Jens Weidmann – de Klaas Knot van Duitsland – is een fanatiek voorvechter van klassieke begrotingsdiscipline. Hard, rauw en fel keert hij zich tegen weke monetaire knieën. Maar hij staat alleen.
Hij geldt als Europa's krachtigste verdediger van het Verdrag van Maastricht, een voorvechter van fiscale discipline. Jens Weidmann (44), president van de Deutsche Bundesbank, is een van de laatste bolwerken tegen de Keynesiaanse vloed die Europa dreigt te overspoelen.
Waar bondskanselier Angela Merkel in het Europese politieke krachtenspel nog wel eens water bij de wijn wil doen, heeft Weidmann maar een verantwoordelijkheid: prijsstabiliteit. Business Week stelt: 'De toekomst van Europa hangt af van wie het gevecht wint: Weidmann of zijn tegenstanders. (…) De voorstanders van 'groei nu' waarschuwen dat de bezuinigingen Europa in een depressie storten.' Weidmann denkt juist dat het laten vieren van de teugels Europa in een nog veel diepere crisis zullen storten.
Business Week portretteert en analyseert de rol van Weidmann. Zijn positie is op het eerste gezicht opmerkelijk zwak. De Bundesbank heeft nu meer dan €600 miljard tegoed van andere centrale banken in het euro-systeem. Desondanks klinkt zijn stem in de Raad van de ECB even luid als die van Malta of Luxemburg.
En daarom laat Weidmann zijn geluid maar op een andere manier klinken: via de media, toespraken en gesprekken met opiniemakers en economen. Zijn boodschap: Europa's echte probleem is teveel spenderende politici; alleen begrotingsdiscipline kan de monetaire unie bijeenhouden.
Weidmann stevent overigens in razend tempo af op een conflict met Mario Draghi, president van de Europese Centrale Bank. Hij leverde in een brief aan Draghi keiharde kritiek op de monetaire verruiming door de ECB. De brief lekte uit en zette de verhoudingen tussen ECB en Bundesbank op scherp.
De druk op Europese politici om af te zien van bezuinigingen bedreigt alles waar Weidmann voor staat. Fiscale discipline blijft volgens hem essentieel voor het langetermijnbelang van Europa. Maar hoe dieper de economische crisis in Europa toeslaat, hoe moeilijker het voor hem wordt om anderen te overtuigen van zijn gelijk.