Waarom Azië wint

De dagen van het Westen zijn geteld, aldus Kishore Mahbubani. Strategie-consultant en FTM-columnist Jurriaan Pröpper laat de lessen van de Singaporees los op Nederland.

De Chinezen komen naar Nederland; Nederlandse ondernemingen gaan naar China. Beiden betekenen kennisoverdracht naar China, want zij kopen bewust technologische bedrijven. Eerder werden bijvoorbeeld al ECT, Corus en Darwind door Chinese ondernemingen ingelijfd, en nu wellicht Draka. Het past in het beeld dat Kishore Mahbubani op basis van zijn boek vorige week op de ‘Meet the future technology summit’ in Den Haag neerzette: het wordt ‘De eeuw van Azië’. 

 
De boodschap van de Singaporees Mahbubani is duidelijk en zichtbaar in de media: de economische macht verschuift naar Azië. Volgens Goldman Sachs zal China in 2030 de grootste economie zijn door in 40 jaar meer dan tien keer zo groot te worden.
 
Net na de opgetelde EU zal de VS genoegen moeten nemen met de officiële tweede plaats en drie keer zo groot worden, hetgeen vermoedelijk vaderlandsliefde van Goldman Sachs is. Ik waag dat te betwijfelen. (Volgens sommige economen is de Chinese economie gemeten in purchasing power parity waarschijnlijk over twee jaar al groter dan de VS.) Interessanter is de derde plaats: India dat 28 keer in omvang toeneemt! En Japan, dat doormoddert en zakt van de tweede naar de vierde plaats met slechts 1,5 keer groei. 
 
Groeispurt
De redenen die Mahbubani aanvoert zijn intrigerend en overzichtelijk. Zuidoost-Azië kopieert volgens hem de 7 succesfactoren van de groeispurt die Engeland in de 19e eeuw en de VS in de 20e eeuw naar de wereldtop brachten, en die zij nu verkwanselen:
  • Vrijhandel
  • Wetenschap & technologie
  • Onderwijs
  • Meritocratie
  • Pragmatisme/liberalisme
  • Vrede
  • Rechtsstaat
 
 
In de 19e eeuw was Engeland al niet gediend van de opkomst van Duitse machines en consumentenproducten. In de jaren zeventig van de vorige eeuw waren het Japanse auto’s en nu probeert de VS het tij van China te keren door te pleiten voor beperking van handelstekorten. Beide hebben te laat en onvoldoende hun eigen concurrentievermogen onderhanden genomen. Ze zijn te duur geworden en te veel gericht op consumptie. 
 
De tech-factor
Het verlies aan concurrentievermogen heeft te maken met de tanende tweede succesfactor. Er wordt in verhouding weinig nieuwe technologie toegepast. Waar de Chinezen vol inzetten op duurzame technologie om minder afhankelijk te zijn van import van grondstoffen als olie en gas, probeert het Westen zijn verslaving in stand te houden. Op dit onbegrip is de klimaattop in Kopenhagen gestrand. China bood veel minder CO2 van meer energieconsumptie aan, maar de VS wilde China beperken in haar inhaalrace. Ook Nederland gaat niet eens in de buurt komen van de verlaagde doelstellingen van dit Kabinet, heeft het Planbureau voor de Leefomgeving berekend.   
 
Dit komt door de ongelooflijke drive van met name China op het gebied van onderwijs. Daar kennen ze geen schooluitval, middelmaat of loting. Door de deelname van meer Zuidoost Aziatische landen in de PISA onderwijskwaliteit meting zal Nederland nog harder en verder zakken dan ons land al deed, misschien wel buiten de top-20 vallen (net als buiten de G20).   
 
Prestatiedrang
En dat heeft weer te maken met nr 4: het gebrek aan beloning en respect voor prestaties. Wij hebben geen maatschappij waar prestaties je positie bepalen. In Nederland mag niemand het gevoel krijgen dat iemand anders meer presteert en dus bereikt. We gaan zelfs zo ver dat de vorige winnaar van hét Nederlandse sportevenement, de Elfstedentocht, niet zeker is van deelname. Op deze wijze loont het letterlijk en figuurlijk niet de moeite om je best te doen. Internationaal doet Frankrijk hetzelfde: succesvolle exportlanden bekritiseren, net als de VS.
 
 
Het leidt ook tot een nieuw soort fundamentalisme. Er wordt halsstarrig vastgehouden aan het verleden als ideaalbeeld, waarmee vooruitgang en vernieuwing gestopt wordt in plaats van dit pragmatisch te omarmen (nr.5). De ideologische veren zijn ook in Nederland bij de PvdA, net zo goed als de PVV. weer terug. Het ‘njet’ tegen alles dat anders is dan onze jeugdbeelden.
 
Democratie geen succesfactor
Geen verbazing wekt het bij nadere analyse dat Mahbubani democratie niet op het lijstje van succesfactoren heeft gezet. Democratie heeft India namelijk op zich niet verder gebracht. En de VS heeft haar grote successen geboekt voordat er volledig kiesrecht was voor de zwarte bevolking.
 
De hele strijd tussen Bush en Gore heeft de beperkingen van de democratie aldaar getoond. Ook Engeland kende met haar ongekozen House of Lords en het districtenstelsel in haar goede tijd een beperkte democratie. Het heeft op zich ook niet geleid tot vrede, wel tot een rechtsstaat.  
 
Het is duidelijk dat wij de omgekeerde weg moeten bewandelen. Veranderingen pragmatisch accepteren. De mensen met de meeste kennis en ervaring ook de meeste macht, respect en positie geven. Als stimulans voor wederzijdse investeringen in onderwijs van leerling, leraar en overheid. Om weer trek in de schoorsteen van technologie en innovatie te krijgen. Zodat wij vrijhandel weer als kans in plaats van als bedreiging gaan zien.
 
Relevante links