Onder beslag

28jan 2011januari 2011

Journaliste Margriet Marbus houdt voor FTM een dagboek bij sinds de belastingdienst op al haar bezittingen beslag heeft laten leggen. Deel II. ‘Kan dit echt in Nederland?’

 

Donderdag 27/01/2011

12.00 PM
 
Nieuws van de accountant. Er is op voorhand inderdaad geen enkel bericht geweest over een achterstallige inkomstenbelasting. Laat staan over op hande zijnde beslaglegging. In de beslagleggingsrituelen is dat eigenlijk onaanvaardbaar. Je hoort wél even aan te kondigen dat je de boel komt annexeren. Onrechtmatig, zou deze  beslaglegging dus eigenlijk zijn. Maar ja, we wonen in het buitenland. Je kunt er donder op zeggen: het tegenargument van de taxman is  dat men dan zogenaamd niet weet waar we verblijven. Ook al zijn de correspondentieadressen bekend.
Videoland via de Bossche gerechtsdeurwaarders Hoek & Partners maakte tenminste nog netjes melding. Maar ja… Zoals  Ahmed Marcouch al zei: een sterke tegenstander, de belastingdienst. Tegen de onbeperkte juridische middelen van de staat wil ik het maar niet opnemen.
Maar de verdere procedure lijkt me onlogisch. Er moet eerst betaald worden, dan pas gaan de beslagen van onze rekeningen af. Maar… eh… betalen?!  Hoe moet dat dan? Ik kan namelijk niet bij mijn geld. Wie heeft er tegenwoordig nog tienduizenden euro’s aan contacten op rekeningen her en der staan? Bij rondvraag onder familie, vrienden en kennissen blijken er dat maar weinig te zijn.
Dat er voor 25.000 euro aan beslagen liggen en er ‘maar’ 12.000 betaalt moet, is om het dwangmiddel van de beslaglegging wat meer ‘voelbaar’ te maken, legt een vriend uit. Als je nergens meer bij kunt, ben je genoodzaakt snel actie te ondernemen. Nu dus via allerlei kanalen geld bij elkaar schrapen. Dat gaat moeizaam. Uiteindelijk lukt het dan wel. De betaling komt vandaag waarschijnlijk rond.
Dan duurt het nog even voordat we ons geld hebben.

15.00 PM

Ik krijg via social networks als FaceBook en Hyves waarop ik mijn frustratie zichtbaar heb gemaakt en de link naar FTM heb gezet. De meeste reacties zijn emotioneel en geschokt. De vraag is maar steeds is: overdrijf je niet? Kan dit echt in Nederland? Nogmaals: ja dus. Dít  kan. Ach, en iedereen heeft met de belasting te maken en brengt wel eens een dvd niet op tijd terug…
Er komt ook een document binnen over een onderzoek naar bedrijfstakken die tijdens de crisis juist wél blijken te floreren. Een inkoppertje. Want dat gaat natuurlijk om gerechtsdeurwaarders en incassokantoren. Die hebben handenwrijvend munt geslagen uit alle beslagleggingen bij mensen en bedrijven die hun betalingsverplichtingen niet meer na konden komen.
Een medeslachtoffer  mailt een omvangrijk emotioneel schrijven. Ook hij is slachtoffer van beslagleggingen en is niet op de hoogte gesteld van één en ander. Met als resultaat enorm dure juridische zaken waaraan hij uiteindelijk failliet ging. Ik vraag hem de brief op FTM te zetten als reactie op mijn stuk. Ook collega Jerry  Goossens mailt. Hij kreeg een beslaglegging door de fiscus voor een boete van E130,00. Honderddertig euro. Hij belde dat zijn kinderen moesten eten en hoe dat nu moest, zonder geld. Hij moest het maar uitzoeken… Onderaan zijn reactie kan hij het niet nalaten om de ‘(nationaal) socialistische overheid’ te veroordelen. Jerry is redelijk gematigd. Voordat hij zoiets zegt?! Hij is niet de enige bij wie deze termen door het hoofd gaan. Een ander sluit zijn broef af met een cynisch ‘Sieg Heil’.
Er komt per mail nog veel meer binnen maar veel mensen zijn ook bang voor wat ze ‘big brother’ noemen en willen hun beklag niet in het openbaar doen. Hoe ver gaat die angst voor de overheid dan al in Nederland, vraag ik me af? Veel te ver als mensen hun mening niet meer publiekelijk durven te geven. Zoveel is me wél duidelijk.

17.00 PM

Mijn mailbox zit propvol en ook op FB zijn er een hoop reacties. Dank, allemaal, voor de moeite. De belastingdienst doet er helaas iets mee. Het regelen van een andere bankrekening voor het betalen van de hypotheek, morgen, is niet gelukt. Straks dus ook nog extra tijd stoppen in het antwoorden van ING die de hypotheek verstrekt. De kanalen lopen bij deze bank nogal langs elkaar heen, weet ik nog van mijn eerste beslaglegging, dus dat worden weer problemen, problemen.
Morgen is het vrijdag. De zondag in Dubai. De kinderen mogen na het eten wat langer opblijven en willen een film. Men duikt in de kist met films en komt eensgezind met een prachtig exemplaar terug in de keuken waar ik de chocolademelk maak. "Mama, wij willen deze!" Ik krijg de dvd in mijn handen gedrukt en kijk recht in het grijnzende gezicht van Nanny McPhee.