Kiekjes uit Cannes

28jul 2012juli 2012
Eric Smit

De snapshots van een kort werkbezoek aan Cannes van FTM’s Eric Smit bevat het plaatje van een bijzondere ontmoeting. “Het is gvd niet te geloven…Mickey Schulhof”.

Op weg naar het vermaarde Zuid-Franse visrestaurant Tétou rinkelde mijn telefoon. Een mij zeer bekende stem knauwde opgewonden: "Get over here, quickly". Er was overduidelijk een dringende reden om onze reis ietwat te bespoedigen, zo maakte de dame aan de andere kant van de lijn duidelijk. Een uniek moment dreigde anders verloren te gaan. Ik bracht het commando over aan haar echtgenoot die naast mij zat en het stuurwiel van een zwarte Bentley Continental GT Convertible in zijn stevige handen hield. Hij liet zijn rechtervoet zwaarder worden en we vlogen over de kronkelende wegen naar onze bestemming in Golfe Juan. Valet parking bespaarde ons ter plaatse nog enkele waardevolle seconden.

 

Mickey
En daar zat hij, aan de raamzijde van het restaurant, uitkijkend over het vlakke water van de Méditerranée: Michael Peter Schulhof. Voormalig ceo van Sony America, big spender in Hollywood en vooral: oud-president-commissaris van internetbedrijf World Online. Een functie die door persbureau Bloomberg niet in het c.v. van de Amerikaan is opgenomen, maar wel degelijk een roerig en lucratief deel van zijn leven uitmaakte. Deze turbulenties werden ooit door mij in Kill Mickey in zakenblad Quote opgetekend. Het verhaal vormde het begin van mijn bovengemiddelde journalistieke belangstelling voor de persoon Nina Brink, thans Storms geheten. Mijn bevindingen had ze overigens met enige intensiteit betwist.

Mijn nieuwsgierigheid naar het fenomeen Nina culmineerde uiteindelijk in een biografie die in maart 2010 uitkwam en mij niet alleen een bestseller, maar ook de nodige juridische schermutselingen met de hoofdpersoon opleverde. Het ene had overigens ook weer met het ander te maken, maar dat is voor een andere keer. Hoe dan ook, een langdurig vredesproces met het onderwerp van mijn boek bracht mij jaren later voor het eerst met haar samen in een restaurant aan een eiwitrijke dis. En door een bizar toeval mochten Michael Schulhof met zijn zwartharige echtgenote Paola daar getuige van zijn.
"Het is gvd niet te geloven; Mickey Schulhof", kon ik slechts uitbrengen toen ik was gaan zitten en had vastgesteld dat hij het ook echt was. Nina zat met haar rug naar de – inmiddels – kalende Amerikaan. Ze had hem al vele jaren niet gezien en gesproken. Er werden geen begroetingen uitgewisseld. Zelfs geen blikken. Het leek me niet gepast om toe te geven aan mijn opwelling om even gezellig bij Schulhof aan te schuiven. De iPhone bracht ik (natuurlijk) nog wel even in stelling.

 

Achter Madamme Storms en huisvriend/hoogleraar Robert Kamerling zit de foeragerende Schulhof

De nostalgie naar die eerste schermutselingen kreeg nog een extra injectie toen bleek dat Nina’s toenmalige PR-man – Jeroen Sparrow – in de straten van Cannes en omgeving was gesignaleerd. Sparrow had het weten klaar te spelen dat hij bij massa’s mensen aan de Côte over de tong ging. Het recept: een gloednieuwe zuurstokroze Bentley.
Voor de borrelafspraak bij Le Repere in Porte de la Rague spreken we af om te car poolen. Brandstofbesparing, daar heeft de sloopkogel van de Hollandse PR immers graag wat voor over, ook al betekent dat hij een sjofele journalist op zijn kalfslederen achterbank moet dulden.

Een rondje over de Promenade de la Croisette liet mij vervolgens inzien dat niet de talrijke flanerende anorectische modelletjes, maar een obese PR-man in zijn roze Bentley de meeste eyeballs trekt.

 

Uit de kast, pardon, Bentley…

Een klein eindje van de Croisette verwijderd, ligt de jachthaven van Cannes. Voor wie de blik niet uitsluitend over het dobberende tupperware laat glijden, zijn er nog genoeg andere details die het observeren waard zijn. Zo zag ik dat er een motorsloep van het 80 meter metende superjacht O’mega afmeerde en vervolgens een dozijn langbenige dames op de kade afzette. Gemiddelde leeftijd: niet meer dan 21 jaar. Toch aardig om te weten dat die varende tycoons het zo goed voorhebben met de jongere generaties.

 

De meisjes van de O’mega (klik op foto om te vergroten)

Ik had het natuurlijk leuk gevonden om me onder te dompelen in het feestcircuit aan de Côte, maar ik was er om te werken. Overdag boven in de heuvels van Super Cannes dossiers doorspitten, ‘s avonds weer terug naar mijn erbarmelijk geventileerde hotelletje nabij het plaatselijke politiebureau. Het was daarom zo aardig dat de heer en mevrouw Storms mij nog even uitnodigden om met hun motorsloep – voor de liefhebber: een Wajer Osprey  – een frisse neus te halen.

 

Het in Griekenland geregisteerde en zeker niet kinderachtige superjacht O’mega.

 

Het – naar mijn beste weten – grootste motorjacht varend onder Nederlandse vlag (69,65 meter): de Sherakhan van kapitein Jan Verkerk. Hij verhuurt zijn in 1965 gebouwde en in 2005 volledig gemoderniseerde jacht met liefde. Hoewel, je moet 350 duizend euro per week meenemen voordat hij er afstand van doet (klik om te vergroten).

 

Hotel Eden Roc vanaf het water bezien. Samen met Hotel Du Cap HET jetset-hotel van de Franse zuidkust. Jarenlang het favoriete toevluchtsoord van het onderwerp van mijn veelbesproken biografie. Sinds de Duitse familie Oetker er bezit van heeft genomen, is cash niet langer meer het enige betaalmiddel en kan er ook weer met de creditcard worden afgerekend.

 

Tot slot: Nina Storms aan het roer van haar Wajer. Let op de fles Domaine Ott (wit) rechts van de kapitein…

Het is tijd om in actie te komen. In een wereld waar alles om geld draait, kunnen we alleen samen het verschil maken