Maar wat zijn dat nu echt voor bedrijven? Maken ze echt allemaal troep? Der Spiegel heeft ze onderzocht en illustreert zijn artikel uitgebreid met foto's en grafieken. SAIC is de grootste, het heeft via joint ventures met GM en Volkswagen voldoende techniek in huis. Onlangs werd bekend dat SAIC een belang heeft genomen in GM, dat naar de beurs gaat in wat met 22 miljard dollar wel eens de grootste beursintroductie ooit zou kunnen worden. 

 

 

Dongfeng werkt samen met Nissan, Hyundai en het Franse PSA (o.m. Peugeot en Citroên). Geely is in Europa wat bekender: het nam Volvo over van Ford.

 

De ontwikkeling van deze bedrijven is niet anders dan sensationeel te noemen. FAW bijvoorbeeld heeft zijn omzet de afgelopen acht jaar met een factor 60 verveelvoudigd: van 400 miljoen tot 23 miljard euro. 

 

Er wordt vaak smalend gedaan over de techniek en veiligheid van hun auto's, maar de cijfers geven aan dat de Chinezen op dit moment flink investeren om die achterstand in te halen. Sterker, op het gebied van elektrische auto's lopen ze gewoon voorop. Der Spiegel vermoedt dat Chinese fabrikanten een rol speelden bij het Chinese besluit om de export van zeldzame metalen te beperken.

 

Ligt inderdaad voor de hand. Ook bekend is dat de automotive-fabrikanten flink worden gesteund door de Chinese regering. Maar kritiek daarop en Europese anti-dumping maatregelen tegen die Chinese staatssubsidies liggen bij de Duitse auto-industrie zeer gevoelig. China is namelijk niet alleen producent, maar ook de grootste afzetmarkt ter wereld.