Mitt Romney is een economisch crimineel

25mei 2012mei 2012
Redactie Follow the Money

Waarom private equity-bedrijven als Romney’s Bain Capital de slechtste kant van het kapitalisme zijn.

Het legendarische muziek-en cultuurblad Rolling Stone heeft regelmatig buitengewoon interessante verhalen over Washington en Wall Street, politiek en business. De verhalen van Matt Taibbi over Goldman Sachs bijvoorbeeld zijn klassiekers in het genre ‘fileren tot op het bot’. (Zoals: ‘The People vs Goldman Sachs’  en vooral deze ‘The Great American Bubble Machine’

 
Nu is er weer zo’n verhaal verschenen dat een must read is: ‘Why Private Equity Firms Like Bain Really Are the Worst of Capitalism’ van Josh Kosman, die ook een boek over het onderwerp schreef. Het thema zal ongetwijfeld een rol spelen in de Amerikaanse presidentsverkiezingen.
 
Het artikel gaat over Bain Capital, waarvan de Amerikaanse presidentskandidaat  Mitt Romney eigenaar was en waaraan hij zijn vermogen dankt. Zijn kandidatuur zet private equity-bedrijven en hun praktijken on trial, schrijft Kosman. ‘En dat werd tijd.’
 
Vijanden van het kapitalisme
Romney doet het voorkomen dat de critici van private equity vijanden van het kapitalisme zijn. En dat juist private equity, en Mitt Romney in het bijzonder, bedrijven heeft gered en banen gecreëerd. En dat hij nu hetzelfde gaat doen voor Amerika. 
 
Maar van dat verhaal van Romney klopt helemaal niets, zegt Kosman. Private equity-bedrijven kopen met goedkoop geleend geld bedrijven op, de zogenoemde leveraged buy out. Na de koop moet het bedrijf zijn eigen verkoop betalen. De lening verschijnt  op de balans van het gekochte bedrijf, dat ook de rentelasten (vaak met een opslag in de vorm van een management fee) moet betalen aan het private equity-bedrijf. 
 
Dat is vaak alleen op te brengen als het bedrijf gaat bezuinigen en mensen ontslaat. Daar zijn de private equity-managers meesters in. De operationele winst neemt daardoor aanvankelijk toe. Tenminste, op de korte termijn. Maar investeren is er voor de meeste bedrijven niet meer bij, zodat hun concurrentiepositie op termijn verslechtert. Maar tegen die tijd is het bedrijf al weer doorverkocht of in mootjes gehakt. 
 
Natuurlijk zijn er bedrijven die door deze benadering wel beter zijn gaan presteren. In Nederland is fietsenfabriek Accell (o.m. Batavus) een veelgenoemd vooorbeeld van een bedrijf dat door de tucht van private equity beter is gaan presteren. Maar uit Kosmans onderzoek blijkt dat dat uitzonderingen zijn. Hij komt tot een vrij deprimerende, maar overtuigende conclusie: de meeste overnames zijn mislukt, veel bedrijven gingen kapot. Kosman noemt tientallen voorbeelden.
 
Schade 
Tegelijkertijd zijn bedrijven als Bain Capital en hun eigenaars schatrijk geworden. De term sprinkhanen blijkt een accurate beschrijving van de werkelijkheid. Kosman constateert dat private equity niet alleen schadelijk is voor bedrijven, maar ook voor de Amerikaanse economie en overheidsfinanciën. Immers: door belastingwetgeving is de rente die bedrijven betalen aftrekbaar van de belastingen. Dat heeft de Amerikaanse schatkist sinds 2000 $130 miljard gekost, becijfert Kosman. 
 
Een lezenswaardig artikel. En blader ook even door de comments. Daar staan nog meer verwijten jegens Romney in, maar ook kritiek op Kosmans analyse. 
 

Het is tijd om in actie te komen. In een wereld waar alles om geld draait, kunnen we alleen samen het verschil maken