Aladin, Alahd jinn, de geest van Allah

    Ondernemer en FTM-columnist Jacob Gelt Dekker reist door Soedan en voelt de onderhuidse spanning in de Arabische wereld. Met de Egyptische revolte lijkt de geest uit de fles. Stilte voor de storm.

    Gekluisterd aan de CNN en Al Jazeera volgt de wereld de Egyptische revolutie in de dominoreeks van omvallende staten in Noord Afrika en het Midden Oosten. Hoever zal het vredig protest gaan? Wanneer gaat er bloed vloeien? Wat zal het netto opleveren? Welk land zal als volgende aan de beurt komen?
     
    De armoede, waarin al tientallen jaren geen verandering  lijkt te komen, wordt vooral door de media aangevoerd als oorzaak van de onrust. Zelfs de beter opgeleide jeugd komt niet aan de bak en vormt een gefrustreerde en geblokkeerde elite. De landen zouden in de greep zijn van een elitaire kliek, die geen nieuwkomers toelaat en alleen zichzelf royaal bedient.
     
    Egypte, hoe gearabiseerd ook, ligt in Afrika, maar Afrika zwijgt in alle talen over het oproer. Het buurland Soedan, net bijgekomen van zijn afscheidings-referendum, pruttelt.  Hier en daar klinkt de roep op om de autoritaire president Basir eruit te gooien, maar het zet nog nauwelijks  zoden aan de dijk. De stilte lijkt een soort onverschilligheid. Of zouden ze bang zijn dat ze spoedig miljoenen repatriërende landgenoten moeten verwelkomen?
     
    Emigranten
    Miljoenen vluchtelingen leven in Egypte, naar schatting alleen al vier miljoen Soedanezen.  Er zijn ongetelde massa’s  uit Somalië, Afghanistan, Burundi, Iran, Irak, Liberia, Rwanda, Sierra Leone, Jemen en andere Afrikaanse landen. Ze leven in treurige kampen en hebben geen recht op deelname aan de economie; hun leven  is niets dan honger en verdriet, kommer en kwel. De mensen worden door de Egyptenaren ook nog eens gediscrimineerd en de karige budgets die aan ze besteed worden, worden misgund en vaak weggeroofd door corrupte ambtenaren.. De UN en talloze liefdadigheidsinstellingen, met de Islamitische Broederschap voorop,  doen hun best, maar schieten treurig te kort.
     
    Het mikpunt van het oproer is de eens zo onvolprezen president Hosni Mubarak en zijn hele generatie. Onder zijn autoritair en totalitair-pragmatisch 30-jarig bewind verdubbelde de Egyptische bevolking en groeide de economie boven alle verwachtingen ruim 300 procent. Cairo werd een moderne stad met highways, fly overs, een subway en honderden dure hotels. Het toerisme breidde zich uit van alleen maar wat verstrooide Britse mummie-kijkers naar een miljoenen publiek voor strand- en woestijnvertier, vooral in het ver afgelegen Sharam el Sheik in de Sinai. 
     
    Toerisme
    Er zouden nu rond de 13 miljoen buitenlandse bezoekers per jaar aankomen, goed voor een werkgelegenheid van 12 procent van de beroepsbevolking.  Maar van enige inspraak op welk niveau dan ook was nooit sprake. De ongekroonde farao hoefde ook alleen maar aan te wijzen welken landerijen en gebouwen hij voor zijn familie opeiste, zo gaan de verhalen. De familie-clan Mubarak zou nu enkele tientallen miljarden waard zijn.
     
    Ook de vrede met Israël legde het land geen windeieren, al was het alleen al voor de miljard dollar die de VS ieder jaar schenkt en de vele gunnings-contracten.  Ook al is de handel tussen Egypte en Israel slechts zo'n half miljard dollars per jaar, megatoerisme was het directe gevolg van de pacificatie van de oorlogvoerende landen.
     
     
    Who's next?
    Zoals het zo vele dictators vergaat, ook de familie Mubarak weet niet van ophouden. Egypte is nu de 80-jarige Mubarak zat en hij zal moeten opstappen om plaats te maken voor een jongere generatie. De gedoodverfde opvolger Gamal Mubarak, zoonlief-playboy, zag  men met grote vreugde al naar Londen vertrekken. Het zal nog wel even duren voor de zandstorm neerslaat.
     
    Op de tocht staan president Basir van Noord Soedan, president Ghadaffi van Libya, president Saleh van Yemen en Bashar al Assad van Syrie. Vrijdag 4 februari zal de grootste demonstratie tot nu toe in het Midden Oosten moeten plaats vinden, als ik de Twitter en Facebook moet geloven, en wie kun je beter geloven dan de sociale netwerken?
     
     
    Lees ook Inshallah, deel I van Jacob Gelt Dekkers reisverslag door Soedan.

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Jacob Gelt Dekker

    Ondernemer, filantroop, schrijver Jacob Gelt Dekker is een onuitputtelijke bron van verhalen en anekdotes en beschikt over ee...

    Volg Jacob Gelt Dekker
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren