Waarom de Franse dieetgoeroe Montignac zo populair was in de zakenwereld
De methode-Montignac
Eind jaren negentig werd de 'methode-Montignac' ook in Nederland gretig gevolgd. Meestal wordt een dieet populair dankzij aandacht in de damesbladen, maar in het geval Montignac, die zelf carrière had gemaakt in de farmaceutische industrie, liep het anders. De hype ontstond door de enorme populariteit van zijn dieetfilosofie in de zakenwereld. Zo sijpelde het door in de 'gewone' wereld. De toch al niet onbemiddelde Montignac werd er nog rijker door. Zijn vermogen wordt geschat op enkele tientallen miljoen euro's.
In een periode dat de economie uit zijn voegen kraakte en er meer dan ooit zakelijk werd gelunched, zorgde Montignac ervoor dat zakenlieden niet uit hun broek knalden.
In zijn boeken 'Ik ben slank want ik eet', dat al in 1986 werd gepubliceerd, en 'Slank worden met zakendiners, legde hij uit dat je al dat lekkere, vette, eiwitrijke voedsel prima kon eten zolang je er geen koolhydraten bij at. Een glaasje wijn daarentegen was geen enkel bezwaar. Hij was en bleef tenslotte Fransman. En ook de Franse voedselindustrie toonde zich uiterst tevreden: vette ganzenlever, côte de boef, druipend-rijpe kaasjes, het mocht allemaal van de goeroe.
Zo werd 'montignaccen' synoniem met smakelijk zakelijk lunchen, zonder de nadelige gevolgen voor de buikomvang. Een schril contrast met het later populaire eierkoeken-dieet van Sonja Bakker.