De gebroken rug van de kameel

    De wereld kijkt door CNN-lenzen naar het Tahrirplein in Caïro, schrijft FTM-columnist Jacob Gelt Dekker. Over de Egyptische chaos en de macht van de Mubarak-familie.

    De wereld kijkt door CNN-lenzen naar het Tahrirplein in Caïro vanaf het dak van het Nile Hilton Hotel, dat al een halve eeuw prominent aan de oever van de Nijl prijkt. Alle ogen zijn gericht op de noordelijke buur van het hotel, het Egyptisch Museum en het parkje ervoor, waarin de wedijverende betogers zich verschanst hebben. De rest van het plein is al vele jaren een grote bouwput voor de metro en een complex gebouwen voor uitbreiding van het museum en nog een paar zeer onduidelijke bestemmingen.

    De bouwput en toegangswegen tot het plein zijn al weer twintig jaar lang geheel omgeven door politiebarricades, die zo uitgebreid zijn dat het Hilton shopping centrum van buitenverkeer is afgesloten en alleen nog maar via het hotel bereikbaar is.

    Shepherd's pie en een pint bier in de Hilton Sherlock Holmes pub is ook al decennia lang een best seller en het Garden Court terras zit altijd vol met lokale hoipolloi, Turkse koffie slurpend en lurkend aan appelzoet stinkende waterpijpen.

     

    Bedoeïenencavalerie


    Het Tahrirplein-podium is te versnipperd om de kampioenen van het zich afspelende volksdrama voldoende in de schijnwerpers te zetten, daarom heeft de mis-en-scene zichzelf opgedeeld in een aantal arena’s, soms zo klein als een backgammonbord en in overeenkomst met de toenemende bewustzijnsvernauwing van de spelers.

    De 30 jaar bestaande zaken- en regeerelite, overlopend van cliëntalisme, cronyisme en nepotisme, en vooral gevestigd in Heliopolis, de sjieke Griekse voorstad van Cairo, is de inzet van de onlusten, maar ze blijven fysiek geheel buitenspel. De tragedie is geheel van en voor het gajes van Giza, Alexandrië en Cairo. Op het toneel wedijverden de fatalistische Islamitische martelaren- met de Griekse heldencultuur. Honderden bebloede koppen schreeuwen om medelijden, om vervolgens in paniek te vluchten voor een heldhaftig binnenstormende horde bedoeïenencavalerie.

    Sinaï, Gahwarna en Arabische ez-Zabeid bedoeïenen op fraai uitgedoste paarden en kamelen, die hun dagelijkse vijgen, dadels en eesh baladim--- platte lokale broden--- verdienen aan de miljoenen toeristen, zijn door de rellen plotseling brodeloos. Met knuppels en getrokken sabels stormden de woedende woestijnkrijgers hoog in het zadel gezeten, het toneel op.

     

    Strootje


    De wereld kermde een moment vol afgrijzen; ambulances reden af en aan, natrium zwaailampen en honderden Molotovcocktails verlichtten het strijdtoneel. Verdi’s  majestueuze opvoering van de Aida (de Bezoeker) opera in de Karnak tempel van Luxor viel erbij in het niet.

    De Mubarak-kliek werd schatrijk ondanks het gebrek aan eigendomswetten en vastgoedontwikkelingsfinancieringen na het socialistisch- communistische bewind van Nassar en zijn Sovjetvrienden. De Staat middels het leger bleef meestal eigendom van alle grote gebouwen.

     

    Mubarak-getrouwen kregen de meeste in erfpacht toebedeeld, om ze vervolgens met off Shore kapitaal om te bouwen tot luxe hotels voor de jaarlijkse 13 miljoen bezoekers. Alle winsten vloeiden rechtstreeks weer naar de off shores van Cyprus, Dubai, Qatar enz. Het nieuwe toeristen-Mekka in de Sinaï, Sharm el Sheikh, is nagenoeg helemaal eigendom van de Mubarak-familie. Zo is het dus verdeeld, en er was geen strootje tussen te krijgen, ook niet na de revolutie.  Het was een strootje te veel. The straw that broke the camels back

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Jacob Gelt Dekker

    Ondernemer, filantroop, schrijver Jacob Gelt Dekker is een onuitputtelijke bron van verhalen en anekdotes en beschikt over ee...

    Volg Jacob Gelt Dekker
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren