Jacob Gelt Dekker was even te gast in een Amerikaanse televisieshow, maar kon niet verhinderen dat daar hele domme dingen over de Amerikaanse schuld werden gezegd

Als een 10-jarig jongetje, die van een 747-piloot even in de cockpit een kijkje mag komen nemen, zo voelde ik me toen Eugene Robinson, Pulitzer Prize winnaar correspondent van de Washington Post en commentator van NBC en CNBC News, me uitnodigede op de NBC NEWS TV studio set van de Chris Matthews show.

 Als 20-jarige student was ik al eens te gast geweest in een tv show op Time Square, de Howard Johnson- Arthur Frommer breakfast show. De Grand Dame van de show had me toen op beide wangen gezoend en vertelde het publiek dat ze dolletjes was op Amsterdamse jongens en aan “The Canal” had gelogeerd. Onbenullig had ik geantwoord, "welke gracht bedoelt u? We hebben er zoveel." Insult to injury voegend, had ik  ook de tv chef kok  gevraag om "mirror eggs" voor mij ontbijt; van "sunny side up" had ik nog nooit gehoord.

In het snikhete Washington DC kwam Eugene me ook nog ophalen in zijn mini Cooper-BMW convertible en we zoemden een half uur lang langs lange files naar de aftandse nieuws studio van NBC ergens in een buitenwijk, een gebouw uit de radiotijd omgeven door gigantische satelliet schotels. Het interieur deed denken aan een oost-Europees abattoir, met slechte tegelwanden, te veel zwaar vergrendelde deuren, niet werkende stinkende toiletten en nauwe gangetjes.

Chris Matthews, de anchor van de News show, kwam in het wachtkamertje even kennis maken met het bezoek en mompelde flauwe grappen over de Brenninkmeijer kinderen, die bij hem in de klas hadden gezeten op een of andere Jezuïeten internaten ergens in het groene New England. Onder een dikke laag make up en gekoppeld aan enkele oortjes onder tientallen spotlights zaten we, seconden voor de life show uitzending, op de set omringd door robot camera’s en onder bevel van een gorilla monsterachtige floormanager, dat niets aan het toeval overliet.

In de redactiekamer had ik handjes geschud met achttien medewerkers die allen dagenlang het onderwerp tot het kleinste kruimeltje hadden nageplozen. Video clips en commentaren uit de hele wereld op flat screens schoten als een ratelende machine geweer door de studio. Wereldwijd waren er ongeveer 50 miljoen kijkers, life, en nog eens zoveel in de herhalingen. Van opgeblazen arrogantie en zelfingenomenheid zoals die in Hollandse studio’s standaard zijn, was geen sprake.

Twee Amerikaanse valuta
De Verenigde Staten heeft twee valuta’s, één is de US-Dollar Bill, het betaalmiddel voor alle handel en dienstenverkeer en de andere, de Treasury Bill, aanvankelijk uitgegeven als oorlogs obligatie maar nu gebruikt als betaalmiddel tussen overheidsdiensten. Een handvol producten onder de verzamelnaam T-Bills groeide uit War Bonds, en zijn nu obligaties om de kosten van de overheid te betalen, vooral als lenen goedkoper is dan belasting te innen. Eenvoudigweg is de redenering zo ongeveer, als de overheid kan lenen voor 2 procent en de belastingbetaler kan voorlopig zijn belastingplicht in zijn zak houden en er meer dan 2 procent mee kan verdienen, kan de overheid beter maar lenen, immers de meer opbrengst komt dan uiteindelijk toch weer in de schatkist.

Verrekeningen tussen overheidsdiensten begonnen aanvankelijk met goudtransacties en later zoiets als een IOU, (I owe you), een schuldbekentenis. Vooral door de enorme groei van de federale overheid en haar taken, zoals buitenlandse zaken, defensie en sociale zaken, werden de verrekenings saldo’s zo groot dat de IOU plaats maakte voor de Treasury Bill als verrekenings valuta en dat is het gebleven tot vandaag. Overheids diensten hebben ongeveer 6,2 triljoen dollar in omloop voor verrekeningen.

De grote verandering kwam toen de T-Bill werd vertaald in de US dollar-Bill, het betaalmiddel van handel en verkeer, en op een secondaire markt werd verhandeld. Van het 15 triljoen T-Bill dollars, heeft het publiek nu ongeveer $ 8,1 in handen.

Dom geklets
De Federal Reserve, de centrale bank van de Verenigde Staten, beheert dus twee valuta, waarvan ze de waarde en hoeveelheid moeten balanceren tegenover goederen en diensten van de economie. De FED houdt zo ongeveer anderhalf tot twee triljoen T-Bill dollars in voorraad, die ze in en uit omloop kunnen brengen, als een soort rubberband en inflatie of deflatie buffer.

Eugene herinnert me eraan dat daarvan zeker weer 2,7 triljoen dollar bij de sociale verzekeringsbank, the Social Security, is belegd. China heeft 800-1,300 miljard, afhankelijk van de dag, en de rest hebben, Japan, Engeland en nog wat landjes. Acht, goed bekeken, de USA nationale schuld is dus grotendeels vooral een schuld van vestzak aan broekzak.

De nationale schuld van America is in de media en populistische Tea Feest politiek vooral een speelbal van arm worstelende kemphanen en teenage bravado poppetjes, die nauwelijks door hebben welk effect hun dagelijks uitgebraakte onzin heeft op de financiële wereldmarkt.

"Hou toch op met je media vergrootglas waanzin over Griekenland, of de USA- budget crisis, zeg ik als globalist een paar keer, maar het onbenullige geklets gaat onverminderd door. Spanning en sensatie verkoopt immers goed en het maakt niet uit hoe goedkoop en dom het is.
Na de afschmink, gaan we naar Georgetown, eten en drinken tot na middernacht. De budgetconversatie stokte nooit, niet met de parkeerwachter, de bartender, de ober, de tafel naast ons of de man in de straat. Dit was Washington DC.