Boekhoorn vs Botman clash staat op knallen

    De kans lijkt miniem dat het conflict tussen investeerder Marcel Boekhoorn en de topman van Cyrte Frank Botman snel zal eindigen. De vraag is eerder wie er nog meer in deze broedertwist mee zullen worden gezogen.

    Afgelopen donderdag was de Amsterdamse rechtbank wederom het toneel van de verbeten strijd tussen een van de meest succesvolle investeerders van Nederland en Frank Botman, de topman van investeringsmaatschappij Cyrte. Marcel Boekhoorn was na afloop heel duidelijk over zijn bereidwilligheid om zijn gelijk te halen: ‘Ik ga door tot het gaatje’. Boekhoorn was boos, nee woedend.

     Voor de zitting werden er nog gebbetjes uitgewisseld. Cyrte-commissaris en Ajax-bestuurslid Joop Krant en NEC-fan Boekhoorn deelden plaagstoten uit over hun favoriete clubs. In de rechtszaal werd er door de raadsmannen afwisselend subtiel en bot op voeten getrapt en soms openlijk naar achillespezen en enkels geschopt.  "Ik kan mij dat niet herinneren’, was wederom de meest herhaalde zin in het getuigenverhoor van Frank Botman van investeringsmaatschappij Cyrte. 

    ‘De rest bestond uit leugens’, voegde investeerder Marcel Boekhoorn daar na de zitting knarsetandend aan toe.

    ‘Boekhoorn is er slechts op uit om Botman te beschadigen’, stelden de advocaten van Cyrte daar weer tegenover. De kans dat de vroegere vriendschap tussen Boekhoorn en Botman weer opbloeit is in elk geval nihil, zoveel is duidelijk.
     
    Het beloofde donderdag een boeiende zitting te worden. Het gebeurt immers niet vaak dat een zakenman van het allooi Boekhoorn een gevecht de straat op neemt. Het gaat om veel geld en de reputaties van enkele grote investeerders zijn in het geding. De directe betrokkenheid van het sinds vorig jaar beursgenoteerde Delta Lloyd maakt dat de kwestie niet zo maar als een geëscaleerde persoonlijke vete kan worden weggezet. Afgelopen donderdag moesten Delta Lloyd-topman Niek Hoek en bestuurslid Alex Otto samen met Frank Botman getuigen. Botman zat er voor de tweede keer. Duidelijk werd dit keer dat de kans bestaat dat de brand op meer gereputeerde partijen zal overslaan. 
     
    Niets op papier
    Aan de basis van het conflict staat een afspraak die nooit op papier is gezet. Niet zo maar een afspraak over wie er na een avondje stappen op kermis van Tilburg naar huis rijdt, maar een afspraak van tientallen miljoenen euro. Een deal waarvan de contouren normaal gesproken nooit uit de beslotenheid van de kantoorvertrekken van Boekhoorn M&A en Cyrte naar voren had mogen komen. Dat maakt deze zaak ook volstrekt uniek.
     
    Het gaat in essentie om een misgelopen schimmige deal die voor een Nederlandse rechtbank wordt uitgevochten. De rechter zal niet de enige zijn die zich daarbij wat ongemakkelijk voelt. Relevante jurisprudentie moet nog gevonden worden.
     
    Achtergrond 
    Botman was er begin 2008 van overtuigd dat de Telegraaf Media Groep een zwaar ondergewaardeerd bedrijf was. Alles wat TMG nodig had, was een aangepaste strategie, een saneringsoperatie en om te beginnen: nieuw management. Het probleem met TMG is alleen dat het uitgeefconcern wordt omgeven door een beschermingsconstructie. De aandelen van het bedrijf zijn via een stichting administratiekantoor gecertificeerd. Een in Nederland veelgebruikte methode om barbaren buiten de bedrijfspoorten te houden. 
     
    Volgens Boekhoorn was het heimelijke plan van Botman om met een aantal grote aandeelhouders van TMG de beschermingsmuur rond het uitgeefconcern te slopen. Minimum vereiste: 51 procent van alle aandelen en die tijdens een bijeen te roepen bijzondere algemene vergadering voor aandeelhouders (BAVA) inzetten om het beleid te wijzigen en afscheid te nemen van de directie. Cyrte – dat destijds al over 10 procent van TMG kon beschikken – had daarvoor medestanders nodig die publiekelijk ontzag zouden wekken. Boekhoorn dus. Boekhoorn had laten zien dat hij lood in goud kon veranderen en genoot veel respect en aanzien. Zijn investering in TMG zou het momentum gaan creëren dat nodig was om andere aandeelhouders te overtuigen om zich bij de plannen van Botman aan te sluiten.  
     
    Voor Boekhoorn had die deal enkele aansprekende voordelen. Hij zou zijn destijds nog zeer noodlijdende Dagblad De Pers mogelijk bij TMG kunnen onderbrengen waardoor zijn persoonlijke media/egoproject zou worden gered. Daarnaast – en waarschijnlijk nog belangrijker – was dat Botman met zijn handen aan de geldkraan van Delta Lloyd zei te kunnen komen. Botman had hem in elk geval voorgespiegeld dat er een investeringsfonds van 800 miljoen euro zou worden opgezet waar Boekhoorn een groot aantal van zijn investeringen in onder zou kunnen brengen. Project BoBo heette dit plan. Naar BoekhoornBotman. Boekhoorns steun in de Telegraafcoup was ook een wederdienst die hem bovendien van een probleem zou verlossen.
     
     In mei 2008 kocht Boekhoorn voor 58 miljoen euro een belang van 5 procent in TMG. Volgens Botman zou Boekhoorn geen risico lopen en in het geval dat het mis zou gaan, zou hij hem de aankoopprijs voor de aandelen terugbetalen. Boekhoorn ging akkoord en trok 58 miljoen euro uit voor zijn deelneming in het uitgeefconcern. De afspraak werd niet op papier gezet. Volgens Boekhoorn omdat Botman vreesde voor AFM. Een officieel op papier gezette putoptie zou Botman hebben verplicht tot het maken van een melding bij de toezichthouder.
     
    Een niet openbaar georchestreerde aanval als deze kan ook als ‘acting in concert’ worden beschouwd. In Nederland kunnen directie en aandeelhouders van het beoogde bedrijf een procedure beginnen bij de Ondernemingskamer om de heimelijk beraamde aanval tegen te gaan. Tot dusver kwam het in Nederland nog nooit tot een dergelijke zaak.
     
     
    Haperend geheugen
    Het ging mis. De koers van TMG kelderde in de loop van 2008 en de voorgenomen aanval op het administratiekantoor van TMG kwam nooit van de grond. Botmans toezeggingen over het op te richten investeringsfonds werden niet nagekomen. Boekhoorn bleef als gevolg met zijn stukken zitten en riep eind 2008 zijn ongeschreven put-optie in. Toen begon het geheugen van Botman volgens Boekhoorn opeens ernstig te haperen. Botman wilde de aandelen van Boekhoorn wel overnemen, maar alleen bij een openbaar bod op TMG. Boekhoorn stapte vervolgens naar de rechter 
     
    Dat Botman grote moeite heeft om zich elementaire zaken te herinneren lijkt een feit. Botman beriep zich net als in januari herhaaldelijk op zijn falende geheugen. De zin ‘Ik kan mij dat niet herinneren’ (IKMDNH) sprak hij veelvuldig uit. Het 'IKMDNH' klonk niet zo vaak als in januari toen hij die woorden enkele tientallen malen uit zijn mond liet komen, maar nog steeds was de regelmatige herhaling van dit antwoord opmerkelijk te noemen. Zeker niet wat men van een zeer ervaren investeerder - Botman was jarenlang de veelbejubelde vermogensbeheerder/dealmaker van John de Mol - mag verwachten. In weerwil van zijn eigen vermetele pogingen om als een bijzonder druk en daarom ook vergeetachtig mens te worden gekend, gaf Botman zo nu en dan blijk van een uitstekend ontwikkeld vermogen om bijzonderheden te memoreren. De rechter moest hem zelfs enkele keren manen om niet te ver in detail te treden.
      
    De zitting van afgelopen donderdag was lang, vermoeiend en bevatte vele ogenschijnlijk triviale vragen. Het vragenvuur van de advocaten van Boekhoorn – Joost Italianer en Paul Olden van het kantoor Nauta Dutilh –  werd veelvuldig afgeblust door de aanhoudend interrumperende advocaat van Cyrte - Egbert Vroom van Stibbe. De rechter had geen greep op het gedram van Vroom en smeekte hem bijkans te stoppen. Uiteindelijk deed hij dat. Vroom wist met zijn aanhoudende onderbrekingen het duo Olden en Italianer niettemin effectief te ontregelen en bij de rechter de nodige verwarring te stichten. Ze vergistte zich herhaaldelijk en wekte de indruk zo nu en dan het spoor in het moeras van verklaringen volledig bijster te zijn.
     
    Jaap Blokker
     Opmerkelijk waren niettemin de nieuwe namen die aan het licht kwamen. Waar Botman in januari nog beweerde slechts met 6 partijen over TMG te hebben gesproken (afgelopen donderdag heette dat overigens ‘filosoferen’), bleken dat er donderdag opeens veel meer te zijn. Hoewel ‘IKMDNH’ als antwoord ruimschoots domineerde, flitste af en toe het licht in de verduisterde bovenkamer van Botman weer aan.
     
     Zo bleek hij zich opeens te kunnen herinneren dat hij ook met vertegenwoordigers van de investeringsmaatschappij van vastgoedbaas Hans van Veggel over TMG te hebben overlegd. Dit vond plaats bij een ontmoeting waarbij ook Jaap Blokker en een vertegenwoordiger van familie De Rijcke (Kruidvat) bij aanwezig waren.
     
    Blokker en De Rijcke waren al eerder genoemd als partijen die Frank Botman in het jaar 2008 met zijn ‘filosofische’ bespiegelingen over TMG confronteerde. Botman hield bij hoog en laag vol dat zijn gedachtenspelletjes over de onderwaardering van TMG het niveau van de filosofie nooit waren ontstegen. Van een voorgenomen vijandige aanval op TMG was in elk geval zeker geen sprake geweest. Wel bleken er veel meer partijen aan zijn ideeën over TMG te zijn blootgesteld dan hij zich in januari kon herinneren. Niet alleen Van Veggel kwam als nieuwe naam uit de hoge hoed, ook vertegenwoordigers van het investeringsfonds van de familie De Pont – Janivo – zouden wel eens met zijn filosofieën over TMG in aanraking kunnen zijn gekomen, gaf Botman toe. 
     
    Fidessa
    Het meest opvallend was Botmans antwoord op de vraag of hij namens Cyrte groepspresentaties had gegeven en waarbij TMG het onderwerp van gesprek was. Botman antwoordde dat dit klopte en kwam heel verassend uit eigen beweging met een naam aan zetten: Fidessa. Fidessa is de Luxemburgse investeringsmaatschappij die ooit door Volmacmiljonair Jan Mol werd opgericht en ooit de grote investeerder was in internetbedrijf Lost Boys van zoon Michiel Mol. Botman moet hebben geweten uit welke hoek de wind waaide toen Boekhoorns advocaten met die vraag kwamen.
     
    Fidessa is immers een partij waarmee Boekhoorn zeer goed bekend is. Fidessa was belanghebbende in Greenfield Capital Partners, de investeringsmaatschappij die aan de basis stond van het enorme Telfortsucces dat Boekhoorn in 2005 boekte. Ook Fidessa profiteerde destijds ruimschoots van de verkoop van Telfort aan KPN. 
     
    Botman noemde zelfs de persoon die er namens Fidessa destijds aanwezig was: Peter Jan Rubingh. Waarschijnlijk niet zonder reden. Rubingh was niet alleen een general partner bij Fidessa, hij is ook commissaris bij Greenfield Capital, én...hij is directeur private wealth management bij de bank Oyens & Van Eeghen, de bank waar Boekhoorns zakenpartner én getuige in deze zaak Wilco Jiskoot sinds kort nauw bij betrokken is. In de Raad van Commissarissen van Oyens & Van Eeghen zitten behalve Jan Kalff ook Sake Wijma van Greenfield en Ad Scheepbouwer, de man die ooit Telfort van Boekhoorn kocht. Details die voor de Cyrte-topman beslist niet onbekend zullen zijn. 
     
     Met het naar buiten komen van nieuwe namen en nieuwe feiten lijkt het onwaarschijnlijk dat er niet nog meer specifieke details bekend zullen worden. Zeker als de verbetenheid van Boekhoorn in deze kwestie in aanmerking wordt genomen. De vraag is wanneer de eerste stukken uit die presentaties van Botman boven komen drijven waaruit blijkt dat het mijmeren over de onderwaardering van TMG van Botman een zeer praktische kant had. En het wachten is ook op de eerste getuigen die bij de verschillende filosofische onderonsjes over TMG aanwezig zijn geweest.
     
    Wordt vervolgd.
     
     

     

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Eric Smit

    Gevolgd door 2881 leden

    Mede-oprichter van FTM. Als voormalig professioneel squasher gewend om klappen te incasseren en uit te delen.

    Volg Eric Smit
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren