Op heterdaad

25mrt 2011maart 2011
Arne van der Wal

Een Nederlandse wereldprimeur, zonder een cent subsidie: RFID-chips in hotelhanddoeken en lakens besparen jaarlijks €20 miljoen. Hoe werkt dat?

Handdoeken, badjassen, lakens, flat screens en soms zelfs complete bedden: in hotels wordt letterlijk alles wel eens gejat. Gestolen lakens en handdoeken alleen al zijn jaarlijks goed voor een schadepost van meer dan €20 miljoen. Textielleverancier Womitex beveiligt nu met een RFID-chip hoteltextiel, een Nederlandse wereldprimeur. Klinkt simpel, maar hoe werkt het eigenlijk? Directeur Marc Rynja legt uit.
 
 
 
Chips en water, dat is geen gelukkige combinatie. Hoe heeft u het was-probleem opgelost?
Drie jaar geleden ben ik begonnen met het testen van RFID-chips. Toen zaten ze nog in een hard hulsje, dat in bedrijfskleding al werd gebruikt. Maar ik merkte dat alle chips voor lakens en handdoeken ongeschikt waren. Te dik, maar ook wegens het wasproces. Dat is voor platgoed heel anders. 
 
Wat is het verschil?
Lakens en handdoeken worden industrieel gewassen. De was gaat in partijen van 50 kilo in een soort buis met kokend heet water en chemicaliën en wordt flink geschud. Daarna wordt het vocht eruit geperst met een druk van 25 bar. Als de was droog is belandt ze in een vouwmachine die met 120ºC behoorlijk heet wordt. Tegen de chemicaliën en hoge temperatuur bleek de omhulzing niet bestand. Daar hebben we met de leverancier een bescherming voor ontwikkeld. Onze RFID-chip gaat nu 150 wasbeurten mee.
 
Technisch een lastige klus in RFID-technologie, dat het ministerie van Economische Zaken ooit uitriep tot speerpunttechnologie. Hoeveel subsidie heeft u gekregen?
Uh, geen cent. Ik heb wel eens geprobeerd subsidie aan te vragen, maar moest toen zoveel vragen formulieren invullen… daar kon ik niet op wachten. Via-via belandde ik bij jongens van de TU Delft. Samen met onze Duitse chip-leverancier hebben we deze chip ontwikkeld.
 
Hoe gaat Womitex hier geld aan verdienen?
Wij verhuren zo’n 900.000 artikelen per jaar aan hotels. Met zulke aantallen zakt de prijs van een chip vanzelf. Maar het belangrijkste is dat zo’n 30 tot 40 procent van onze spullen verdween. Niet altijd door de gasten, maar soms ook elders in de keten. Ik wil van de discussie af wie een handdoek of badjas heeft zoekgemaakt; het hotel, wij of de wasserij. Daarnaast verbeteren we dankzij de chip onze eigen logistiek. 
 
 
Dit FTM- artikel verscheen dinsdag 22 maart in dagblad De Pers