De gym van het Grande Bretagne Hotel op Constitution plein, tegenover het parlement in Athene, stond bovenaan de prioriteitenlijst van econoom-marathon renner, Lucas Papademos. Hij was niet de enige.

George Papandreou, de MP in arren moede die gebukt ging onder zware lasten is ook al een gym slaaf. Hij koos er die ochtend voor om de pers te ontlopen door te doen alsof hij in Bretagne Hotel aan gewichten ging trekken. Iedere Griek weet nu eenmaal dat George nooit aan zijn dag begint voordat hij zich in het zweet heeft gewerkt. Als brave Grieks Orthodox katholiek dient hij in het zweet des aanschijns droog brood voor de bevolking te verdienen. Zodoende konden de heren Papademos en Papandreou min of meer ongestoord babbelen in de gym over een nieuw kabinet.

Papademos, Grieks voor de "Vader van het Volk", was eerder overhaast uit een IMF meeting in Washington DC gestapt en via de Frankfurt, waar hij ook nog een klusje had bij de European Central Bank had te klaren, naar Athene  gevlogen. Politiek is een onfrisse zaak en bankieren tegenwoordig ook, en om dat enigszins te compenseren, laat de zestigjarige supereconoom fitness voor alles gaan. Dat is maar goed ook, hij zal zijn fysieke fitheid goed kunnen gebruiken.

De gifbeker
Na twee jaar en twee maanden viel het doek voor de Griekse Minister President George Papandreou. Machtige EU landen slokten de fragiele Griekse middenstand economie op in de 35 jaar nadat de Grieken aantraden als lid. Kleine buurtwinkeltjes legden het af tegen de multinationale detail- en groothandelsbedrijven uit Duitsland en de Benelux. De relatief al schatrijke EEG landen verdienden er spoedig vele miljarden bij binnen het EU- jasje waarvan Griekenland maar al te graag lid was geworden.

Mavro lepta en crima, zwart geld en crimineel geld, was het enige dat de trotse Griekse burgers nog overbleef. De Papandreou dynastie deed jarenlang of haar neus bloedde en besteedde EU-investeringsfondsen aan consumptie in plaats van investeringen, tot de bom barstte. Trots waren ze, die Griekse oer-democraten, binnen twee jaar steeg het aantal zelfmoorden met 60 procent. Was Socrates’ Hemlock, de gifbeker met Umbelliferae, hen niet trots en onbuigzaam voorgegaan?

Ondanks het luidkeelse media en politieke gezeur is de schade voor de grote jongens klein; Holland zit er in voor maar 4 miljard, Duitsland 76 en Frankrijk 84. Eigen schuld dikke bult, moet je maar denken, en er was ondertussen toch al dik aan verdiend. Zo hadden de Fransen aan de Grieken hun Mirage gevechtsvliegtuigen opgedrongen, met nog wat modern elektronisch wapentuig, als afschrik strategie tegen die vreselijke super gevaarlijke Turken, die al honderden jaren proberen de Bosporus over te steken om Europa te plunderen en te brandschatten.

Betaling met Griekse staatsobligaties was prima, vond Sarkozy. Credit Agricole, Frankrijks grootste bank en te vergelijken met de Nederlandse Boerenleenbank, en de Alfa Bank plakten de deals aan elkaar en een rijke stroom hoge rentebetalingen, opgebracht door slechts 11 miljoen Grieken, begon als in een pijpleiding westwaarts te vloeien. Nu zijn gevechtsvliegtuigen bepaald geen productievoorzieningen en leveren een economie niets op dan altijd maar weer grotere onkosten.

Toen de middenklasse 50 tot 60 procent van hun pensioenen moesten inleveren, was de maat vol en trok men te strijde. Papandreou speelde nog even een slechte Griekse Margaret Thatcher, maar de verwende klungel had zijn rol slecht ingestudeerd, immers de oorzaak van het kwaad lag niet in opportunistisch gedrag van een uitgeknepen bevolking, maar bij verkwistende EU politici, dat met vier handen op een buik grote sier maakten en deden of ze gek waren.

Puffend onder een bench press
De nieuwe Minister President is een trouwe hard werkende econoom en zeer bekend in de Europese financiële wereld; een keurige Paapse jongen zouden we in Nederland zeggen en in Griekenland heet zo iemand, een keurige Kalimafxion, zoals het kachelpijpachtige hoofddeksel van  monniken.

Ik kwam deze godvrezende man voor zijn benoeming tijdens mijn ochtendgymnastiek in het Grande Bretagne Hotel tegen. Aanvankelijk had ik geen flauw idee wie ik tegenover me had. In het gesprekje dat ik achteloos begon, kwam tot mijn verbazing de aap uit de mouw. Toen ging het al snel over die andere Papa en zijn mogelijke benoeming tot MP.
"Ik begin er niet aan als ik 17 februari 2012 alweer moet opstappen," zei onze Papademos puffend onder een bench press. "Ik heb zeker zes maanden nodig," verzuchtte hij even later tijdens een diepe squat met een flinke halter op zijn schouders. "Laat Antonis Samaras het anders zelf maar opknappen. Ik blijf liever gezond."

Drie dagen later was het tij meerdere malen gekeerd en werd zijn benoeming een feit. Nu zullen de gestaalde spieren van Papademos onder de loodzware Frans-Duits-Griekse super deals op de proef worden gesteld. De fitnesstest van zijn leven.