Blijft risicoloos graaien de norm in de top van de financiële sector?

    Op het geheel van de loonkosten van een bank zijn de salarissen van de top verwaarloosbaar. Toch is hun beloning exorbitant. Zij lopen daarvoor te weinig risico bij slecht functioneren en tonen een te groot gebrek aan maatschappelijke verantwoordelijkheid, vindt gastauteur Michiel Werkman.

    Geef ze een goed salaris. Reserveer jaarlijks een vette bonus bij het behalen van doelstellingen. In geld, niet in aandelen of opties. Betaal die bonus telkens pas na vijf jaar uit. Laat hun claim op die reservering na vijf jaar vervallen bij wanprestatie, eerder vertrek of wanneer in het jaar van uitkeren de resultaten alsnog tegenvallen. Dat is namelijk het gevolg van het door hen gevoerde beleid in de voorafgaande jaren. Zo wordt betrokkenheid gerealiseerd bij de continuïteit en worden het waarachtige resultaatbeloningen. Het salaris plus bonus van de beleidsmakers bij banken en verzekeraars bedraagt vele honderdduizenden euro’s tot ver boven de twee miljoen. Daarbovenop beschikken zij vaak over een auto met chauffeur, toucheren riante onkostenvergoedingen en pensioenbijdragen. En veelal lonkt nog een afzwaaibonus. Blijkbaar is dat de vele heren en een enkele dame te armetierig want er moet nog veel meer bij.

    Geen storm in glas water

    De impact van stijgende inkomens van de bestuurders is op de totale loonsom natuurlijk uiterst beperkt. Daarentegen drukt een relatief geringe salarisverhoging voor het voltallige personeel veel zwaarder op het resultaat. Op hùn salarissen wordt echter al een tijdlang flink beknibbeld. Talloze dure krachten zijn en worden weggesaneerd ten gunste van jongere (lees: goedkopere) medewerkers. Je zou dus kunnen concluderen dat de publieke verontwaardiging over de salarisverhogingen voor degenen die de verantwoordelijkheid dragen een storm in een glas water is. Maar dat is het niet. Ik zal ook toelichten waarom ik dat vind. De hoogte van het toegekende salaris is op enig moment een gegeven. Ik geef geen waardeoordeel over de absolute omvang daarvan an sich. Ik heb wél een oordeel over de stijging ervan in het licht van MVO, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Banken hebben daar hun mond van vol. Ze rekenen klanten én leveranciers waarmee ze zaken willen doen er zelfs op af. Prachtig.
    zodra de top van de banken op hun eigen maatschappelijke verantwoordelijkheid wordt aangesproken geven ze niet thuis
    Maar zodra de top van de banken op hun eigen maatschappelijke verantwoordelijkheid wordt aangesproken geven ze niet thuis. Of erger, ze negeren de kritiek domweg, wuiven die weg, verschuilen zich achter wollig taalgebruik of eerder gemaakte ‘afspraken’. Een gerechtvaardigde conclusie is dat de huidige generatie zg. ‘top bankiers’ er op geen enkele wijze blijk van geeft zich iets gelegen te laten liggen aan de publieke verontwaardiging. Ze ontberen iedere vorm van maatschappelijke antenne en redeneren uitsluitend in het belang van hun privé knip. Zelfs wanneer dat het belang van de organisatie waarvoor ze notabene opgesteld staan zal schaden. Een bungalow op een privé eiland met een luxe jacht is kennelijk niet genoeg. Daar moet minimaal nog een eigen helikopter bij om erheen te kunnen vliegen. Hoe halen ze het in hun botte hersens.

     Bankier is geen ondernemer

    Met alle respect. Deze beleidsmakers zijn op zijn hoogst de bestbetaalde medewerkers. In loondienst van de organisatie, net als alle andere medewerkers, alleen ver verheven boven alle CAO afspraken en dergelijke.
    Vaak genoeg is al gebleken dat zij bij wanprestaties in privé geen enkel financieel risico lopen
    Vaak genoeg is al gebleken dat zij bij wanprestaties in privé geen enkel financieel risico lopen. Dat ze zelfs aansprakelijkheid weten te ontlopen voor misstanden die onder hun zogenaamde verantwoordelijkheid plaatsvinden. Hun inkomen zou nog te rechtvaardigen zijn wanneer er sprake is van ondernemen voor eigen risico. Dat wil zeggen een laag inkomen bij onvoldoende presteren en een topinkomen bij het veiligstellen van resultaten die de continuïteit van de organisatie op langere termijn waarborgen. Dat is waar ik voor pleit. Onze maatschappij lijkt te kantelen. Nieuwe initiatieven geven daar blijk van. Wanneer dringt het door tot degenen die nu in de top zitten of die deze top bestuurders aanstellen? Wat nu gebeurt kan niet meer. Ik ben een realist en de wereld bestaat niet louter uit Gandhi’s. Dat hoeft ook niet maar het moet wel anders. Wie pakt die handschoen op? Michiel Werkman is voormalig zakelijk bankier. Sinds 2012 staat hij als onafhankelijk business consultant mkb ondernemers bij in financierings- en derivatenkwesties. Michiel is gastdocent, auteur en uitgever van het boek Rotbanken, waarin hij ondernemers leert ‘de “taal” van geldschieters te spreken’. Voorts is hij medeoprichter van de Coöperatieve Kredietunie Stad Amsterdam en projectleider bij de Vereniging Kredietunies in Nederland.

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Gastauteur

    Gevolgd door 296 leden

    FTM.nl biedt opiniemakers de gelegenheid om – op uitnodiging – een bijdrage aan maatschappelijke discussies te leveren.

    Volg Gastauteur
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren