Hijabs, de hoofddoeken voor Islamitische vrouwen, door Wilders denigrerend bestempeld als, kopvodden, hebben de kassa's van Albert Heijn veroverd. Met uw boodschappen is er geen ontkomen meer aan een dagelijks portie politiek geladen religieuze provocatie.
Islamitische maagden die ooit zwaar bewaakt werden weggesloten in binnenkamers tot jonge mannen hen kwamen bevrijden met een huwelijk, zitten nu voor het grote publiek te kijk. Bruidschatten werden soms door aanstaande echtgenoten betaald als garantie tegen een snelle scheiding of dood en soms door de ouders van het meisje als vooruitbetaling op haar deel van de erfenis. Islamitische AH kassajuffrouwen vandaag verdienen nu hun eigen geld en zijn niet langer economisch te manipuleren met bruidschatten.
De macht van papa om dochters uit te huwelijken naar zijn eigen genoegen en voordeel is gebroken. Echtscheiding als keuze van de vrouwelijke partner ligt binnen handbereik. Hoe zeer AH klanten zich ook ergeren aan kopvodden provocaties, hijabs zijn de meest waarneembare tekenen van Islamitische vrouwenemancipatie. Het traditionele Islamitische huwelijkspatroon en de machts verhoudingen binnen Islamitische families zijn voor altijd veranderd.
Vijfhonderd jaar geleden speelde hetzelfde proces zich af in onze Hollandse en Zeeuwse samenleving. In 1505 hokte Janne Heyndericx uit het Zeeuwse Kouwenkerke met Adriaen Jacopsz; ze beloofden elkaar te trouwen in meer voorspoedige tijden. Haar ouders zetten haar op straat. Janne vond een baantje, trok in bij een andere jongeman waar ze nota bene nog een kind van kreeg, maar toen ze genoeg geld had, trouwde ze met Adriaen ( zie Vrouwen, De Moor& Luiten van Zanten).
Economische productieve deelname van vrouwen als ingehuurde werkkrachten vormde een aanzienlijke bijdrage aan de Nederlandse Gouden eeuw van de 17de eeuw. Nog even leek het erop dat slechts een tijdelijke schaarste aan mannen, zoals na de pest van 1350 of tijdens de Tweede Wereldoorlog, een tijdelijke opening verschafte aan vrouwendeelname aan de economie, maar emancipatie bleek onomkeerbaar. Zo waren politieke spartelingen van Christelijke Gereformeerden om vrouwen terug te sturen naar keuken en kinderen lachwekkend en ergerlijk.
Eenzelfde emancipatieproces vindt nu plaats met Islamitische vrouwen. De onthoofding van de dictatoriale Islamitische patriarch gaat echter nog veel verder. Kinderen binnen het Islamitische gezin waren veelal een garantie voor de oudedagvoorziening van de ouders. Maar daar zijn zonen en dochters niet langer van gediend. Hun zuur verdiende geld is nu voor eigen gebruik, eigen huwelijks keuze en hun eigen leven.
De Nederlandse sociale uitkeringen en AOW vormden voor vele straatarme immigranten uit Turkije en Marokko, de grootste aantrekkingskracht om zich in de Lage Landen te vestigen. Niet de kinderen, maar de Staat voorziet nu in de oude dag. Levenslange verplichte premiebetalingen hebben pensioenfondsen tot de rijkste instellingen ter wereld gemaakt en tot de machtigste financiers van onze kapitaalmarkten. De oudedagvoorziening is een enorme bron van onze welvaartsstaat. Die vorm van financiering ontbrak in de Islamitische gemeenschappen. Zo bestaat tot op heden in Turkije geen deugdelijke hypotheekwet en financier voor aanschaf van een privé woning. De Islamitische kapitaalmarkten zijn onderontwikkeld en remmen de ontwikkeling van het grote publiek aan welvaartsdeelname zoals we dat kennen in West Europa.
Islamitische premiebetalers als immigranten brengen daarin definitieve verandering. Het zijn vooral de hijabs achter de kassa's van grutter Albert Heijn die daarvoor zorgen.