Gekken aan de Zuidas

    Gesjeesd advocaat Fleur Brockhus schreef boek over leven en werken op de Zuidas. 'Ik werd er gek.'

    Ze begon, zoals zovelen er beginnen, 'vol enthousiasme en ambitie'. Om bijna gek van te worden. Aan het woord in advocatenblad Advocatie is Fleur Brokhus. Plaats delict: Stibbe, gehuisvest in de gelijknamige toren aan de Strawinskylaan. 'De glamour van zo'n groot kantoor en de top, de interessante zaken en de intelligente mensen, daar wilde ik graag bijhoren. (...) Toen ik begon wilde ik er alles uithalen en partner worden. Maar op een gegeven moment merkte ik dat het gewoon niks voor mij was, die manier van werken. Dat je weinig waardering krijgt, weinig begeleiding, dat het niet altijd over de inhoud gaat. De hiërarchie die er geldt, dat je je plaats moet weten.'

    Brokhus schreef in haar boek De Urenfabriek over haar ervaringen bij advocatenkantoor Stibbe. De Zuidas is meer dan alleen het decor van handeling. Net als bij de dames in hun boek ZoZuidas en hun gelijknamige blog en advocaat Christiaan Alberdingk Thijm, ontpopt de Amsterdamse Zuidas  zich als literaire inspiratiebron. 'Zuidas' blijkt een metafoor voor jonge professionals die zich spiegelen aan hun lotgenoten in New York en Londen, maar door een combinatie van Hollandse botheid, zelfoverschatting en tekortkomingen halverwege de voorstelling het toneel verlaten. De werkelijkheid blijkt toch iets prozaischer te zijn dan de rauwe glamour van The Practice en Ally McBeal, die meer met zingevings-en sexuele vraagstukken bezig is dan met de belangen van haar cliënt.  

    Het is nog te vroeg om te kunnen spreken van een literaire stroming ('de Zuidassers'), toch is er op zijn minst sprake van een trendje. Of het winderige kantoorpark aan de A10 ook leesbaar werk heeft opgeleverd, is een andere vraag. 

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Redactie

    Gevolgd door 271 leden

    Volg Redactie
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren