De opkomst en ondergang van cowboyondernemer Peter Smit

    Tien jaar geleden was Peter Smit, de oprichter van detacheringsbureau DPA, goed voor ruim 36 miljoen euro. Anno 2013 zijn de miljoenenvilla’s verkocht en is hij verdachte in een hennepzaak. Wat ging er mis?

    ‘Leeft Peter Smit nog?’ Dat is de vraag die vaak klinkt zodra oud-collega’s van de voormalige CEO van het detacheringsbureau DPA aan de lijn komen. Het is een spottende en pijnlijke vraag naar de ondernemer die opgroeide in een achterstandswijk in Haarlem en het schopte tot CEO en grootaandeelhouder van een beursgenoteerde onderneming. Smit belandde in 2004 in de Quote 500 met een geschat vermogen van 36 miljoen euro, had een miljoenenvilla in het elitedorp Aerdenhout en een droomhuis in de Franse badplaats Sainte Maxime. Upward mobility in optima forma. Hij afficheerde zich ook met gezondheid en sportiviteit door met DPA hoofdsponsor te worden van de schaatsploeg rond zilveren Olympiër Gretha Smit. Maar na zijn vertrek bij DPA in 2008 ging het mis. Hij werd beschuldigd van zelfverrijking en vervolgens ging het snel bergafwaarts met de self made miljonair. Waar Smit voorheen met opgeheven hoofd langs de fraaie recepties van gereputeerde opdrachtgevers als Philips, Shell en ING liep, boog hij zich in het post-DPA tijdperk steeds vaker voorover aan de bar van het beruchte Amsterdamse penozecafé Rood, schurkte hij tegen de onderwereld aan, stopte hij zijn neus vol, dronk zich een ongeluk, bedonderde zijn zakenpartners en klopte voor een miljoenenlening aan bij pornobaas Gerard Cok.
    Waar Smit voorheen met opgeheven hoofd langs de fraaie recepties van gereputeerde opdrachtgevers liep, boog zijn hoofd steeds vaker voorover aan de bar van het penozecafé Rood
    Een voorlopig dieptepunt bereikt Smit op 13 maart 2012. Op die dag stoppen er vier politieauto’s voor de deur van zijn zojuist executoriaal geveilde miljoenenvilla in Aerdenhout en doen agenten een inval. In de kelder worden materialen aangetroffen waarmee een flinke wietplantage gestart kan worden. Smit wordt samen met een 34-jarige man zonder vaste woon-of verblijfplaats aangehouden. Daarna wordt het weer stil rond zijn persoon. Doodstil. Maar ziedaar: Peter Smit leeft. Licht hinkend loopt hij op witte sneakers en in een opvallend roze colbertje het Amsterdamse The College Hotel binnen. ‘Ik heb gisteren gevoetbald met de kinderen,’ legt hij met een aan Tom Waits gelijkend whiskytimbre uit, terwijl hij rustig voor de fotograaf poseert en zijn ogen over de digitale Hasselblad camera laat glijden. ‘Die kost zeker heel veel geld, hè? Twee-en-twintig-duizend euro, ja? In de jaren dat ik bij DPA zat, kwamen er ook fotografen langs met een Hasselblad, maar die vonden dat digitale fotograferen maar niks.’ Nee, hij verlangt niet terug naar DPA. ‘Ik ben daar zelf weggegaan, omdat ik meer ondernemer ben dan bestuurder. DPA blijft mijn kind en als ik op de snelweg langs het DPA-kantoor rijd, voelt het nog apart. Maar ik mis het niet.’

    Cowboyondernemer

    Petrus Casper Smit werd in de zomer van 1963 geboren in de Roemer Visscherstraat in de arbeiderswijk Haarlem-Noord. Als kind was hij ziekelijk aangelegd. Hij had veelvuldig last van bronchitis en was vaak afhankelijk van zijn moeder, die hem verzorgde als hij weer langdurig het bed moest houden. Daardoor kon hij een paar maanden per jaar niet naar school. Na het Mendel College in Haarlem belandde Smit, via een HEAO studie accountancy in Amsterdam, op de burelen van KPMG en Deloitte & Touche. Bij laatstgenoemde begon hij ook met de opleiding tot registeraccountant, maar die maakte hij niet af. Liever regelde Smit via zijn studienetwerk wat extra handjes bij het opstellen van de boeken. Op 26-jarige leeftijd schreef hij DPA (Dutch Partner in Assistance) in bij de Kamer van Koophandel en begon hij vanuit een huiskamer aan de Gedempte Herensingel in de Haarlemse binnenstand financiële uitzendkrachten te leveren aan zijn voormalige werkgevers en overheidsinstanties. Financiële professionals detacheren was in die tijd een onbekend fenomeen, maar al binnen een half jaar werkten er 26 mensen op interim-basis bij onder meer het Ministerie van Sociale Zaken. Smit kreeg snel behoefte aan mensen die hem konden helpen bij het uitbouwen van zijn bedrijf. In 1991 maakte Hans Leistra de overstap van Martinair naar de directie van DPA. ‘Peter was heel gepassioneerd met DPA bezig,’ vertelt Leistra, die later ook aandeelhouder werd. Bluffen kon Smit ook. ‘We adverteerden op Radio 1 en hij was apetrots als onze spotjes rond filetijd op de radio waren. We waren toen nog maar met een clubje van 15 mensen, maar door de radio dachten klanten dat we heel groot waren. Dat moest ook wel, want we moesten opboksen tegen KPMG, onze grootste concurrent.’
    Smit was iemand die mensen tot het uiterste wist te bewegen
    Smit was iemand die mensen tot het uiterste wist te bewegen. ‘We waren een cowboy-clubje die knetterhard werkte,’ zegt oud DPA-medewerker Wibe Berenschot, die in 1997 op sollicitatiegesprek kwam bij Smit en Leistra. ‘Er golden weinig regels op kantoor, maar niemand ging naar huis voordat de lijst van aanvragen was afgewerkt. Daarna sloten we de week af in café De Groene Druif.’ Volgens Berenschot waren het gouden tijden. ‘Op de ene telefoon had je een opdrachtgever aan de lijn, op de andere een kandidaat. Het enige wat we eigenlijk hoefden te doen was die telefoons tegen elkaar aan leggen en een prijs noemen.’ ‘Peter was de grote roerganger die enorm gedreven, enthousiast en op gevoel werkte’, zegt Jeroen van Gaart, business unit manager uit die tijd. ‘De beste medewerkers mochten een week in een Porsche Boxter rijden en hij belde op vrijdag persoonlijk alle DPA-vestigingen af om het aantal werkenden op opdracht te vernemen. Hij wist iedereen te motiveren.’ Smit beloonde zijn mensen ook royaal. ‘Peter vroeg mij een keer welke auto ik graag zou willen rijden,’ vertelt Berenschot. ‘Ik zei dat ik die klassieke Jaguar MK2 uit Inspector Morse heel mooi vond. Peter vroeg toen verbaasd waarom ik daar dan niet in reed. En binnen een week had ik een Jaguar MK2 als leaseauto van DPA.’

    Naar de beurs

    Smit’s idee van financieel hbo plus-personeel detacheren bleek booming business. In 1998 had DPA ruim 300 gedetacheerden in dienst, waarmee de omzet verdubbelde naar 19,5 miljoen euro ten opzichte van het jaar daarvoor. De nettowinst verdriedubbelde zelfs naar 3 miljoen euro. Het bedrijf had op dat moment al vestigingen in Amsterdam, Rotterdam, Den Bosch en Amersfoort. Het succes van Peter Smit en de zijnen bleef niet onopgemerkt. NPM Capital, de investeringsmaatschappij van de familie Fentener van Vlissingen, kocht een kwart van de aandelen en Martinair-oprichter Martin Schröder nam een jaar voor de beursgang plaats in de raad van commissarissen. Op maandag 22 maart 1999 was het zakenbank Kempen & Co. die Smit met zijn onderneming naar het Damrak begeleidde. Smit bezat een kwart van de aandelen van het bedrijf, dat toen nog een beurswaarde had van 81 miljoen euro, en daarmee was hij multimiljonair. Het astmatische kereltje uit Haarlem-Noord mocht zich opeens tot de grote jongens rekenen en dat wilde hij ook graag uitdragen. ‘Peter had een verschroeiend verlangen om de wereld te laten zien dat hij het als gewone jongen had gemaakt’, zegt een voormalige zakenpartner. ‘Hij maakte niettemin regelmatig grappen over zijn eenvoudige achtergrond. Hij vertelde dan bijvoorbeeld dat hij, wanneer hij vroeger in de huiskamer op de bank televisie zat te kijken, alleen maar zijn arm hoefde uit te steken om in de keuken een biertje te pakken. Maar als anderen hem aanspraken op zijn afkomst, sloeg hij dicht.’
    De succesvolle ondernemer was gevallen voor de charmes van de secretaresse van zijn goede zakenvriend en accountant
    Van zijn papieren vermogen van 20 miljoen euro, maakte Smit ruim een maand na de beursgang bijna twee miljoen te gelde. Samen met zijn eerste vrouw kocht hij kort daarna voor 1,3 miljoen euro een villa in de mondaine Franse badplaats Sainte Maxime. Veel Frans villagenot werd haar echter niet gegund. Zonder dat ze er ook maar één keer een vakantie gezamenlijk doorbrachten, maakte Smit een einde aan het huwelijk. De succesvolle ondernemer was gevallen voor de charmes van de secretaresse van zijn goede zakenvriend en accountant Ruud Jansen. Met haar kocht hij binnen een jaar een 3,6 miljoen kostende villa in Aerdenhout. De BMW 7.40i Executive werd in de inpandige garage gestald. De gang van de tochtige straten van Haarlem-Noord naar de lommerrijke lanen van het ‘rijkenreservaat’ was volbracht. Volgens Jansen, die Smit hielp bij het beleggen van zijn vermogen, had de beursgang en de status van multimiljonair ook een negatieve uitwerking op Smit. ‘We gingen vaak samen met de gezinnen op vakantie in Frankrijk en Peter vertelde in die tijd: “Het probleem is dat iedereen mijn vriend wil zijn, maar ik weet niet meer wie mijn vrienden zijn. Na enige tijd begint iedereen om geld te zeuren.” Peter werd daar onzeker en eenzaam van.’ Dat bleef volgens hem niet zonder gevolgen. ‘Peter ging wat meer drinken. In mijn tijd kon hij op een enkele avond wel een flesje Paddy-whisky aan,’ zegt Jansen, die zijn vriendschap met Smit, mede door zijn amoureuze overstap naar zijn secretaresse, langzaam zag bekoelen. ‘Ik was daar geen voorstander van, want ik kende de verhalen over zijn middelengebruik en binnen DPA stond Peter bekend als vrouwenversierder, zowel op kantoor als daarbuiten.’ Jansen kwam Smit daarna uitsluitend nog in de rechtbank tegen vanwege de zakelijke afspraken die Smit niet nakwam. De beursgenoteerde status gaf Smit hoe dan ook vleugels. Binnen een paar jaar groeide DPA uit tot een internationaal bedrijf met een omzet van bijna 100 miljoen euro op jaarbasis en vestigingen in Spanje, Duitsland, België en het Verenigd Koninkrijk. In Nederland werden de detacheerders Falanx en Flex Group ingelijfd. Toch was niet iedereen even gecharmeerd van de drang van Smit om de wereld te veroveren. In september 2006 botste hij met Schröder nadat hij, zonder de raad van commissarissen in te lichten, een persbericht liet uitgaan met betrekking tot de geplande overname van detacheringbureau De Nederlanden Compagnie. De volgende dag stapte Schröder op.  

    Foto: De bewuste villa in Aerdenhout waar in de kelder spullen voor een wietplantage werden gevonden

     

    Deuk in cashflow

    In de zomer van 2008 stapte Smit zelf op als bestuurder van DPA met als officiële verklaring dat hij meer ondernemer was dan bestuurder. Er was echter meer aan de hand. Twee maanden later werd hij door zijn opvolger Michel van Hemele beschuldigd van het in privé willen meeprofiteren van een schimmige vastgoeddeal rond het nieuwe DPA hoofdkantoor in Amsterdam-Sloterdijk (zie kader onderaan dit artikel). De roemloze nasleep, inclusief juridische acties, hakte erin bij Smit. ‘Ik kon geen kant op, man. DPA had op al mijn rekeningen beslag gelegd en dat leidde tot financiële shit,’ zegt Smit. Hoewel de aftocht bij DPA Smit uiteindelijk een afkoopsom van 650 duizend euro opleverde, betekende het wegvallen van het jaarsalaris van 275 duizend euro flinke deuk in zijn reguliere cashflow. De disbalans in Smit’s huishoudboekje nam in korte tijd echter wonderlijk grote vormen aan. Zodanig zelfs dat begin 2009 zijn Aerdenhoutse status in het geding kwam. Hypotheeknemer Fortis accepteerde de betalingsachterstanden niet langer en wilde de villa openbaar veilen. Smit klopte vervolgens niet bij een andere bank aan, maar bij Hans Kortlevers, een vastgoedondernemer die enige bekendheid genereerde door een deel van het vastgoed van de erven Endstra over te nemen. Kortlevers zegt Smit geholpen te hebben op aanraden van Frank Sterel, de notaris die toentertijd bij CMS Derks Star Busmann nauw betrokken was bij de beursgang van DPA. ‘Ik heb Fortis toen een bankgarantie van 1 miljoen euro gegeven,’ zegt Kortlevers terwijl hij in Café Willemspark, een door Smit gefrequenteerd café, rustig een kroketje op twee bruine boterhammen prakt. ‘Peter vertelde daarna dat hij nieuwe financiering had geregeld en maakte 125 duizend euro naar mij over als vergoeding. Maar een maand later belde Fortis dat ze mijn bankgarantie gingen inroepen,’ aldus Kortlevers, die de Aerdenhoutse villa toen maar kocht voor 2,5 miljoen euro. Smit bleef erin wonen en zag zich in de tussentijd genoodzaakt om zijn resterende aandelenpakket DPA te verkopen. Op een ongelegen moment. De beurskoers bedroeg slechts 2,55 euro waardoor hij ‘maar’ 3,8 miljoen euro kon opstrijken. Zeven maanden later kocht Smit de villa voor dezelfde prijs weer terug. Hij wilde koste wat kost zijn huis in Aerdenhout behouden. ‘Peter hechtte enorm aan zijn succesimago,’ vertelt een voormalige collega. ‘Dat moest en zou hij in stand houden.’

    Frans buitenhuis verkocht

    Wonen in Aerdenhout vergde een solide bron van inkomsten, die Smit in steeds mindere tot zijn beschikking had. De investeringen die hij in de voorgaande jaren had gedaan, bleken weinig rendabel te zijn. Vooral de investeringsavonturen met zijn wilde Alkmaarse vriend en uitvinder Antonio Perra bleken bleeders. Zo verdween er bijna 6 ton in Perra’s ronde beeldbuisproject Cyprotec, dat in 2006 failliet ging, en verloor hij 4 ton aan het innovatieve blikjesbedrijf Bound2B, waaraan ook investeerder Marcel Boekhoorn miljoenen kwijtraakte. De deuren van banken sloegen inmiddels ook dicht voor Smit, die nog steeds in de financiële problemen bleek te zitten. In 2010 dook er een schuldbekentenis op waarin Smit aanklopte bij een Belg genaamd Guido Lardenoit en bij Gerard Cok, de bekende pornobaas uit het Zeeuwse dorpje Kruiningen die miljoenen verdiende in de porno met Pabo, Scala en Beate Uhse. Het contract bevat bepalingen met boeteclausules van 10 procent, een rente van 6,78 procent en de betalingen dienden bovendien op aangeven van Cok te geschieden ‘in de woning van de leningverstrekker’. Het onderpand betrof zijn miljoenenvilla in Sainte Maxime, maar daar ontstond een probleem: de villa bleek ook nog op naam van zijn ex-vrouw te staan, van wie hij 10 jaar daarvoor, na beursgang, gescheiden was. ‘Ik bleek nog juridisch eigenaar te zijn en hij had mijn medewerking nodig, maar ik wilde niks ondertekenen voor de verpanding,’ aldus zijn ex-vrouw, die wel meewerkte om Smit de woning volledig op zijn eigen naam te zetten. Daarna verkocht hij het huis aan de Zeeuwse pornokoning, die hij leerde kennen in Sainte-Maxime. ‘We waren praktisch buren,’ zegt Cok. ‘Ik heb zijn villa gekocht voor ongeveer hetzelfde bedrag (2,4 miljoen euro, red) als in de schuldbekentenis stond. Ik heb hem gelukkig niets geleend, want het is daarna niet zo heel goed met hem gegaan.’  

    Foto: De schuldbekentenis bij Gerard Cok en Guido Lardenoit

     

    Schuldeisers

    Na de verkoop van zijn Franse villa waren de financiële zorgen voor Smit nog niet voorbij. Van de omvang van de problemen had echter niemand – op Smit zelf na - een duidelijk beeld. Ook zijn vriendin niet. Voor de buitenwereld en de mensen met wie hij zakendeed, leek Smit nog steeds een vermogend man. Om het tij te keren, besloot Smit zijn DPA-kunstje nog een keer uit te voeren door samen met Raymond Meijer de KIK Group te beginnen. Met zijn reputatie van ondernemer in de detachering kwam hij ook weer met de banken in gesprek.  
    De bom ontplofte in de zomer van 2011, toen de financiële problemen een climax bereikten
    Het detacheringsbedrijf bedrijf in financiële mensen en ICT-ers draaide in eerste instantie voortvarend. Smit ging als een bezetene aan de slag. ‘Peter was altijd heel druk en het was duidelijk dat hij drugs gebruikte. Nee, het was geen ADHD, want als je ogen wijd openstaan, zijn er andere middelen in het spel,’ zegt een voormalig gedetacheerde die uit angst voor Smit graag anoniem wil blijven. Al snel begaf Smit zich op het overnamepad. Detacheringsbureau Finance Ventures werd op zijn initiatief in maart 2011 overgenomen. Vier maanden later ging dat bedrijf – na een reeks beslagleggingen - echter alweer terug naar de oorspronkelijke eigenaar. De koopsom kon niet op tijd betaald worden. Om de boel te redden, werd vlak voor het faillissement nog de van oorsprong Iraanse investeerder Morteza Esteki binnengepraat, afkomstig uit de software-industrie. Maar het mocht niet baten. De bom ontplofte in de zomer van 2011, toen de financiële problemen een climax bereikten. Eind vorig jaar werd het faillissement van de KIK Group uitgesproken. Volgens het meest recente curatorenverslag moet er nog ruim 1 miljoen euro worden uitbetaald aan schuldeisers. Volgens een ingewijde had Smit zijn aandelen niet volgestort en gebruikte hij de zakelijke creditcard voor privéaankopen op het gebied van drank, escorts en de huur van een privévliegtuig. Smit ontkent de aantijgingen. ‘Ik had geen toegang tot de bankgegevens, want dat wilde Meijer nooit.’ Volgens Meijer is dat onzin. ‘Smit heeft altijd inzage gehad in de cijfers. Sterker nog: hij was degene die alle gesprekken met de banken alleen deed.’

    Mishandeling

    Theo Vermeer, die via de Kik Group werd gedetacheerd bij VolkerWessels, kijkt met gemengde gevoelens terug op de rentree van Smit in de detachering. ‘Peter Smit blijft in hart en nieren een straatschoffie uit Haarlem-Noord,’ zegt hij. ‘Ik ken die buurt goed en heb respect voor de wijze waarop hij zich heeft onttrokken aan dat kansarme milieu. Maar helaas heeft deze roem uiteindelijk ook zijn keerzijde gekregen. Smit volgde zijn eigen koers zonder enige rekening te houden met investeerders en partners. Elke maand sliep hij bijvoorbeeld wel een keer in een hotel in Amsterdam om “bij te komen van zijn gezin”,’ zegt Vermeer die nog drie maanden salaris moest krijgen van de Kik Group. Een andere gedupeerden is de ICT-er Jaouad Benmoghyt, die ook via de Kik Group werd gedetacheerd bij VolkerWessels. ‘Ik kreeg nog 30 duizend euro van de Kik Group en moest daar continu achteraan. Peter vroeg uiteindelijk of ik na kantoortijd wilde langskomen op zijn kantoor. Ik ging zitten en er kwamen twee Oost-Europese types en een Marokkaan binnen. Zij vroegen aan Peter: ‘Gaat het om hem?’ Hij bevestigde dat en vervolgens werd ik van alle kanten geschopt en gestompt, met als gevolg een gebroken rib. Ik moest ook mijn legitimatiebewijs laten zien, waarna ze zeiden dat ze de gegevens van mij en mijn gezin hadden. Toen heb ik aangifte gedaan tegen Peter Smit.’ Een stille getuige van de schermutseling was nog aanwezig: medewerkers troffen de volgende ochtend een omgevallen computer aan. Smit ontkent ook de mishandeling van Benmoghyt. ‘Misschien heeft híj het bureau wel in elkaar geslagen, omdat hij zijn geld niet kreeg? Dat heb ik begrepen, ja, maar ik was er niet bij. Deze man heeft wel om middernacht bij mij thuis aan de poort staan rammelen, schreeuwen en bellen. Hij bedreigde mij en reed regelmatig door de straat.’

    Wietplantage

    Na het faillissement van de Kik Group stapelden de betalingsproblemen zich weer snel op. Ondanks alle noodgrepen uit voorgaande jaren werd zijn villa in maart 2012 gedwongen geveild in opdracht van Bert Hoogesteger, de vruchtensapondernemer die in juni 2010 een hypotheek van 1,75 miljoen euro verstrekte aan Smit. De villa werd uiteindelijk voor 1,8 miljoen euro gegund, terwijl de WOZ-waarde in 2011 nog bijna 3,6 miljoen euro bedroeg. Maar de financiële nood moest wel heel hoog zijn opgelopen, want een dag na de openbare veiling, op 13 maart 2012, wordt ’s morgens vroeg een inval gedaan op de Tollenslaan vanwege een vermeende wietplantage in het huis. Een buurvrouw zag al enige vreemde dingen rond het huis gebeuren. ‘De schoorsteen rookte terwijl er geen licht brandde en ik zag vaak vreemde auto’s met buitenlandse kentekenplaten op de oprijlaan staan.’ Smit’s ex-vriendin deed aangifte. ‘Wat ik heb aangetroffen in de kelder van de Tollenslaan is met geen pen te beschrijving,’ zegt ze. ‘Het is zeker niet in de staat zoals ik het huis heb achtergelaten,’ aldus zijn ex. ‘Er zijn spullen aangetroffen om een wietplantage te starten. Dan moet je denken aan spullen zoals koolstoffilters en lampen,’ verduidelijkt een woordvoerster van de politie Kennemerland, die ook aangeeft dat er nog niet geoogst was. Het onderzoek loopt nog. Over de on-Aerdenhoutse taferelen wil Smit liever niet in detail treden. ‘Mijn ex heeft de politie gebeld dat ze mij daarvan verdacht, ze zijn naar mijn huis gekomen, ik ben meegenomen en ze hebben me direct weer vrijgelaten. Dat er spullen zijn meegenomen, kan ik mij niet herinneren.’

    Bleeders

    Waarop loopt Smit toch steeds financieel leeg? Dat is de vraag die velen uit zijn directe omgeving zich stellen. De scheiding van zijn ex-vrouw? Nee. Zij vertelt dat ze ‘goed’ is achtergelaten door Smit en dat hij ‘zeker 90 procent’ van zijn vermogen heeft overgehouden na hun scheiding in 2000. ‘Ik weet niet waar het vermogen van Peter is gebleven. Door mijn vingers is het in elk geval niet gegaan,’ zegt zijn ex-vriendin, die begin dit jaar persoonlijk failliet ging op verzoek van de tuinman en een autoverzekeraar. ‘Tot op heden ontvang ik van Peter geen alimentatie voor de kinderen, dus daar kan het ook niet in zitten.’ Zeker is dat enkele van Smit’s investeringen beroerd uitvielen en dat hij relatief weinig overhield aan de aandelen DPA die hij voor een lage prijs verkocht. Bestuurder en medeaandeelhouder Leistra verkocht in april 2006 zijn belang van 14 procent op het moment dat de beurskoers ruim 11 euro per was. Hij cashte zo’n 16 miljoen euro. ‘Maar Peter was een loyale aandeelhouder,’ zegt toenmalig cfo Marc Zuidhof, die bij DPA ook verantwoordelijk was voor de meldingen in het AFM-register. ‘Hij heeft meerdere keren aanbiedingen gekregen om zijn aandelen te verkopen, maar die heeft hij altijd afgeslagen.’ Uiteindelijk verkocht Smit zijn aandelenpakket in 2009 voor slechts 3,8 miljoen euro. ‘In 2006 kon ik mijn aandelen verkopen voor 12 miljoen euro, dan was ik pas echt slim bezig geweest,’ zegt Smit. ‘Maar dat heb ik niet gedaan, want dat vond ik een slecht signaal naar andere aandeelhouders.’ Uiteraard is 3,8 miljoen euro ruimschoots minder dan 12 miljoen, maar deze waardedaling biedt geen verklaring voor Smit’s huidige wanhopige positie. Aan het begin van dit jaar was de voormalige succesondernemer zelfs even dakloos. Van vastgoedbaas Kortlevers mocht hij toen even in een van zijn panden in Haarlem wonen. Waar bleef de DPA afkoopsom van 650 duizend euro, waar bleef de 1,75 miljoen die Smit in 2010 dankzij de hypothecaire lening van vruchtensapondernemer Hoogesteger incasseerde en waar bleef de opbrengst van de Franse villa? Smit zelf weigert hardnekkig uitspraken te doen over zijn financiële welbevinden.

    Afkickkliniek

    Als meest waarschijnlijke bestemming wijzen betrokkenen naar de levensstijl die Smit aanhing. Hij was regelmatig te vinden aan de toog bij Willemspark, café Anno1890 in Buitenveldert en Café Rood in Amsterdam. Plekken die ook bij de hoofdstedelijke penoze in trek zijn. Smit zou onder andere contact hebben gehad met de voormalige wallenkoning ‘Dikke’ Charles Geerts, die desgevraagd zegt Smit ‘nauwelijks’ te kennen. ‘Ik weet enkel dat hij een of andere dronkaard is.’ De Oost-Europese uitsmijters en de Aerdenhoutse wietplantage in aanbouw duiden hoe dan ook op contacten met types die duistere zakelijke modellen hanteren. Wordt hij soms afgeperst, zoals enkele van zijn vroegere zakenpartners vermoeden? ‘Onzin, door wie dan?’ reageert Smit enigszins verontwaardigd. Zeker is dat Smit sinds de beursgang in 1999 er in steeds extremere mate op los leefde. Drank, drugs en hoeren vormde volgens talrijke direct betrokkenen een hoofdbestanddeel van zijn onmatige consumptiepatroon. Dat gedrag culmineerde eerder dit jaar, kort na de ontdekking van de aanstaande wietplantage, tot een verblijf in de Rodersana afkickkliniek in Oirschot (‘afkicken op luxueuze wijze’). Smit beaamt zijn bezoek aan de afkickkliniek, maar van cocaïnegebruik wil Smit niets weten. ‘Zie ik er zo uit? Ik dronk af en toe een glaasje teveel. Daarom heb ik een paar sessies bijgewoond over hoe je met alcohol omgaat. Ik ben bij de AA geweest, bij een therapeut  en die kliniek in Oirschot. Maar cocaïne heeft er niks mee te maken. Ik wilde gewoon wat minder drinken. En dat lukt. Ik drink geen druppel meer.’ Smit is inmiddels met enige medewerking van oud-DPA medewerker Roald Tromp weer in de detacheringsbusiness gestapt. Just! Staffing heet het bedrijf in Amstelveen gevestigde bedrijf. Denkt hij dat hij nog serieus wordt genomen in de detacheringswereld? ‘We zullen zien, bel me over een jaar weer eens op.’ Zijn vroegere DPA-partner Hans Leistra wenst hem in elk geval het beste toe. ‘Ik hoop dat hij weer op de been komt. Zoals generaal George S. Patton ooit zei: je moet mensen niet beoordelen op hoe diep ze vallen, maar op hoe ze weer omhoog klimmen.’   Kader: Omstreden vastgoeddeal In de zomer van 2008 werd Smit door interim-bestuurder Michel van Hemele beschuldigd van een omstreden vastgoeddeal rond het nieuwe DPA hoofdkantoor bij Amsterdam Sloterdijk. Vastgoedonderneming Fortress kocht het pand aan de Gatwickstraat op 20 maart 2008 voor 15 miljoen van het Duitse vennootschap IVG Institutional Funds GmbH en verkoopt het pand dezelfde dag – inclusief een lucratief 10-jarige huurcontract met DPA - voor ruim 10 miljoen meer aan de vastgoedtak van Credit Suisse. Van Hemele liet nadien in FEM Business optekenen dat hij emailbewijs had dat Smit via zijn beleggingsvehikel Gadal Investments in privé wilde meedelen in de miljoenenwinst. Smit ontkent. ‘Ik had met Fortress een deal gemaakt dat we in een klap van al onze huurpanden in Nederland af waren. DPA kon voor 2,3 miljoen aan huurverplichtingen achterlaten en we kregen 1 miljoen huurkorting en 1 miljoen om het nieuwe kantoorpand in te richten. DPA kreeg in die deal in totaal 4,3 miljoen. Er is mij geld geboden door projectontwikkelaar Fortress en de Duitse eigenaar, dat was wel een miljoen of zo. Ik ben heel makkelijk dus dat heb ik per email gemeld bij de Raad van Commissarissen en erbij gezegd dat ik dat niet doe.’ Fortress weigert bij monde van woordvoerder Jan Roeland een reactie op de geplande betaling van 1 miljoen, en Smit blijkt zich opeens vergist te hebben. Hij mailt: ‘Er werd mij 1 mio geboden door Duitse eigenaar, bij monde van Fortress’ waarna hij anderhalf uur later weer een correctie mailt waarin zowel Fortress als zijn 1 miljoen euro verdwenen zijn. ‘Er hangt een groot mistgordijn rond die huurdeal,’ concludeert Eric Winter, sinds april 2011 de CEO van DPA. ‘De huurprijs is 40 procent verhoogd bij het aangaan van dat 10-jarige huurcontract en er is 7200 meter gehuurd, terwijl maar 2000 vierkante meter nodig was. En dat in een periode dat het heel slecht ging met DPA. Peter Smit is weliswaar vanwege de deal vertrokken, maar wij zitten nog tot 2018 met de gebakken peren. Ik kan nu enkel achteraf de zaak proberen te repareren,’ zegt Winter. Smit kwam er uiteindelijk mee weg, want begin 2009 werden de juridische acties tegen hem gestaakt, waaronder de beslaglegging die voorkwam dat Smit de privébetaling ontving. ‘Ons beslag was de uitkering van de winst voor,’ aldus Van Hemele in FEM Business. De toenmalige DPA bestuursvoorzitter Roland van der Hoek heeft de zaak uiteindelijk ‘afgedeald’ met een overeenkomst, een persbericht dat Smit vrijpleitte en er werd ‘per saldo een beëindigingsvergoeding overeengekomen van 500.000 euro en een adviesovereenkomst voor 150.000 euro’ blijkens het jaarverslag 2008. Dit FTM-artikel werd eerder al gepubliceerd in het januari-nummer van zakenblad Quote.

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Dennis Mijnheer

    Gevolgd door 1139 leden

    Ontspoorde bedrijfskundige die alles wil weten van mannen en vrouwen met witte boorden. Tags: fraude, witwassen, omkoping.

    Volg Dennis Mijnheer
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren