Break a leg is lepe miljardenbusiness

'Break a leg' is miljardenbusiness, die dankzij de vergrijzende Westerse bevolking groeit als kool. Ondertussen lichten verzekeraars en overheden deze groeimarkt een beentje, stelt ervaringsdeskundige Jacob Gelt Dekker.

Het credo 'Break a leg' betekent zoveel als 'goed geluk', zo legde Nederlandse balletchoreograaf Rudi van Dantzig me ooit eens uit. Understudies zitten soms een heel seizoen aan de kant te wachten tot de prima ballerina haar been breekt en dat is dan voor hen de gouden kans om de rol over te nemen.


Ik kan het niemand aanraden een been te breken. Sinds januari van dit jaar ben ik ervaringsdeskundige met vijf breuken in het rechteronderbeen. Binnen enkele seconden ben je van een marathonrenner getransformeerd tot een invalide. Een nieuwe wereld ging voor mij open. De gehandicapten economie behoort onmiskenbaar tot de snelste groeiende sectoren in de gezondheidszorg.


De Nederlandse firma Beenhakker _  de bedrijfsnaam is niet een misplaatste grap en mag ook niet in verband worden gebracht met de Nederlandse voetbaltrainer Leo Beenhakker  _ is uitgegroeid tot een veelzijdig concern waar kreupelen der aarde hun hart kunnen ophalen aan de meest geavanceerde hulpmiddelen om toch nog een beetje vooruit te kunnen komen.

 
Ook de prothesemakers zijn van veredelde instrument- en meubelmakers uitgegroeid tot wereldgiganten zoals Biomet in Dordrecht, die tegenwoordig deel uitmaakt van een leidinggevende Amerikaanse multinational.

 

Brokstukken
Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865) liet men zich erop voorstaan dat binnen 30 seconden een been kon worden geamputeerd. Een handleiding met aantekeningen van Dr. Alexander H.Stevens werden meegegeven aan alle officieren, die konden lezen en hun hulpjes, maar ook daar is verandering in gekomen.

 

De hakmessen hebben plaats gemaakt voor een rijke schakering van platen, schroeven, beugels en spalken in de handen van hoogopgeleide orthopedische chirurgen, niet om de zaak te amputeren, maar waar mogelijk, de brokstukken aan elkaar te schroeven in de hoop dat ze ooit weer aangroeien tot een geheel. Na weken of maanden van immobilisatie volgt een garde van fysiotherapeuten die de verschrompelde spieren weer moeten oppeppen.

 

Politieke spelletjes
Het moge duidelijk zijn: 'break a leg' is uitgegroeid tot een industrie van enkele miljarden die groeit als kool dankzij de vergrijzende Westerse bevolking.

 

Echter, het ziet ernaar uit dat de verzekeringsmaatschappijen en de nationale overheden alles zullen doen om deze snelgroeiende markt een beentje te lichten. Het is namelijk te duur geworden en de wijsheid van de huidige dwaze regeerders is, dat er in tijd van recessie vooral ook door overheid en gezondheidszorg bezuinigd moet worden, zodat de krimp de recessie nog iets meer kan verergeren. Hoe mank deze redenering ook is, omwille van politieke spelletjes blijven de Haagse heren voorlopig vasthouden aan dit uitgangspunt.

 

Stinkend revalidatiecentrum

Nu zou de beste en snelste lange termijn bezuinigingen zijn, het aantal mislukte ingrepen dramatisch terugbrengen. Momenteel is het recidief _ ofwel terug van ziektes na aanvankelijke genezing _ in Nederland van bijvoorbeeld enkele heupprotheses ruim 12 procent, en een knieprothese 7 procent.

 

Het Verenigd Koninkrijk maakte hiervan werk en zag kans deze recidieven te verlagen tot 0,83 procent en 1,8 procent, zo blijkt uit cijfers uit 2010 van The National Health Service (NHS). Dat scheelt dus een slok op een borrel.

 

Allereerst is hiervoor nodig een strakkere discipline tijdens de revalidatie direct na de chirurgische ingreep. Maar wie wil nou in een druilerig, koud en ijzig Holland de deur uit naar zo’n stinkend revalidatiecentrum om door een schreeuwende drill sergeant bevolen te worden zeer pijnlijke dagelijkse oefeningen te gaan  doen? U kunt het zich voorstellen, dat het grootste deel van de patiënten na een of tweemaal nooit meer terugkomt.


Ophalen van het vliegveld

Nu zijn Hollanders over het algemeen zeer reislustig en de nationale ziektekostenverzekering geeft hen het recht behandeling te kiezen waar ze dat maar willen in de wereld. De verzekering betaalt in die gevallen het Nederlandse tarief in euro’s. In zeer aangename klimaten kunnen orthopedische patiënten royaal overal terecht. Bumrungrad International In Bangkok komt u zelfs met een gastvrouw annex verpleegster hartelijk ophalen van het vliegveld.


Nu zijn die Nederlandse tarieven echter niet transparant voor de patiënt, terwijl dat wel zou moeten. Directieleden en voormalige directieleden van ziektekostenverzekeraars, zoals Agis, hebben met grote spoed bedrijfjes opgezet om dit stukje medisch toerisme te faciliteren.

 

Lekker kassa

Die bedrijfjes profiteren daarbij van de tariefverschillen tussen Nederland, de Euro, en bijvoorbeeld, Thailand Spanje of Turkije. Dat is dus lekker kassa voor de heren, een extra zakcentje en uiteindelijk leveren ze er toch een service voor als een soort verwijsbureautje. Dat de verstrengeling van belangen alle regels van de ethiek schendt, lapt men voorlopig volledig aan zijn laars.


Dat Den Haag niet ingrijpt--- immers het is al enkele jaren zo en ze zijn volledig op de hoogte--- pleit niet voor de oprechtheid van de bezuinigingspolitiek, die daarmee maar weer eens aantoont totaal mank te gaan.