Waiting for Superman

08nov 2010november 2010
Jacob Gelt Dekker

In de strijd voor beter kwalitatief onderwijs is het hopen op de komst van iemand van de planeet Krypton

In het kielzog van de recessie worstelt de wereld met productieverbeteringen. Als we rijker willen worden, dan moet er meer en beter gepresteerd worden. Onderwijs zou de productiviteit en opbrengst van de arbeid zo ongeveer verdubbelen in ieder’s mensenleven.
 
Regisseur Davis Guggenheim en producent Lesley Chilcott wonnen met hun documentaire over onderwijs, Waiting for Superman, de Sundance Film Festival Audience Award  2010. Al Gore’s  enigszins overtrokken kijk op de opwarming van de aarde in, An Inconvenient Truth, had de heren al  wereldwijde roem bezorgd maar ook een reputatie het niet zo nauw te nemen met de feiten. De vakbonden van onderwijzend personeel, de grote tegenstanders van Waiting for  Superman,  aarzelden dan ook geen ogenblik om het publiek hieraan te herinneren. De aanval op arbeidscontracten van onderwijzers, die op geen enkele wijze gekoppeld zijn aan hun prestaties, staat centraal in de discussie.
 
Incompentie 
Superman, de stripfiguur held van Jerry Siegel en Joe Shuster veroverde de wereld vanaf 1938. De onoverwinnelijke buitenaardse held verscheen altijd op het kritieke moment  om een ramp te voorkomen, kinderen te redden uit de handen van alles vernietigende  bandieten en de mensheid van de totale ondergang.
 
Of de halfgod door zijn Joodse makers nu ontleend was aan Jaweh, Moses of Golem, de mythische held van het Praagse ghetto, is een academische discussie geworden. De Messiaanse held geniet vandaag grotere popularitiet dan ooit tevoren en het is een onmogelijke opgave om een vijfjarige uit te leggen dat de vliegende superman niet echt bestaat maar slechts een symbolische personificatie van ethiek is.
 
Guggenheim en Chilcott tonen negentig minuten lang hoe vijf kinderen in de leeftijd van 5 tot 13 met hun ouders vechten voor een redelijke kwaliteit schoolopleiding binnen het Openbare School systeem in de grote Amerikaanse steden. Hun stelling, "de leerlingen zijn zo goed als de onderwijzers" is de dramatische conclusie van de film, vooral omdat op Amerikaanse scholen  vooral onderwijzend personeel geplaatst wordt dat academisch in de laagste 10 procent scoort. De kinderen wachten vol verlangen en vertrouwen op de inspecteur van onderwijs, superwoman, Michelle Rhee, die hen zal redden uit de klauwen van onderwijzers’ luiheid en incompetentie
 
Onderwijzer worden in de VS is iets wat je altijd nog kunt doen, wanneer  alles in je carrière mislukt is. De scholen zijn de vergaarbak geworden van academische mislukkelingen en het tenure systeeem, waardoor aanstelling voor het leven een onaantastbaar recht is geworden, maakt hervorming onmogelijk. 
 
Ook in Nederland leverden,  Kweekscholen, Pedagogische Academies decennia lang ondermaats opgeleide onderwijzers af, die hun gebrek, eerder dan hun kennis, aan de leerlingen doorgaven. Ze produceerden een dramatische opleidingsachterstand die pas na generaties weggewerkt zou kunnen worden, indien de politiek al geneigd zou zijn in het neerwaarts spiraliserende proces in te grijpen..
 
Het Finse model 
Finland staat wereldwijd bovenaan de succeslijst van onderwijs met de hoogst opgeleide onderwijzers, en daardoor de beste oogst van academisch presterende kinderen. Niet de drop outs maar de beste van de besten staan voor de klas en leveren generaties van academische superkinderen af.  Ouders zijn volledig opgenomen en betrokken bij  het onderwijsproces  en de school is niet langer een bewaarplaats van kinderen terwijl hun ouders ergens werken.
 
China probeert halsoverkop alles te doen om het Finse model te volgen, De gevolgen van de Chinese Culture Revolutie moorden met ongevver 50 miljoen  doden, zijn nog steeds zeer merkbaar in academia en economie door een enorm gat in de generatieopbouw. 
 
Bijna alle Islamitische landen daarentegen bestrijden in een nieuwe fundamentalistische opleving alle secularisme en modernisering van onderwijs. Als je de Koran maar in het Arabisch kunt lezen dan ben je goed genoeg voor alle madrassas.
Ook in Nederland blijven de Islamitische scholen dramatisch achter bij de rest, vooral omdat hun imams/onderwijzers niet gekwalificeerd zijn. In heel Europa is een nieuwe fanatieke Islamitische onderklasse in de maak met alle sociale en economische problemen van dien. De hoop is gericht op de  Islamitische superman, de Mahdi, die iedereen die niet zijn volgeling is, de kop zal afhakken. De aan delfstoffen verslaafde Middenoosten landen hebben talloze paleizen gebouwd voor hun leiders, maar onderwijs overgelaten aan academische drop outs. Ook daar staan links en rechts Mahdi’s op.
 
De kampioenenstrijd tussen supermannen moet nog verder losbarsten, maar is onafwendbaar. Guggenheim is erin geslaagd om  opnieuw wereldwijd  de discussie aan te kaarten.