REGISTREER |  LOGIN |  FOLLOW US ON TWITTER
  •  
Auteur:
woensdag 26 januari 2011
GEVELD DOOR DE STAAT
Woestijnprinses en journaliste Margriet Marbus was even in Nederland op bezoek voor werk en zaken. Geld pinnen bleek lastiger dan verwacht, op al haar bezittingen lag beslag. Marbus vertelt. 'Allejezus! Alles weg??'

De woestijnprinses, Cynthia van Elk

 

Zaterdag 22/01/2011


08.00 AM.


0,00. 0,00 euro?! Nulkommanulnul? Dat zegt het scherm op het pinautomaat van ING. Maar... dat kán niet! Opnieuw pinpas erin. Weer 'saldo opvragen'. Het moet een vergissing zijn. Ik trommel met mijn vingers op het automaat.  Ik heb haast. Er moet een nieuwe vloer in mijn huis. En in verband met huurders moet dat snel. Ik woon in Dubai en ik vlieg nu van een opdracht  in New York speciaal voor die vloer over Amsterdam  waar ik dan voor een mannenblad ook een interview met twee kamerlid Ahmed Marcouch doe. Het scherm verspringt. Weer 0,00. God...het is echt waar. Deze rekening is leeg. Een andere pas. 0,00. Nog een andere. 0,00. Dat betekent dat al mijn rekeningen leeg zijn. Een slordige 25.000 euro. Verdwenen. Wat is dit?

Ik bel naar huis. :"Ik kan niets pinnen, alles is leeg. Zoek eens uit hoe het zit," vraag ik mijn echtgenoot. Ondertussen ontwikkelt zich een vette knoop in mijn buik. Allejezus! 25.000 euro? Weg? Dat kan niets anders dan een beslaglegging zijn. Maar... van wie?!

Ik heb dit al eens meegemaakt.  Drie jaar geleden. Ons huis op afstand in de verbouwing. Een aannemer maakte zijn klus niet af maar eiste wel geld. De even op geld beluste advocaat die we helaas troffen maakte er 'een zaak' van in plaats van een kort geding waarin afbouwen werd geëist en om daarna rekeningen te voldoen. Een 'zaak' die zo'n 45.000 euro extra kostte, erg lucratief voor advocaat Sluijter uit Leiden. Het beslag duurde eindeloos. Omdat we de juridische kosten niet meer konden dragen - mevrouw, wij hebben de mogelijkheden dóór te procederen en gaan dit ook doen - moesten we uiteindelijk de aannemer betalen. Geld weg. Huis niet af en vol lekkages. Een traumatische ervaring met de aannemerij. de advocatuur maar vooral met het Nederlandse recht. Het beslagrecht. Hét machtsmiddel voor de rijken in Nederland. Rijken die kwaad willen.

Echtgenoot belt terug. Inderdaad. Op alles wat we hebben staat beslag. Hij kan niet zien wie het doet. En ING is niet bereikbaar. Het is zaterdag. Beslagen worden bij voorkeur op vrijdag gelegd. Dan heeft men er het meest last van, is de ervaring. En zijn mensen op maandag, na drie dagen zonder geld, wat meer 'murw'. En nu? Ik bel collega Eric Smit. Die heeft ervaring zat met beslagleggingen.

"Ga naar je postadres, daar moet iets liggen," adviseert hij. Ik wil ook van hem weten: wat is de goedkoopste manier om het beslag op te heffen? Niet nóg eens 45.000 naar een advocaat.

"Praten," zegt Smit. "Praten met de tegenpartij is altijd het goedkoopst."

Ik duw mijn koffers in een locker en pak de trein naar de Amsterdamse binnenstad. Ik bel ook advocaat Laurens Pit, een vriend. Hij zegt toe me te helpen maar ook dat ik eerst moet weten wie het is. In het huis in Amsterdam ligt nauwelijks post. Ik heb mijn zaken namelijk goed op orde. Er liggen wél aanmaningen van deurwaardersbureau Van den Hoek uit Den Bosch. Het gaat om een schuld bij Videoland. Een niet terug gebrachte video van Nanny McPhee.

Hoewel ik me meen te herinneren het ding wel op de toonbank te hebben gelegd, meent Videoland nu een schuld te hebben van E 132,00 voor een DVD van zo'n 5 euro. Zou het ding van de zomer toch in de verhuiscontainer terecht zijn gekomen? Er volgt binnenkort een beslaglegging bij niet betalen, kondigt men in een ander schrijven aan. Maar ja. Als je in het buitenland woont, hoe weet je dat? En de voordeur zal worden open gebroken. Jezus. Voor een DVD...  Van de studentes die mijn huis bewonen verwacht ik niet dat ze mijn post open maken om dit soort dingen door te geven. E 25.000 beslag voor Nanny PcPhee? Je deur openbreken voor een video van nanny McPhee?!


10.00 AM


Ik bel Eric Smit weer. "25000 euro voor Nanny PcPhee? Ja, dat kan wél," volgens hem. Het is niet te geloven. "Voor een rekening van 100 euro kun je  in theorie voor tienduizenden beslag laten leggen. Lekker breed. Dat is meer werk. Daar verdienen de advocaten namelijk meer aan."

Ondertussen moet ik op weg voor een voorgesprek voor een interview met tweedekamerlid Ahmed Marcouch. Ik probeer lopend aannemers af te bellen, de schilder die ik maandag moet betalen. Aannemer is kwaad. Kan nu niet verder zonder vloer en wil - ach, ja...- wel betaald krijgen voor de klus want de tijd is ingepland. Hij staat 'in zijn recht' zegt hij. Dat zijn de eerste 1000 euro aan kosten die het beslag me opleveren. Verder heb ik geen cash geld. Pinkaarten uit Dubai liggen nog daar. Ik vraag thuis voor een moneytransfer bij Western Union. Ik kan nog geen treinkaartje pinnen. De aannemer moet even wachten. In Dubai is het ook einde van de maand. Daar is het geld ook op.


12.00

Het gesprek met Ahmed Marcouch verloopt goed maar wat warrig. Ik maak me zorgen. Door mijn hoofd spoken woorden als 'advocatenkosten', 'rechtszaken', de jaren beslagleggingsterreur van de aannemer heeft wel sporen nagelaten. Dat stoort bij deze verze beslaglegging in mijn werk. Dat moet niet, anders kost de beslaglegging meteen al 2000 euro met die aannemerskosten erbij.

Na het bezoek aan Western Union waar ik 300 euro cash, vertrek ik naar Rotterdam, naar mijn hotelkamer. Ik maak me zorgen. Wie doet dit? Videoland? Wie kan het anders zijn?


Zondag 23/01/2011


11.00 AM.

Ik heb er rot van geslapen. Eindelijk heb ik de schilder te pakken. Nee, ook hij kan niet verder zonder geld. En hij heeft deze klus zo ingepland, de weken hierna heeft hij geen tijd meer. Er moet bijbetaald. zo'n 600, 700 euro. Ik bel vrienden. Wie heeft even 4000 euro voor me? Dat blijkt een probleem. Wie heeft tegenwoordig zo even 4000 euro cash klaarliggen? Beslaglegging, jezus, ik krijg het woord bijna mijn strot niet uit. Het klinkt zo armoedig.

"Van wie komt het," vraagt iedereen. Als ik ' waarschijnlijk Videoland' opper en de dvd van nanny Mc. Phee noem, krijg ik ongeloofwaardige reacties. Maar het kan wél, bevestigt ook advocaat Laurens Pit wat Eric Smit al eerder zei: "je kunt voor een paar euro beslag op iemands hele hebben en houwen leggen."

In plaats van van een verdiende vrije dag te genieten, bel ik nu de hele dag over geld. Zonder resultaat, ook nog. Ik heb ondertussen ruzie met mijn aannemer, met de schilder, straks ook met mijn huurders door de uitloop van de klus. En ik weet nog steeds niet wie me dit flikt. Ik ga aan het einde van de middag maar even naar de Kunsthal voor de expositie van Edvard Munch. Van wiens schilderijen ik helaas ook niet veel vrolijker wordt.


Maandag 24/01/2011


06.30 AM


Vroeg opstaan, ik heb om negen uur een afspraak met Marcouch in Amsterdam voor het interview. Ik bel naar Dubai. Ik heb het nummer van deurwaarderskantoor Van der Hoek in mijn telefoon dat klokslag half negen wordt gebeld. Echtgenoot belt dat tijdsstip naar ING is afgesproken. Ook hij heeft thuis een waardeloos weekend gehad en zit met de vraag: wie doet dit?


08.30 AM


In de trein bel ik naar Den Bosch.

"Uw dossiernummer, uw naam?"

 Ik noem het op.

"Ja, wij zijn wel bezig met een beslaglegging op uw tegoeden. Maar dat is nog niet rond," zegt de medewerkster van het deurwaardersbedrijf die ik spreek.

"Maar... Voor één dvd van Nanny McPhee?" vraag ik ongelovig. "Kan dat zomaar?"

"Ja, hoor," zegt de medewerkster, "Dat kan absoluut. En dat doen wij ook, hoor. Dat is ons werk."

Ik kan bijna niet geloven wat ik hoor. Beslaglegging voor één dvd waarvan ik nieteens wist dat ik hem had. Als ik hem al heb. Ik leg uit dat we in Dubai wonen, dat ik van niets weet, dat ik best wil betalen. Ze belooft een notitie te maken. Ik betaal vóór 1 februari de E 132,00 voor Nanny PcPhee en zij gaan geen beslag leggen op onze rekeningen.

Zo. Dat zwaard van Damocles is boven mijn hoofd weg. Ik bel naar huis.

"Het is niet Nanny PcPhee."

Wie het wel is, weten we nog niet. ING geeft nog geen gehoor.


09.15 AM

De telefoon. "Het lijkt de belastingdienst." DE BELASTINGDIENST?!

"Ja, de belastingdienst. Inkomstenbelasting over de jaren 2006 en 2007."

Hoe kan dat nu? Echtgenoot is tot op de dag van vertrek naar Dubai altijd gewoon werknemer geweest, ikzelf heb wegens het krijgen van een aantal kinderen achter elkaar nauwelijks gewerkt die jaren. En onze accountant? Hij was al die tijd bereikbaar.

"Die zegt ook dat het heel flauw is. Als ze even verder kijken, komen ze uit op ons correspondentieadres."

Maar kennelijk is het voor een overheidsinstelling met onbeperkte financiele middelen als het gaat om juridische hulp. En nu?

"Nou, betalen natuurlijk," oppert thuis.

"En zo snel mogelijk er vanaf zijn."

Maar wanneer is het klaar?

"Het duurt een week, zeggen ze," aldus thuis. Maar 25.000 euro beslag.  Een kwart ton... Hoeveel is het te vorderen bedrag?

Dat weet men nog niet. Thuis belt straks even terug.

Okee. een week dus. Dan moet ik ook de hypotheek regelen. En dat de huur dus op een ander bankrekeningnummer terecht komt. Dat soort dingen. Dat is allemaal precies  deze week, einde van de maand. Alle betalingen moeten wél doorgaan zodat we geen andere schuldeisers maken. En electra, water, eh, de verzekeringen. Ik heb dus veel te doen. 


10.30 AM

De eetzaal van het Americain. Het interview met Marcouch. De telefoon. Thuis.

"Het spijt me," zeg ik, "ik  moet dit even aannemen."

Het gaat om een bedrag van 12.000 euro. En dan voor 25.000 beslag leggen? Ach, zoals Smit al zei: lekker breed doen. Zo denken kennelijk niet alleen criminelen maar ook de belastingdienst.

Ik kan het niet laten.

"De belastingdienst heeft beslag op mijn tegoeden gelegd," zeg ik tegen het tweede kamerlid. "Ik moet helaas erg veel regelen zodat er geen nog naardere dingen gebeuren."

"Zo. De belastingdienst? Een sterke tegenstander," zegt Marcouch.

Dat beaam ik. Maar goed, het is een nogal grove manier om iemand duidelijk te maken dat er nog iets open staat, merk ik op. En dat er altijd gewoon betaald is. En dat postadres en een correspondentieadres makkelijk achterhaald konden. En dat ik er nu per toeval achter kom omdat ik hier ben. En dat er anders, als je niet reageert omdat je in Dubai bent en van niets weet, hele rare dingen kunnen gebeuren. Openbreken van deuren. Enorme bedragen aan incassokosten die worden berekent. Dat dit zelfde in Nederland ook al kan gebeuren voor één enkel DVDtje van Nanny McPhee, ter waarde van vijf euro.

De PvdAman staat paf.

"Je zou toch denken dat je in dit land wel beschermd bent," zegt hij. Diezelfde woorden hoorde ik ook al eens uit de mond van de hoofdredactrice van Telegraaf Vrouw die ik de beslagleggingen van een paar jaar geleden eens uit de doeken deed. Nee, je bent in Nederland niet beschermd tegen dit soort terreur van kwaadwillenden met veel geld. Ik noem de zaak Smit versus Brink. Ik noem mijn zaak tegen de aannemer. Videoland die een beslaglegging voorbereidt voor een dvd van Nanny McPhee. De belastingdienst die zonder enige berichtgeving nu beslag legt op 25.000 euro. Ja. Dat kån in Nederland.

"Ik ga dat toch eens navragen aan de jurist die in Den Haag over dit soort dingen gaat," zegt het tweede kamerlid ongelovig hoofdschuddend.

"Als hardwerkende Nederlander in het buitenland mag je dit toch niet gebeuren. Maar ja," hij schudt nogmaals het hoofd, "Jij bent nog mondig. Ik ken gevallen van Marokkaanse gezinnen die geen Nederlands kunnen lezen die ook rare dingen zijn overkomen als het hier om gaat." Zoveel nieuws vertelde ik dus kennelijk toch niet.


15.00 PM

In de trein terug naar huis van ik in slaap. In Rotterdam zit ik tot 10.00 uur 's avonds non-stop op internet om uit te zoeken hoe ik betalingen kan veranderen en emails te doen.



Dinsdag 25/01/2011


10.00 AM


Ik leg de huurders uit waarom het huis nog even een troep blijft. Ze stellen een maand huurverlaging voor wegens overlast. Ik weiger. Ik heb ruzie. Vanmiddag vlieg ik naar Dubai. Ik heb een hotel genomen en allerlei kosten gemaakt voor niets. De verbouwing loopt achter. Ik reken uit dat de beslaglegging me nu 1700 euro extra kost voor schilder en aannemer en ikzelf deze dagen bijna niet heb kunnen werken à 80 euro per uur. Jezus.


12.00 PM

Ik pak mijn koffer en ga naar Schiphol waar ik echtgenoot het Emiratesvliegtuig zie landen. Even later bij Starbucks aan de koffie zegt ook echtgenoot doodmoe van dit gezeur te zijn. het is ook de flashback naar die eerste, frustrerende zak waarin we tijdens een emigratie alle beslagleggingen van de malafide aannemer kregen. En daar bovenop een opportune advocaat.

"Maar gelukkig zijn het dit keer geen criminelen die kwaad willen maar 'alleen maar' de belastingdienst," zucht hij. Ik vertel van Videoland, dat de rekening à E132,00 voor Nanny McPhee wél snel betaald moet.

"Maar dat kan niet 'snel'," zegt echtgenoot, "want het duurt nog een week voor alle beslagen weg zijn." Ik bel de deurwaarder weer. Die toont zowaar begrip. Het kan nog even wachten.


14.30 PM

De vlucht terug kijk ik naar Wall Street II, Money Never Sleeps. En ondertussen denk ik aan hoe onbeschermd je in Nederland inderdaad bent. Dat het beslagrecht krom is en een heel eng instrument. Een 'recht' dat ervoor zorgt dat rijkere mensen en bedrijven een armere particulier op een ongelooflijke manier in de tang kunnen nemen. In Nederland ben je niet beschermd. Integendeel: je bent vogelvrij. als ik niet toevallig nu in Nederland was geweest hadden er de komende maanden de meest rare dingen kunnen gebeuren. Beslagen, geforceerde deuren, you name it. Door de Nederlandse staat of voor een DVD van 5 euro.


Woensdag 26/01/2011


07.30 AM


Ik breng mijn kinderen naar school en daarna kruip ik achter de laptop. Ik kijk op de ING-rekeningen. Alles is nog steeds 0,00. Er komt een email met een factuur van KSB, een bedrijf dat de pomp in mijn soutterrain heeft geleverd en dat ene reparatie heeft gedaan. het is een herinnering. Of ik maar meteen wil betalen, anders gaat de factuur naar een deurwaarder... Jezus! Maar goed, dit bedrijf heeft wel mijn email gevonden en neemt op deze manier contact op. Anders dan videoland en de belastingdienst. Ik mail dat het twee weekjes duurt. Dat is geen probleem.

Ik tel bij elkaar op dat de beslaglegging me met de hotelkosten in Nederland, de aannemer en de schilder me ongeveer 2500 euro kosten tot nu toe. Als ik daar mijn gemiste werkuren, zo'n 17, 18 uur bij optel, kom ik ongeveer aan 4000 euro. Dat is geen kattepis.

Echtgenoot belt uit Amsterdam. Nee, er is geen nieuws. Het duurt nog een week. Ondanks dat de aanslag volgens onze accountant enige honderden euro's verschilt van het werkelijke bedrag, besluiten we het maar bij te laten. Zo snel mogelijk betalen en niet meer achterom kijken. De rest van de dag haal ik de kinderen weer op, doe ik huiswerk met ze, kook, eet en schrijf dit dagboek.




 

Geplaatst door: BenFtM op donderdag, 27 januari 2011 10:01 PM

Reageer | Dit is Niet OK | Aanbevolen: 0
Geachte heer/ mevrouw
Opvallend is dat alles en iedereen in deze maatschappij niet ontkomt aan inkomstenverandering. In bijna alle lagen van de bevolking. Vreemd genoeg niet de advocatuur en gerechtsdeurwaarders. En beide zorgen ervoor dat de kantonrechtbanken ook voldoende inkomsten krijgen door hierin goed te helpen.
Onder Hirsch Balin zijn het deze lieden die vrij spel gehad hebben om te doen en laten zoals het hen belieft. In de Tweede kamer zitten veel vriendjes. Die zien die wanbetalers ook maar als een ernstige overlast. Zo moet er bijvoorbeeld Griffierechten betaald worden als er beroep aangetekend wordt, zogenaamd om de rechter te ontzien. Bulshit, zo ontneem je de burger de kans om in beroep te gaan want die heeft dat geld vaak niet. Typisch Hirsch Balin aktie!
Vroeger toen de Gerechtsdeurwaarder nog een eerzaam beroep was kreeg diegene die schuld had of een andere onenigheid een brief van de Gerechtsdeurwaarder met de vraag om contact op te nemen. Namelijk om een regeling te treffen of om de rechter een uitspraak te laten doen met de kans op verhoogde kosten.
Eerst dan werd een rechtszaak voorbereid en op rol gezet en een datum gesteld!
Nu gaat het anders, de Gerechtsdeurwaarder is een commercieel bedrijf geworden, er werken meer advocaten bij een Gerechtsdeurwaarder dan in een gemiddeld advocatenkantoor. Sinds het vrijgeven van de markt zijn de kantoren gefuseerd en overgenomen en tot belachelijk grote bedrijven in pompeuze gebouwen omgetoverd. En al die lieden met hun afzichtelijke gebouwen moeten betaald worden, heeeel veeel!
In Nederland ben je onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Niet in de ogen van de Gerechtsdeurwaarder. Namelijk, je bent een wanbetaler, anders kwamen ze niet bij je aan de deur. Dat er een Kantonrechter dat eerst moet bevestigen gaan ze voor het gemak aan voorbij. De molen van hun eigen wetregels begint gelijk te lopen. Niets ontzeggend, en met hun dreigementen willen ze zoveel mogelijk mensen hebben die een regeling treffen. Waarom? Omdat er dan geen Kantonrechter is die, op verzoek van de gedaagde, kan zeggen dat de kosten, door de Gerechtsdeurwaarder opgevoerd, buitensporighoog is! De Gerechtsdeurwaarder is er dus veel aan gelegen dat er bij verstek veroordeeld wordt. Let op, de kantonrechter zal nimmer uitzichzelf een verandering in de kosten aangevenechtsdeurwaarder een tik op de vinger geven. Hij zal niet aan de portemonnee van de gerechtsdeurwaarder komen. De Gerechtsdeurwaarder levert ook de Griffier dus inzage in de zaken en van te voren afspreken is een kleine moeite. Er verdwijnt veel informatie, namelijk, de gedaagde komt niet opdagen of de gedaagde reageert niet etc. etc. In zes maanden tijd heb ik zo 4 rechtszaken verloren. Domweg door de kantonrechter bij verstek veroordeeld. Incomplete dossiers, geen post ontvangen etc. etc.
Hoe gaat dat nu eigenlijk, De kantonrechter is iemand die bijgestaan wordt door een typedoos en een officier van justitie. De eerste is niet per definitie juridisch geschoold en al helemaal niet iemand die blind hoeft te kunnen typen. Dat dat extra tijd kost is geen probleem want dan behandelen ze gewoon wat zaken minder. De andere twee zijn ook ambtenaar en zitten die dag hun tijd uit. Nadat de verschillende zaken zijn behandeld worden die zaken die gelezen en beantwoording nog hebben doorgespeeld naar diverse afdelingen die hun specialisatie hebben. Ik denk dat hier de studentjes, herintredende huisvrouwen en Polen hun intrede gedaan hebben. Want hoe is het anders mogelijk dat er post niet verstuurd wordt.
ALS de kantonrechter echt zijn werk goed zou doen zou hij als redelijk intelligent mens moeten zien dat er wel gereageerd is dan ineens niet meer. Waarom niet zou je dan denken! Als er dan ook in staat dat er GEEN brief gestuurd is naar de gedaagde dan zou je zelfs als Poolse niet juridisch onderlegde tuinman denken dat dat alsnog moet gebeuren! En hier gebeurt het dus, die kantonrechter veroordeeld dus bij verstek. zo, klaar, doei doei NEXT. De veroordeling wordt natuurlijk WEL opgestuurd, één naar de gedaagde en één naar de gerechtsdeurwaarder. Dit versturen duurt een maand, daarna gaat gedaagde bellen met de vraag, wat is hier gebeurt? Er wordt in mijn geval beloofd op terugkoppeling en dat het uitgezocht wordt. Ik krijg geen terugkoppeling, wel hoor ik dat diegene die belast zijn met het onderzoek het uit handen gegeven hebben en die mw. gaat eerst doodleuk op vakantie. Ik krijg daarna mr jodokus kwak aan de lijn die zegt dat ik in hoger beroep zou moeten gaan, Zou moeten gaan?? Ja, inmiddels is de tijd verstreken dat ik beroep aan zou kunnen tekenen! Hoezo corrupt. Of is het gewoon luiheid en laksheid. De Parnassus Rechtbank zou gesloten moeten worden en alle lopende zaken nagekeken moeten worden. De Gerechtsdeurwaarders zouden met onmiddelijke ingang ontheven moeten worden en er zou een nieuw orgaan moeten komen die onafhankelijk is in de gang naar de Rechtbank. En alle door de Gerechtsdeurwaarder geinde gelden welke door hen als kosten zijn opgevoerd moeten terug betaald worden aan de slachtoffers over een periode van 5 jaar. Het wordt tijd dat de vos weet hoe het voelt om op gejaagd te worden! En zij mogen geen direkt contact meer hebben met de kantonrechter, dat voorkomt laten we zeggen, overéénkomsten! En de huidige kantonrechters dienen per direkt ontslagen te worden Want de kwalificatie van rechter is niet, lui, laks, onberekenbaar, bevooroordeeld,onbetrouwbaar, onwetend, moraal en ethiekloos etc. etc. Maar helaas is dit wel het idee. Volgens half Nederland is de kans op een eerlijk proces groter met een computer dan met een "rechter".

De deurwaarder staat inmiddels met een grote glimlach voor de deur want die krijg zijn geld en de juridische middelen van zijn vriend om bij die wanbetaler de voordeur in te schoppen en beslag te leggen op de volledige huisraad van de bewoner en zijn kinderen en executoriaal beslag op de bank en spaarrekeningen van de wanbetaler. SIEG HEIL denk ik dan!

Dit is het Nederland van nu!
Ik denk dat het een hoop stof doet opwaaien maar de vraag is; wie heeft de ballen om dit uitschot aan te vallen? Ik kan er een boek over schrijven over dit uitschot.

mvgr

Ben Heus

ONDER BESLAG DEEL III
30-01-2011
De schade van de beslagleggingen wordt zichtbaar voor journaliste Margriet Marbus 'Terwijl de dolfijnen door hoepeltjes springen, vraag ik me af wanneer mijn geld terug komt'.
HET GELD IS ZOEK
16-02-2011
Deel VI van de soap 'Onder beslag'. Waarin ondanks een opgeheven beslaglegging de ING-rekening van Margriet Marbus het saldo €0,00 blijft vertonen. Lees haar verslag over de kafkaainse werkelijkheid achter een simpele beslaglegging
ONTKETEND
21-03-2011
Laatste deel van Margriet Marbus' dagboek over de beslaglegging op haar ING-rekening. Eindelijk kan ze bij haar geld. Maar nu is ING boos op haar.
DOWN & OUT IN DUBAI
03-02-2011
Deel V van de tax-thriller 'Onder beslag'. Met in de hoofdrol journaliste Margriet Marbus, een dvd van Nanny McPhee en ING. Inzet: hoe komt een niet-crimineel onder een beslaglegging uit? Wanhoop in Dubai.