© David Stam / Follow the Money

Amsterdam verkwanselde verkoop van verwijderde fietsen aan voormalige werknemer

2 Connecties

Relaties

Aanbestedingen

Organisaties

Gemeente Amsterdam
11 Bijdragen

De gemeente Amsterdam blijft jaarlijks zitten met 60 duizend van de openbare weg verwijderde fietsen. Deze lucratieve handel gunde zij aan één partij: het bedrijf van een ex-gemeenteambtenaar. De man kreeg daarmee een sleutelpositie op de fietsenmarkt in de schoot geworpen. ‘In andere landen noemen ze dit corruptie.’

Dit stuk in 1 minuut
  • Amsterdam handhaaft streng op rondslingerende fietswrakken en fietsen die te lang of hinderlijk geparkeerd staan. De gemeente laat ze verwijderen en brengt ze naar een depot buiten de stad. Fietsen waarvan de eigenaar zich niet binnen zes weken meldt, zijn voor de handel.
  • Voorheen gingen ze via openbare veilingen naar diverse winkeliers. Maar sinds 2016 krijgt één partij het alleenrecht op de 60.000 fietsen die de gemeente jaarlijks moet zien kwijt te raken. 
  • Bij de eerste aanbesteding heeft de gemeente steken laten vallen. De winnende ondernemer zat als oud-ambtenaar en oud-werknemer van het Fietsdepot dicht bij het vuur, wat kritiek ontlokte van handelaren die de opdracht waren misgelopen. Bovendien veranderde de gemeente kort na de aanbesteding de prijzen in het voordeel van de ondernemer, en hield ze geen toezicht op een correcte naleving van de afspraken. 
  • Volgens een hoogleraar aanbestedingsrecht is de gemeente Amsterdam op meerdere punten buiten haar boekje gegaan. ‘Vergelijkbare vormen van onprofessionaliteit worden in andere landen gezien als een vorm van corruptie. Het is schrijnend dat Nederland specifiek op het terrein van aanbestedingen slechter scoort dan andere landen.’ 
Lees verder

Op een winderig industrieterrein in het westen van Amsterdam staan duizenden fietsen. Ver verwijderd van hun rechtmatige eigenaren: de Amsterdamse fietser. Het geraas van de naastgelegen snelweg is continu hoorbaar. Overal liggen roestige, achteloos gedumpte fietskettingen. Alle soorten rijwielen zijn hier te vinden. Van gammele oma- en kinderfietsjes tot peperdure bakfietsen, Gazelles, Veloretti’s en wrakken. 

Amsterdam haalt jaarlijks zo’n 75 duizend fietsen van de openbare weg. Exemplaren die verkeerd geparkeerd zijn, als ‘wrak’ worden aangemerkt, of langer dan zes weken in een rek staan, worden zonder pardon verwijderd. Het slot wordt doorgeknipt en de fiets gaat per vrachtauto naar het Fietsdepot van de gemeente. 

De Amsterdammer die zijn fiets kwijtraakt, kan hem hier – tien kilometer buiten het stadscentrum – weer ophalen. Binnen een termijn van maximaal zes weken. Rijwielen van wie de eigenaar zich niet tijdig meldt, worden door de gemeente verkocht. Dat zijn er veel. Voor zo’n 80 procent van de fietsen in het depot komt nooit iemand opdagen. De gemeente moet daardoor jaarlijks van zo’n 60 duizend tweewielers zien af te komen. 

‘Ontzorgen’

Voorheen gingen ze vanaf het Fietsdepot via openbare veilingen naar handelaren in tweedehandsjes. Maar omdat Amsterdam zichzelf wil ‘ontzorgen’, schrijft de gemeente in 2015 een aanbesteding uit: alle niet tijdig opgehaalde fietsen moeten worden opgekocht door één partij.

Fietsenbeleid Amsterdam

Amsterdam knipt jaarlijks zo’n 75.000 fietsen weg, wat neerkomt op 860 fietsen per 10.000 inwoners. Dat zijn er drie tot twintig keer meer dan in de tien andere grote steden. 

Wegknippen gebeurt om drie redenen: omdat de fiets een wrak is, omdat hij hinderlijk geparkeerd staat, of omdat hij langer dan zes weken ongebruikt in een rek staat. 

De gemeente maakt gebruik van de ‘krijtstreepmethode’ om te controleren of een fiets nog wordt gebruikt en om eigenaren te waarschuwen. Een ambtenaar zet een streepje op de band. Als dat na zes weken nog zichtbaar is wordt het slot doorgeknipt en de fiets weggehaald. 

Veel burgers klagen dat de krijtstreep onvoldoende vervaagt en dat hun fiets onterecht is verwijderd. In de facebookgroep Fietsdepot Maffia delen Amsterdammers verhalen en video’s. 

Lees verder Inklappen

Winnaar van de aanbesteding is TradeFrm, een onderneming die op naam staat van Chris Kars, een oud-medewerker van het Fietsdepot. Kars krijgt daarmee van de ene op de andere dag een sleutelpositie op de Amsterdamse markt in tweedehandsfietsen. In de vijf jaar daarna verkoopt de gemeente hem naar eigen zeggen voor zo’n 2 miljoen euro aan rijwielen. 

De gemeente verkoopt Kars in vijf jaar tijd voor 2 miljoen euro aan fietsen

Van alle fietsen die Kars van de gemeente overneemt, moet hij 21 procent aan sociale werkplaatsen verkopen – voor opleidingen tot fietsenmaker – en ruim de helft aan een of meer handelaren. Hijzelf heeft op het moment van de aanbesteding al een eigen fietsenwinkel in IJmuiden en opent nadien zaken in Amsterdam, Leiden, Den Haag, Almere en Wageningen.

De concurrentie blijft met lege handen achter. Martin van Bentum van Fietspunt in Utrecht had zich ook voor de opdracht ingeschreven. Hij heeft geen goed woord over voor de gunning. Kars werkte voorheen – in dienst van de gemeente – als bedrijfsleider van diverse fietsenstallingen in de stad, en als interim-manager van het Fietsdepot. 

Hoe kan het dat een oud-werknemer een monopolie krijgt op de fietsen uit het depot van de gemeente? Hoe is de aanbesteding verlopen? En wat is de invloed van Kars’ positie op de fietsenmarkt?

Marktconsultatie

Het begint allemaal in maart 2015, dan gaat Amsterdam via een ‘marktconsultatie’ op zoek naar een oplossing voor de enorme hoeveelheid fietsen die ze dagelijks laat verwijderen. In het consultatierapport staat dat die oplossing ‘zo hoog mogelijke maatschappelijke opbrengsten in termen van duurzaamheid en social return’ moet bieden.

Chris Kars is een van de mensen die op de marktconsultatie reageert. In die tijd is hij bedrijfsleider fiets bij Magis, een sociale werkplaats waarmee Amsterdam nauw samenwerkt. Mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt krijgen er een opleiding, bijvoorbeeld tot fietsenmaker. Magis koopt daarvoor fietsen uit het depot van de gemeente. De opgeknapte exemplaren verkoopt Kars via zijn onderneming FietsveilingXL.

Kars vertelt ons dat hij voor het eerst over de aanbesteding hoorde via TenderNed, een digitaal platform waar partijen zich kunnen inschrijven voor opdrachten van de overheid. ‘Ik ben daarop geabonneerd. Als er ergens een aanbesteding is met het woord fietsdepot dan krijg ik een melding.’ Maar uit documenten die we verkregen met een beroep op de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) blijkt dat hij eerder op de hoogte moet zijn geweest. 

De gemeente en Kars hadden al voor de marktconsultatie contact over de zoektocht naar een oplossing voor de berg niet-opgehaalde fietsen in het depot. In een logboekje waarin de gemeente het aanbestedingsproces documenteerde, valt te lezen dat drie ambtenaren er met hem over hebben gesproken. De gemeente zegt niet te beschikken over documenten waarin de precieze inhoud van die gesprekken is vastgelegd.

Drie ambtenaren spraken al voor de marktconsultatie met Kars over een oplossing voor de fietsen in het depot

In september 2015 wordt de aanbesteding gepubliceerd op TenderNed. Vijf partijen schrijven zich in. Pieter Berkhout, manager van het Fietsdepot en ex-collega van Kars, is contactpersoon in de procedure en lid van de commissie die de inschrijvingen beoordeelt en een winnaar aanwijst.

Egbert de Vries, de huidige wethouder Verkeer en Vervoer (PvdA) in Amsterdam, wijst erop dat in dergelijke gevallen waakzaamheid nodig is: ‘Chris Kars werkte kort daarvoor bij de gemeente, als vervangend bedrijfsleider bij het Fietsdepot. Heel dicht bij de opdracht dus. Dat is bij ons dan altijd aanleiding om onderzoek te doen of dit integer genoeg is.’ 

Maar dat is destijds niet gebeurd. De gemeente stelde geen integriteitsonderzoek in voordat ze met TradeFrm in zee ging, blijkt uit de Wob-documenten. 

Elektrische voertuigen

Kars komt als winnaar uit de bus. In de gunningsbeslissing van 26 oktober 2015 maakt de gemeente duidelijk waarom: vanwege de prijs en de gepresenteerde duurzaamheidsplannen. Kars biedt 40 euro voor goede fietsen en 1 euro voor wrakken. 

Voor het transport van het Fietsdepot naar zijn stalling belooft hij gebruik te gaan maken van elektrische voertuigen. Voor de opslag van de door hem aangekochte handelswaar zal hij een loods huren naast het Fietsdepot. Hiermee kan hij de CO₂-uitstoot van het fietsenvervoer beperken.

Een van de concurrerende partijen – Ilias Salhi van rijwielhandel ‘t Fietshokje in Haarlem – tekent bezwaar aan tegen de uitslag van de aanbesteding. Salhi schrijft in zijn klacht dat Kars als voormalig medewerker van het Fietsdepot voorkennis had. Hij zou bij zijn inschrijving een onrealistisch beeld hebben geschetst van de prijzen die hij voor de fietsen zou betalen en van zijn plannen op het gebied van duurzaamheid.

‘Expliciet in orde bevonden’

In opdracht van de gemeente stelt Bureau Integriteit in november 2015 een onderzoek in. Maar dat wijst uit ‘dat er geen sprake was van belangenverstrengeling’, zegt een woordvoerder van de gemeente. Dat Kars werknemers van het fietsdepot kende is ‘expliciet door Bureau Integriteit getoetst en in orde bevonden’.

Salhi schrijft in zijn klacht dat Kars als voormalig medewerker van het Fietsdepot voorkennis had

Hoe kwam dat Bureau tot die conclusie? Uit de documenten blijkt dat er geen onderzoeksrapport is opgesteld en dat er geen notulen van vergaderingen zijn. De verslaglegging bestaat uit enkele e-mails waarin medewerkers bespreken of er sprake kan zijn van belangenverstrengeling, en of Kars mogelijk invloed kon hebben op de categorisering van de fietsen en daarmee op de prijs. 

Een van die medewerkers schrijft: ‘Dat zal je heel goed moeten regelen (beheersmaatregelen nemen, maar vooral ook in de praktijk kijken of het werkt want Chris kent alle mensen op het depot) om te zorgen dat dat zuiver gaat.’

Na deze mailwisseling besluit het Bureau Integriteit dat de gunning aan TradeFrm niet hoeft te worden herroepen. 

De gemeente zegt desgevraagd dat bij aanbestedingen niet standaard een onderzoek wordt uitgevoerd en dat voorafgaand aan de gunning ‘een basale toets door de lead buyer’ is gedaan. In de Wob-documenten is van zo’n toets niets terug te vinden.

Elisabetta Manunza is hoogleraar Europees en internationaal aanbestedingsrecht aan de Universiteit Utrecht. Op ons verzoek bestudeerde zij de fietsendeal van de gemeente en haar oordeel is dat die op meerdere punten flinke steken heeft laten vallen. ‘Dat een oud-collega van een van de partijen in de beoordelingscommissie zat, schept een situatie die subjectiviteit in de hand kan werken. Dat kan discriminatie en dus onrechtmatige beslissingen tot gevolg hebben. Het is, kortom, iets dat je moet vermijden.’

‘Zelfs de schijn van belangenverstrengeling moet je vermijden. De Aanbestedingswet stelt strenge eisen om een level playing field te verzekeren en eist dat de aanbesteder op voorhand passende maatregelen neemt om onpartijdigheid en onafhankelijkheid te garanderen. Het lijkt niet dat daaraan is voldaan. Vergelijkbare vormen van onprofessionaliteit worden in andere landen gezien als een vorm van corruptie. Ook uit anti-corruptieonderzoeken van de Europese Unie blijkt dat Nederland het op dit gebied niet goed doet. Het is eigenlijk schrijnend dat Nederland specifiek op het terrein van aanbestedingen slechter scoort dan andere landen.’ 

Monopolist

Uit een rondgang langs Amsterdamse fietsenwinkels blijkt dat er grote onvrede heerst over de deal tussen de gemeente en TradeFrm.

Veel fietsenwinkeliers willen alleen anoniem met ons praten, ze zijn bang voor een slechte verhouding met het bedrijf waarvan sommigen afhankelijk zijn voor de aanvoer van fietsen. ‘Het zijn gewoon maffiapraktijken,’ zegt een fietsenmaker. ‘Maar ja, het is wel de grootste partij die ons fietsen kan leveren.’

Faruk Özdemir, eigenaar van Fixed Bike in de wijk De Baarsjes, spreekt wel vrijuit: ‘Ik vind het terecht dat de gemeente niet-gebruikte fietsen weghaalt, wij kunnen dan zorgen dat ze weer opgeknapt en hergebruikt worden. Maar dat er een tussenpersoon gecreëerd wordt die daar geld aan verdient, zou niet mogen gebeuren.’ 

Özdemir weigert zaken te doen met TradeFrm. ‘Fietsen inkopen bij TradeFrm in plaats van direct van de gemeente zorgt ervoor dat de prijzen kunstmatig omhooggaan. Uiteindelijk gaat de klant onnodig extra geld betalen voor een tweedehandsfiets.' 

‘Uiteindelijk gaat de klant onnodig extra geld betalen voor een tweedehandsfiets'

Jordan Iliev, van Cheap Bike Shop in Amsterdam-Oost, vindt de positie van TradeFrm problematisch. ‘Ik denk dat concurrentie gezond is voor de marktwerking. Als je één partij deze markt gunt, dan kan hij eigenlijk doen wat hij wil en wordt hij een soort monopolist. De prijs die TradeFrm wil, is ook de prijs die de detaillisten vervolgens moeten betalen.’ Ook Iliev koopt liever geen fietsen meer bij het bedrijf. 

Adrie Bijl, projectleider bij sociaal ontwikkelbedrijf Pantar: ‘We hadden altijd een goede samenwerking met de gemeente. We mochten uit een kavel op het Fietsdepot goede fietsen uitkiezen, waar we 7,50 euro voor betaalden. We konden die fietsen dan ook doorverkopen voor een redelijke prijs.’ Sinds TradeFrm fungeert als tussenpartij is dit veranderd. Bijl: ‘We betalen het dubbele en kunnen de fietsen niet uitkiezen. Ook is de kwaliteit minder. Soms krijgen we een batch binnen en dan denk je: dit is gewoon afval.’

Uit de documenten blijkt dat dat TradeFrm minder dan de afgesproken 21 procent van zijn fietsen levert aan sociale ontwikkelbedrijven – maar de gemeente laat het passeren.

Prijsaanpassingen

Ook de prijsafspraken – 40 euro voor goede fietsen en 1 euro voor wrakken – blijven nog geen jaar overeind.

Kars klaagt over de slechte staat van de fietsen waar hij, volgens hem onterecht, toch 40 euro voor moet betalen. Hierop besluit de gemeente in mei 2017 alle fietsen uit de categorie ‘zes-weken’ – ook de betere – tijdelijk voor 1 euro aan hem te verkopen, zo valt te lezen in een van de Wob-documenten. In 2019 volgt een nieuwe prijsaanpassing. Het gevolg hiervan is dat TradeFrm vanaf dat moment gemiddeld zo’n 2,07 euro per fiets betaalt. 

Salhi van ‘t Fietshokje: ‘Ik wist dat de 40 euro die Kars bood nooit winstgevend kon zijn. Dat nu blijkt dat hij maar een paar euro voor de fietsen hoefde te betalen, is echt schandalig. Als ik dit allemaal geweten had, had ik zelf ook een andere prijs kunnen bieden.’ 

‘Dat nu blijkt dat hij maar een paar euro voor de fietsen hoefde te betalen, is echt schandalig’

Dat de gemeente de prijsafspraken kort na de gunning aanpaste in het voordeel van TradeFrm, kan echt niet door de beugel, zegt hoogleraar Manunza. ‘Prijzen zijn een fundamenteel criterium in een aanbesteding. Als de gemeente die achteraf wil wijzigen, moet ze een nieuwe aanbesteding organiseren.’

Manunza: ‘Tussentijdse prijswijzigingen vóór de afgesproken contractuele termijn mogen niet. Het is ​überhaupt niet slim om dat te doen want het werkt bij inschrijvers verkeerd gedrag in de hand. Die kunnen een irreële prijs bieden, wetende dat die later toch kan worden aangepast.’

Wethouder De Vries zegt dat de wijzigingen het gevolg waren van onwennigheid. ‘Met de indeling van de fietsen bleek het lastig voor TradeFrm om er een redelijke business van te maken, waardoor we de prijzen hebben veranderd.’

Was het nu wel of niet een aanbesteding?

Hoewel de gemeente Amsterdam in documenten, correspondentie en interviews de woorden ‘aanbesteding’ en ‘aanbestedingsprocedure’ gebruikt, stelt ze dat de fietsengunning officieel geen aanbesteding betrof, en dus ook niet gebonden was aan Europese wetgeving omtrent aanbestedingen. 

In een reactie op het artikel zegt de gemeente: ‘Het was geen aanbesteding maar het ging hier om een vormvrije procedure; een selectieprocedure voor de opkoop van niet-opgehaalde fietsen van het Fietsdepot, in dat kader werd de markt geconsulteerd. Voor de vele verschillende, mogelijke procedures voor inkoop gelden verschillende regels.’ 

Hoogleraar aanbestedingsrecht Elisabetta Manunza bestrijdt deze opvatting. ‘Wanneer de overheid een aanbesteding organiseert om te verkopen en niet om in te kopen dan nog gelden op basis van jurisprudentie van de civiele rechter de uitgangspunten van het aanbestedingsrecht.’

Lees verder Inklappen

Ook met de afspraken over duurzaamheid loopt het mis. Bij een recent kijkje op het Fietsdepot blijkt dat het gewone vrachtwagens zijn die de fietsen vervoeren naar locaties in Beverwijk en Nieuwveen. Opvallend, omdat concurrerende partijen juist op het punt van duurzaamheid door de gemeente zijn afgewezen: ‘Ook biedt u geen elektrisch vervoer aan, in tegenstelling tot andere inschrijvers die dit wel doen,’ valt te lezen in een brief aan ‘t Fietshokje, de partij die tweede werd. 

Ilias Salhi van ‘t Fietshokje: ‘Ik wist dat er helemaal geen elektrische voertuigen waren die fietsen konden vervoeren, en dat het dus niet haalbaar was. Daarom heb ik dat ook niet opgeschreven in mijn offerte.’

‘Ik wist dat elektrisch vervoer onhaalbaar was, daarom heb ik dat niet opgeschreven in mijn offerte’

Wanneer we Kars confronteren met het feit dat andere partijen zich benadeeld voelen door zijn onrealistische voorstelling van zaken in de aanbesteding, zegt hij: ‘Waarom hebben zij dat niet gedaan dan?’ 

Volgens hem gaat TradeFrm wel degelijk duurzaam te werk: ‘We hebben inderdaad geen elektrische auto’s, maar die zouden we gaan gebruiken zodra ze op de markt kwamen. Maar we zijn wel de enige partij die fietsen helemaal uit elkaar haalt en rubber, aluminium, staal en roestvrij staal apart verwerkt. In het circulair verwerken zijn we echt heel ver.’

De gemeente erkent dat TradeFrm tegen de afspraken in geen elektrische auto’s had voor het vervoer van de fietsen. Maar ze wijst erop dat het bedrijf zelf mocht invullen hoe het de duurzaamheidsvereisten wilde bereiken. 

Hoogleraar Manunza zegt dat het aanbestedingsrecht geen specifieke eisen stelt aan het monitoren door de opdrachtgever van de daadwerkelijke uitvoering door het winnende bedrijf. ‘Maar als de inschrijver belooft met elektrische voertuigen te rijden die hij nog niet heeft op het moment van de inschrijving, dan dient de gemeente wel te checken of het realistisch is dat hij ze zal aanschaffen. Good governance betekent na de gunning checken dat het daadwerkelijk plaatsvindt.' 

Slagen in het wiel 

Ondanks de welwillende opstelling van de gemeente blijkt TradeFrm verlies te maken, zo blijkt uit de jaarcijfers van de laatste drie jaar.

Chris Kars verklaart de problemen uit de prijs die hij in de eerste jaren moest betalen. Hij moest voor veel fietsen van slechte kwaliteit toch 40 euro afrekenen. Hij zegt ook meer fietsen te hebben opgekocht dan verwacht, omdat de gemeente veel strenger ging handhaven op te lang geparkeerde fietsen. Daarnaast heeft hij moeten investeren in mankracht, materiaal en opslagruimte.

TradeFrm zou verder in de financiële problemen zijn geraakt omdat er vanuit het Fietsdepot gestolen fietsen in zijn voorraad terechtkwamen. Hij werd daardoor, naar eigen zeggen, onterecht verdacht van heling. Hij zou geen leningen van de bank meer hebben gekregen, en moeilijk verzekeringen hebben kunnen afsluiten. De gemeente zegt daarover: ‘De kwestie rondom de autoverzekering kennen wij en hierover zijn wij ook in gesprek geweest met de heer Kars. Hij heeft onvoldoende onderbouwing aangeleverd om het gesprek hierover voort te zetten.’ 

Kars noemt de gemeente een ‘onbetrouwbare zakenpartner’ – die hem steeds weer confronteerde met nieuwe managers en nieuwe regels. 

Compagnon

Om de financiële problemen het hoofd te bieden, gaat Kars in 2019 in zee met Aschwin de Klein, tot dat moment eigenaar van een fietsenzaak in Breda en al langere tijd klant van TradeFrm. De Klein neemt datzelfde jaar een meerderheidsbelang van 80 procent in het bedrijf. Volgens De Klein omdat hij de levering van fietsen zeker wilde stellen.

In 2020 laat de gemeente aan Kars en zijn compagnon De Klein weten dat de opdracht niet wordt verlengd. Hierna richt Harm Schokkenbroek, dan al anderhalf jaar de commerciële man bij TradeFrm, een nieuw bedrijf op: Trade Bikes. TradeFrm verkoopt hierna alle fietsen door aan Trade Bikes.

Warme banden tussen TradeFrm, Trade Bikes en Stichting Welkom

Harm Schokkenbroek begint in 2020 het bedrijf Trade Bikes, dat vanaf dat moment alle fietsen van TradeFrm koopt. Schokkenbroek was tot dusver de commerciële man van TradeFrm en hij beheerde de stallingen in Beverwijk en Nieuwveen.

Eveneens in 2020 richt Aschwin de Klein, Kars’ compagnon in TradeFrm, Stichting Welkom op. Volgens de oprichtingsakte voor ‘het opleiden van mensen voor een betere toekomst’. Volgens Chris Kars verzorgt Stichting Welkom opleidingen tot fietsenmaker met fietsen van Trade Bikes en ontvangt hij hier 1600 euro per maand voor. Op de locatie in IJsselstein is een kringloopwinkel gevestigd, met een kleine werkplaats voor fietsreparaties. Op het moment van ons bezoek is er niemand aan het werk.

Welkom staat ingeschreven op het adres van TradeFrm en het bestuur bestaat grotendeels uit familieleden van De Klein en Kars. De Klein wil geen vragen beantwoorden en zegt dat hij ‘niets te maken heeft met de stichting’. Ook de bestuursleden van Welkom willen ons niet te woord staan.

Lees verder Inklappen

In oktober 2021 valt het doek. TradeFrm vraagt faillissement aan en Amsterdam blijft zitten met een vordering van 151.000 euro. Of de gemeente iets van het bedrag terugziet, is de vraag. Een groot deel van de roerende goederen van TradeFrm is inmiddels verkocht aan Trade Bikes. 

Kars laat weten dat TradeFrm bij de gemeente een tegenclaim heeft ingediend: 3 ton vanwege de te hoge vergoeding die hij moest betalen voor fietswrakken.

Nieuwe aanbesteding

De gemeente zegt ‘geleerd te hebben van de samenwerking’ met TradeFrm. Maar ze blijft erbij dat de aanbesteding destijds eerlijk is verlopen en dat het niet onrechtmatig was de opkoop van alle fietsen aan één partij te gunnen. Een woordvoerder geeft toe dat de gemeente ‘op detailniveau niet altijd even goed zicht’ had op de uitvoering door TradeFrm.

Een woordvoerder geeft toe dat de gemeente ‘op detailniveau niet altijd goed zicht’ had

In augustus 2021 schrijft Amsterdam een nieuwe aanbesteding uit. Ook die verloopt niet vlekkeloos. 

De gemeente verkoopt de fietsen voortaan in drie categorieën. 

De firma H.B Dyke in Franeker zou fietsen kopen in de categorie ‘betere kwaliteit’. Jildert Boekema, die namens dat bedrijf op het depot ging kijken: ‘We kregen een lijst met foto’s van de fietsen die we mochten opkopen, maar toen we op het depot kwamen, bleken veel fietsen verdwenen.’ Hierna ging de deal niet door.

De partij die de categorie ‘verwaarloosde fietsen’ wordt gegund, blijkt een bekende: Trade Bikes van Harm Schokkenbroek, voormalig collega van Kars bij TradeFrm. Wethouder De Vries zegt in een reactie niet op de hoogte te zijn van de connectie tussen de oude fietsenopkoper en de nieuwe.

Voor de derde categorie heeft de gemeente nog geen partij gevonden. Dit zijn de fietsen die zijn verwijderd omdat ze – ongeacht de kwaliteit – ergens langer dan zes weken geparkeerd stonden. Ze worden vooralsnog in containers afgevoerd – als oud ijzer.