Een olieboycot is de enige manier om lastpak Iran met zijn atoomwapenaspiraties in toom te houden. De hoge olieprijs weerhoudt Obama daarvan
Obama staat voor een duivels dilemma. Gaat hij de economische druk op de Islamitische Republiek verder opvoeren door de grootverbruikers China en India te overtuigen geen Iraanse olie meer op te slurpen? Dan graaft hij volgens analist Matthew Hulbert van Instituut Clingendael zijn eigen presidentiële graf. De benzineprijs klimt bij een olieboycot zeker omhoog gezien de onmogelijkheid van andere oliestaten om het productiegat snel aan te vullen. De aan goedkope olie verslaafde Amerikaanse kiezers zullen het Obama bij de komende verkiezingen niet vergeven als ze meer dan de psychologisch belangrijke grens van 4 dollar per gallon benzine (0,79 euro per liter) aan de pomp moeten betalen.
Tegelijkertijd kan Obama het zich moeilijk veroorloven een toontje lager te zingen. De Iraanse leiders zouden hem dan als een slappe hap beschouwen en onverschrokken doorgaan met hun nucleaire atoomprogramma. De Iraanse kwestie toont Amerika’s zwakke geopolitieke macht in de regio aan.
Olie-infuus
Kern van het probleem is het ingeprente idee van het Amerikaanse volk dat het land ‘energieonafhankelijk’ is en het patent heeft op goedkope, in eigen land geproduceerde olie. Maar het Iraanse probleem toont aan dat de VS nog immer aan het internationale olie-infuus liggen. Alleen is deze realiteit nog niet doorgesijpeld in de psyche van de doorsnee Amerikaan. Het gevolg is dat Obama niet snoeiharde, effectieve economische sancties kan afkondigen en blijft hangen in verbale
dreigementen waar Iran totaal niet van wakker ligt.
Stiekem hopen de Democraten dat China en India olie uit Iran blijven importen, zodat de benzineprijzen in ieder geval tot de verkiezingen dit najaar stabiel blijven. De verzwakte macht in het Midden-Oosten is de geopolitieke prijs die ze moeten betalen om na 6 november nog steeds op het pluche te zitten.