Het verwijt dat Mitt Romney een draaikont is slaat de plank mis. 'His legendary flip-flops aren't the lies of a bumbling opportunist – they're the confident prevarications of a man untroubled by misleading the nonbeliever in pursuit of a single, all-consuming goal', schrijft de Amerikaanse publicist Matt Taibbi in het blad Rolling Stone.
Romney profileert zich als de man die de Amerikaanse staatsschuld gaat aanpakken. Maar zijn hele carrière is gebaseerd op schuld. De schulden waarmee private equity-investeerders als Bain Capital de door hun overgenomen bedrijven opzadelen en vervolgens leegzuigen.
Incompetentie
Teveel kiezers begrijpen niet goed hoe Romney zo rijk is geworden: met het lenen van geld dat andere mensen terug moeten betalen. 'Door schuld het kernpunt te maken van zijn campagne, doet Romney een gok van historische proporties op de incompetentie van de Amerikaanse pers', schrijft Taibbi. En de Amerikaanse kiezer. 'De onwaarschijnlijkheid van Romney's gok weerspiegelt de hardnekkigheid van de sociopathie van het Wall Street dat hij representeert.' Het Wall Street dat vier jaar geleden met zijn hebzucht, kortzichtigheid en onverantwoordelijke nastreven van persoonlijk gewin bijna de hele wereldeconomie vernietigde.
Romney als de verpersoonlijking van de leen-en-verover economie, waarin het kapotmaken van ondernemingen wordt gelegitimeerd met het eufemistische concept van creatieve destructie. Het is een harde beschuldiging en enkele criticasters van Taibbi verwijten hem dan ook dat hij niets begrijpt van private equity. Er zijn immers tientallen voorbeelden van kwakkelende ondernemingen die dankzij de een overname door een private equity-partij juist een succesvolle turnaround konden maken. Om die reden stappen ook pensioenfondsen en vakbonden in private equity. Zij hebben geprofiteerd van de successen die er op dat gebied gehaald zijn, en hun leden dus ook.
Gordon Gekko
In zijn
blog gaat Taibbi in op dat verwijt. Hij vindt het een valide punt, maar betreurt het tegelijk. Wie in een private equity-overname investeert, rekent volgens Taibbi niet zozeer op succes van de onderneming, maar op het vermogen van dat bedrijf om cashflow voor de aflossing van de opgelegde schuldenlast te genereren. Daarin zit immers de winst. 'De belangen van de private equity-bedrijven en hun investeerders lopen niet parallel met die van de overgenomen ondernemingen, ook al willen Romney c.s. ons dat doen geloven.'
Taibbi schetst een zwart beeld van de industrie waarin Romney zijn fortuin (dat wordt geschat op zo'n $250 miljoen) heeft gemaakt. Romney is volgens Taibbi een Gordon Gekko, in een nieuwe verbeterde versie met een betere PR en een groter doel: 'In zijn hele leven was hij een overname-koning, nu probeert Romney Amerika zelf over te nemen. En als dat lukt, zullen we die overname uiteindelijk zelf moeten betalen.'
Het artikel doet uit de doeken hoe de methode-Romney in de praktijk nu eigenlijk werkt. Veel nieuwe inzichten levert dat niet op, maar de heldere manier waarop Taibbi het proces beschrijft maakt haarfijn duidelijk dat zakenbanken als Goldman Sachs en private equity-bedrijven als Bain en Carlyle goeddraaiende ondernemingen hebben leeggezogen en werkgelegenheid hebben vernietigd. En daarbij ook nog eens werden gesteund door de Amerikaanse federale overheid, die dankzij belastingwetgeving mensen die al miljonair waren buitenproportioneel bevoordeelde.
Taibbi concludeert dat de Jehova-getuige Romney de apostel is van een economische revolutie. Een revolutie die rijkdom voor enkelen creëert, zonder welvaart voor velen in hun omgeving. 'It's a vision of society that's crazy, vicious and almost unbelievably selfish, yet it's running for president, and it has a chance of winning.'