Dat het ANC actie moest ondernemen tegen de toenemende populariteit van de Democratische Alliantie- oppositiepartij, was duidelijk. Al was het maar om de schandalen, ongeregeldheden en andere wanpraktijken binnen de eigen partij wat te verdoezelen. Een mooi staaltje saboteren, kleineren en discrimineren ten gevolg. En daar werd het aloude Zuid-Afrikaanse stigma black versus white uit de hoge ANC-hoed getoverd. Die deed het twintig jaar geleden immers hartstikke goed voor ons, moeten Zuma en de zijnen gedacht hebben.
De afgelopen jaren lieten prominente ANC’ers geen moment onbenut om DA’s
Helen Zille en haar partijgenoten af te schilderen als witte, racistische Afrikaners die er alles aan gelegen was om de laatste overblijfselen van het Apartheidsbeleid te beschermen, te versterken zelfs. Allerhande misstanden of penibele situaties in en rondom Kaapstad worden door het ANC aangegrepen om hun ‘race card’ kracht bij te zetten.
Geen twijfel, puur racisme, roepen ANC-ers in de
media, ‘pure DA-racisme!’ Verhalen over blanke boeren die hun zwarte (ANC-stemmende) personeel verbieden om op 18 mei aanstaande naar de stembussen te gaan, op straffe van ontslag, worden rijkelijk door het ANC de wereld ingebracht.
Karaktermoord
Niet subtiel of middels cryptische, indirecte provocaties, maar ‘just the way it is’. The DA is not, and will never be a political home for Black people who include Africans, Coloureds and Indians. Het zijn de woorden van Jackson Mthembu, nationaal woordvoerder van het ANC. Een mooi staaltje politieke karaktermoord. Nee, geniepigheid valt het ANC niet te verwijten, dat moet gezegd.
Een tegenoffensief kon niet uitblijven. De DA lijfde in rap tempo tientallen gekleurde en zwarte partijleden in en Helen Zille verkondigt te pas en te onpas dat ze maar wat graag haar plaats als partijleidster afstaat aan een gekleurde of zwarte opvolger. Want ja, de DA is zeker een voorvechter van het positieve discriminatiebeleid van etnisch achtergestelden, aldus de blonde politica. De verkiezingsleuze ‘We deliver for all’ is zorgvuldig gekozen, met de klemtoon op all.
Op elke straathoek hangen de posters – met teksten in het Afrikaans, Engels en Xhosa – met een breed lachende Helen Zille en enkele van haar vrouwelijke gekleurde en zwarte partijgenoten. Zwarte vrouwen doen het goed, zo weten ook Zille en de haren, immers bij uitstek de meest achtergestelde ethnische minderheid die door het BEE-beleid (Black Economic Empowerment) meer kansen moet krijgen.
Helen Zille in actie. Het ANC doet haar af als 'white madam'
Bennetton
Tegenstander ANC doet de posters schamper af als ‘A couple of stooges and one white madam’. Ze doen mij persoonlijk denken aan de kleurige politiek verantwoorde Benetton-billboards van vijftien jaar geleden.
Hoewel Zuid-Afrikanen het niet graag toegeven, is het waar. Als het gaat om politieke gebeurtenissen, zit dit land nog behoorlijk vast in het raciale denken van de Apartheid. Fascinerend en frustrerend tegelijk. ‘As long as elections have nothing to do with real issues, South African politics don’t get to solving South Africa’s main issues like poverty, education, and crime,’ zucht George aan het tafeltje naast me. Ik zucht ook. Hij heeft gelijk. Treurig.
Ik ben niet voor, ik ben niet tegen. Ik ben mét. Ik ben het met George eens. Zolang de Zuid-Afrikaanse politiek zich niet weet los te maken van het zwart-wit denken, zal het nooit recht doen aan
The Rainbow Nation. Het maakt mij persoonlijk heel weinig uit of de volgende president zwart, wit, gekleurd of gestippeld is – zolang het maar iemand is die erin slaagt de kleur voorgoed uit, en tegelijkertijd voor net zo lang terug te brengen in kleurrijk Zuid-Afrika.
Dat zowel de DA als het ANC daar niet de juiste partij (meer) voor zijn, lijkt een onomstoten feit. Ik pleit derhalve voor een nieuwe partij, kleurrijk in al haar kleurloosheid, zonder bagage, maar met gewicht.
- Lees hier het eerste deel over de verkiezingen in Zuid-Afrika
- En hier een link naar de intrigerende overheidssite voor de verkiezingen