China, hedonisme en nepotisme

    Gulzige Chinezen hebben volgens Jacob Gelt Dekker het grauwe communisme definitief achter zich gelaten en gaan ten onder aan seks, drank, Gucci en Armani.

    Oneindige plassen, Chivas Regal, zacht kwelende karaoke zangers voor een 152-inch 3D Panasonic plasmascherm, omgeven door scharen xiaohie meisjes, verloren in eeuwig voorspel, vormen de hemelse droom van China’s nieuwe miljardairs.

    Een schrille Amerikaanse jongeman in gladgestreken wit overhemd, die als Mormoons zendeling zijn kerkelijke plicht vervulde voor de uitgang van een ondergronds treinstation in Beijing, klaagde dat er geen belangstelling meer was  voor zijn christelijke hemel. Hemelse muziek klinkt nu eenmaal anders voor een ieder. Het Mormoons hiernamaals is veel te saai geworden voor de ontzaglijke Chinese mensenmassa, die betoverd schijnt door de jetset levensstijl van hun hedonistische industriebaronnen.
     
    Plato’s goede leven, als een gebalanceerd mengsel van rede en plezier, is onbekend in China. De tendens is halen wat er te halen valt, in ieder opzicht. Je te buiten gaan aan plezier is zeer prijzenswaardig. Pogingen in het Westen om agressieve seksistische opdringerigheid in het dagelijks verkeer aan banden te leggen, kan de Chinese samenleving zich niet voorstellen. Jacht op seks, vooral op de werkvloer, is een nationale sport geworden. Seksuele intimidatie van ondergeschikte dames pleit alleen maar voor het macho imago van de mannen. Het partijtaboe voor vrouwen om erover te spreken in het openbaar, verklaarde ze vogelvrij. Voor  de Communistische volkspartij bestaan officieel geen seksschandalen. Prostitutie is officieel per wet verboden in heel China. Veel vrouwen hebben echter van de nood een deugd gemaakt en zich willens en wetens overgegeven; betalingen zijn meestal in kleine gunsten of de dames schikken  zich om de goede vrede. Het aantal prostituees zou in het naolympische Spelen China gegroeid zijn tot ruim twintig miljoen.
     
    Het eens zo ascetische utopistische Maoïsme met haar grauwe vormloze pakken, geparfumeerd met verzuurd stinkend arbeiderszweet, is omgeslagen in een een welriekende Gucci- Channel- Armani luxe cultuur. Partijfilosoof Jiwei Ci heeft het er maar moeilijk mee. Hij  wijt het verval  aan  een alles overheersend, ideologisch bankroet  door het uit elkaar groeien van werkelijkheid en idealen. 
     
     Mao, nog steeds de onbetwiste goddelijke held van het moderne China, zou nog wel even hebben geprobeerd het tij te doen  keren met zijn Culturele Revolutie in de jaren ‘70, ook al kostte dat het leven van een slordige vijftig miljoen intellectuele afvalligen. Nihilisme, door depersonalisering  van lopende band levens, werd de bron van alle kwaad, meent Ci.
    Badend in zeeën van whisky verzuipt zijn arbeidersheilstaat zich in gezagsondermijnende democratiebewegingen en luidkeels geuite publieke ergernis over anticorruptie campagnes.
     
    China’s nieuwe baronnen zijn allen miljardairs en voor negentig procent kinderen van hooggeplaatste politici. Om maar een paar voorbeelden te noemen, voormalig president Jiang Zemin is nu de keizer van telecommunicatie, oud premier Zhu Rongji en zoonlief Levin Zhu topbankiers en oud premier Li Peng’s dochter Li Xiaolin en zoon Li Xiaopeng beheersen het energiemonopolie. Honderden jaren was China trots op haar prestatie gebaseerde maatschappij; vandaag heerst er een klasse, een kliek van vrienden en familie, nepotisme zo omvangrijk als Azië dat nooit eerder ervaren zou hebben.
     
    Li Jinhua, vice voorzitter van het National Committee Chinese People’s Political Consultative Conference laat in de People’s Daily, de partij- en staatskrant, weten dat veel corruptieproblemen veroorzaakt worden door zonen en dochters van overheid- en partijbestuurders, maar dat deze vorm van vriendjespolitiek zeer moeilijk uit te roeien zal  zijn. Ook het leger doet een zwakke poging om luid brassende officieren uit haar rangen te zuiveren; luxe in het leger zou zoiets moeten zijn als als vloeken in de kerk.
     
    De strijd  tegen hedonisme en nepotisme in China, die de partij uiteindelijk officieel toch maar heeft  aangekondigd, wordt gevoerd onder de wapperende banier van: “Voor iedere hemelse verrukking opent zich een aards graf.” Zou er zich dan toch nog een nieuwe markt openen voor onze Mormoonse evangeliserende  witte overhemden?

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Jacob Gelt Dekker

    Ondernemer, filantroop, schrijver Jacob Gelt Dekker is een onuitputtelijke bron van verhalen en anekdotes en beschikt over ee...

    Volg Jacob Gelt Dekker
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren