Rijkman Groenink, oud bestuursvoorzitter van ABN Amro, zei afgelopen week op een bijeenkomst op de UvA dat het ‘heel toevallig’ was dat de analisten van Merrill Lynch steevast pleitten voor de verkoop van onderdelen van ABN Amro op een moment dat de zakenjongens van fusies en overnames al werkten aan een financiële striptease van de Bank. 

 

De zakenbankiers hadden al een plan liggen om samen met Royal Bank of Scotland en het Spaanse Santander en later Fortis ABN Amro op te eten is zijn cynische theorie. Een oude ABN-bron grinnikt: “Tja, zo werkt dat. Als je veel geld kunt verdienen met zo’n deal verdwijnen de Chinese Muren, die normaal gesproken zijn opgetrokken tussen analisten en zakenbankiers, wel eens.”

 

Dezer dagen werd ook bekend dat Goldman Sachs voor 900 miljoen euro aan giftige leningen hebben verkocht aan ABN Amro, terwijl een andere afdeling miljoenen verdiende aan deze transactie met behulp van het hedgefonds van John Paulson. De Amerikanen worden door zowel de SEC als de Britse autoriteit FSA fraude aangeklaagd voor fraude wegens dit financiële dubbelspel. De Duitsers bestuderen de juridische mogelijkheden, in Nederland is het nog angstaanjagend stil.

 

Heeft Groenink gelijk? Gebruiken de zakenbanken hun slimste onderzoekers om iets minder alerte Hollandse bankiers te vermorzelen met gestolde voorkennis. De oud-topman is natuurlijk niet helemaal objectief na zijn vertrok na de afgedwongen opsplitsing van zijn bank. Toch heeft hij zeker vier goede argumenten om zijn morsige complot te onderbouwen.

 

Vlak na zijn waarschuwing dwarrelt er een opdringerige brief binnen van het Britse hedgefonds TCI die opdeling van ABN bepleit. Santander, RBS slaan meteen toe, aangevuld met Fortis.  Eén ABN-bron: “Dat lag een beetje voor de hand. Jean Paul Votron, de baas van Fortis, was een weggestuurde ABN-man en wilde graag de almighty ABN eens te grazen nemen.” Lex Kloosterman, een met ruzie vertrokken ABN-man die voor Fortis werkte, was  adviseur voor Merrill Lynch in deze kwestie. “Meer emoties dan economisch rationalisme”, zegt een andere insider. 

 

2. Aan de andere kant van de Chinese Muur bevonden zich de zakenbankiers die al jaren adviezen uitbrachten aan Santander en Royal Bank Of Scotland. Opvallend was de rol van zakenbankier Barry de Reuver. Deze oud student aan de TU Twente was, voor hij naar Merrill Lynch vertrok, werkzaam bij ABN Amro en was volgens collega’s ‘wel klaar’ bij zijn oude werkgever. De these van Rijkman is nu dat het zakenteam de opdracht had om koste wat het kost een fusie te vervolmaken met deze drie partijen. Feiten zijn er niet voor, wel één sterke aanwijzing. 

 

Een mogelijk andere fusie tussen ABN Amro en Barclays, het bancaire droomhuwelijk van Rijkman Groenink, werd door Graham in harde bewoordingen ontraden. 

In The Times zegt Graham : ‘It is not clear to us that Barclays can offer the highest price for ABN among other potential suitors. That said we recognise that factors such as cultural fit will have to be considered by ABN.’ Waarom deze verbetenheid? Kwaadsprekers uit The City: “Omdat Merrill Lynch bij Barclays en ABN niet aan tafel zaten als zakenbankier.”

 

3. Merrill Lynch wordt uiteindelijk de zelfgenoegzame kingmaker van de deal. In een persbericht schept de bank zelfs op dat zij de enige adviseur was voor het bankconsortium, terwijl ABN Amro alleen al vijf investment banks nodig had om de klus te klaren.

 

4. De dealmakers hadden belang bij de overname. De grote mannen achter de overnametroijka werden multi-miljonair. Matthew Greenburgh, het Engelse hoofd van de fusie en overname tak van Merrill Lynch, verdiende persoonlijk tussen de 10 en 20 miljoen euro aan de ontmanteling van ABN Amro. City-blogger Ian Fraser wantrouwt de intenties van de inmiddels vertrokken bankier al jaren. In eerdere deals (bij een overname van NatWest bijvoorbeeld) zou deze als 'vlerkerig' en amoreel omschreven bankier ‘dirty tricks’ hebben gebruikt ‘to secure a deal’. Deze schaamteloosheid vond Andrea Orcel, de chef van het acquisitie-team, zo huiveringwekkend dat deze af wilde zien van zijn bonus van 33 miljoen dollar.  Fraser. ‘But, given the nature of these guys, that would seem extremely unlikely.’ De Amerikaanse justitie doet nog steeds onderzoek naar de toekenning van deze recordbonussen in het jaar dat Merril Lynch omviel.

 

Mathijs Bouman, econoom en commentator van RTL 7, hoort het aan. "Als het waar is, is dat een schande. Als dit niet crimineel is, dan moet het snel crimineel worden verklaard." Het is, voegt hij er aan toe, "alsof je sleutelmaker een extra setje maakt voor een inbreker". 

 

To be continued.