn leven (tot 2003) in zijn Italiaanse villa La Rondinaia aan de Golf van Salerno en Edmund White in het hartje van Parijs. De relazen over de seksuele escapades van beide heren neem ik dan ook maar met een dikke korrel latinozout.
 
“There is not one human problem that could not be solved if people would simply do as I advise,” zei Vidal eens en dat echode door in zijn 25 romans, twee memoirs en vele essays.  Toch kwam hij in 2009 niet met een kant en klare oplossing voor de financiële crisis, en ook recent niet voor de economische malaise in Zuid Europa; het bleef bij zijn demonstratieve potsierlijkheid, groots gebaar  en verloren verkiezingscampagnes.
 
De beste man
Op zijn sterfdag lonkte Broadway me met Vidal’s toneelstuk “The Best Man” met topsterren als, James Earl Jones, John Larroquette, Cybill Shepard en John Stamos in de hoofdrollen.  ik ben maar eens gaan kijken; uiteindelijk, ik voel me niet geroepen tot  het schrijven van lijkredes.
 
Voor een uitverkocht popelend publiek  voerde het toneel een wel erg losse interpretatie op van het vuile politieke steekspel  tussen  de democratische presidentskandidaten J.F.Kennedy en Lyndon Johnson op de democratische conventie begin jaren ’60. Er is blijkbaar niet veel veranderd op het eerste oog, met het verschil dat de massamedia vandaag nieuws over een kandidaat die deed aan “same sex sex “  binnen minuten wereldkundig zouden maken, terwijl het toen nog krampachtig verborgen werd gehouden. Het toneelstuk had een Clintonesque klapsigaar ondertoon en ik zie het maar als een historische gelegenheid.
 
Verkiezingen
Dat brengt me natuurlijk op de opwarmende verkiezingsstrijd in de VS van vandaag. Mitt Romney, de Republikeinse kandidaat, stuntelt nog steeds van de ene blunder naar de andere. De $400 miljoen die Obama tot op heden heeft uitgegeven aan het systematische demoniseren van de Mormoonse, multimiljonair- corporate raider lijkt effect te hebben. Obama, die zelf nog steeds worstelt met een slakkende economie, lijkt ook geen zwarte Superman meer te zijn, die alle problemen even oplost; Harry Potter toverstaven blijken helaas uitverkocht.
 
Onder het blauwe en witte boorden publiek in de straat en op kantoor is er weinig kennis over de wereldeconomie, maar op alle populistische cable channel TV networks wordt de malaise in Griekenland moeiteloos op gelijke voet gesteld met die in de USA en spoedig in China. De populistische hersenspoeling draait 24/7, jaar in jaar uit, en het is geen wonder dat er nauwelijks nog een zinnig gesprek over het onderwerp gevoerd kan worden. Zelfs onze Geert Wilders wordt dagelijks als een soort “ kort-door-de-bocht” Europese superheld ten tonele gedragen. Velen zien vliegen als de Hollandse Superman.
 
Terug
Thuis gekomen uit theater trof ik een caravan van filmcameraploegen aan voor mij voordeur. Neen, niet voor mij, maar voor mijn buren, die ooit eens het love nest van Marilyn Monroe en de broers Kennedy huisvestten. Ondanks, of tenzij Marilyn, werd Kennedy uiteindelijk “ The Best Man”.
 
Ik verzuchtte even, immers de Seksuele Revolutie van toen was toch veel leuker dan het financieel gemierenneuk van heden.

Het is tijd om in actie te komen. In een wereld waar alles om geld draait, kunnen we alleen samen het verschil maken