Onverwacht primeurtje: de op 1 juli afgetreden president van De Nederlandsche Bank (DNB) is een zeer goede eindredacteur. “Hij haalde fouten uit mijn tekst, voegde inhoudelijke dingen toe of maakte dingen nog wat harder dan hij ze aanvankelijk gezegd had. Hij was enorm scherp op de details – soms wist hij zich zaken beter te herinneren dan zijn medewerkers”, vertelt auteur Janssen vrolijk.

 

Zeven lange sessies hielden Janssen en Wellink. Steeds op de werkkamer van de bankpresident aan het Amsterdamse Westeinde. Janssen: “Het waren hele informele gesprekken. Ik vond hem ongelooflijk open, kon merken dat hij er lol in had om anekdotes te vertellen. Hij wilde echt graag in deze uitgebreide vorm zijn verhaal kwijt.”

 

 

En passant zet Wellink tijdens het optekenen van zijn financiële memoires enkele zaken in het volgens hem juiste perspectief. Het faillissement van DSB kwam toch echt omdat de bank van Scheringa niet aan de Europese liquiditeitsregels voldeed, de ondergang van IceSave zagen ook andere deskundigen niet aankomen en voor de problemen bij het opsplitsen van ABN Amro had Wellink juist gewaarschuwd. 

 

Vooral het toestaan van de uitverkoop van die laatste bank kwam Wellink op ladingen kritiek te staan. En dat deed pijn. “Die affaire heeft hem enorm aangegrepen”, zegt Janssen. “Hij vond zelf dat hij het goed gedaan had door steeds zijn zorgen en bedenkingen rond de overname te uiten. Niemand luisterde, en driekwart jaar later bleken ze allemaal bewaarheid te worden. Hij voelde zich ten onrechte bekritiseerd.”

 

Over zijn opvolger kon Wellink tijdens de interviews nog weinig zeggen – nieuwe president Klaas Knot werd eind mei pas op het allerlaatste moment aangedragen. Janssen onthult in het boek dat niet minister Jan-Kees de Jager, maar Wellink zelf Knot als eerste aandroeg als kandidaat. “Het leek een idee van De Jager, maar dat was met zekerheid spin van het ministerie.”