De zaak van de suikerzieke kroegbaas uit Bennekom tegen Nationale Nederlanden en ING illustreert de onmacht van het individu tegen de bank- en verzekeringswereld.

Zijn pensioen is verdampt. Met dank aan ING en Nationale Nederlanden. Tenminste, dat zegt de voormalige kroegbaas Johan van de Poll. Op advies van zijn dokter verkocht hij in het jaar 2000 voor 645 duizend gulden zijn café. En toen begon de ellende, want hij had zijn centjes volgens de 'adviseur' bij ING zeer onvoordelig op een depositorekening geparkeerd.
 
Van de Poll kon in zijn café De dorpsherberg in Bennekom met grote precisie een tweevingerige kraag op een pint leggen. Van verzekeren en bankzaken had hij echter geen verstand. Gelukkig was zijn 'adviseur' bij ING er nog. Verkopers van bancaire- en verzekeringsproducten noemen zich graag adviseur, dat wekt vertrouwen op. In alles wat bankiers en verzekeraars communiceren stellen ze hun 'betrouwbaarheid' en 'zekerheid' voorop. Velen (oudere jongeren) zullen zich de reklame-campagne van Victoria-Vesta (onderdeel van het ING-concern) uit de jaren tachtig nog wel herinneren. Het bekende gezicht van Johnny Kraaijkamp junior werd ingehuurd om in de filmpjes de rol van 'adviseur' op zich te nemen. Van verzekeren had hij meer verstand.
 
Afijn, de 'adviseur' van Van de Poll, een zekere meneer Keilman, had vooral verstand van bankzaken. Vermogensbeheer in het bijzonder. Althans, hij had Van de Poll gebeld en voorgehouden dat hij zijn geld beslist niet op een depositorekening moest laten staan, hij moest zijn vermogen beleggen. Keilman wist ook wel waarin: in de beleggingsfondsen van...jawel, de firma ING. Keilman kon een lekkere bonus opstrijken en Van de Poll, ja Van de Poll kon er op termijn ook lekker aan verdienen. Althans, zo 'adviseerde' Keilman. Die lezing werd vorige week in een rechtszitting in Amsterdam door ING ontkend. Ja, want daar was het van gekomen. Van de Poll had, nadat hij op het advies van Keilman was ingegaan, meer dan 70 procent van zijn inleg zien verdampen en eist nu genoegdoening. Wat de ING betreft kan de kroegbaas de pot op. Van de Poll had zelf willen beleggen, hij was helemaal niet door Keilman benaderd. ING kon voor die stelling geen enkel bewijs aanvoeren anders dan te stellen dat het zo moest zijn gegaan. Meneer Keilman, niet in de rechtszaal aanwezig, kon zich na tien jaar helemaal niets meer herinneren, vertelde de ING-raadsman. 'Het was allemaal zo lang geleden'. Administratieve stukken kon ING niet aanleveren. Die waren er niet meer. Van de Poll was immers geen klant meer en de documenten konden zijn weggegooid 'vanuit de gedachte: hier is niets aan de hand'. Aldus betoogde de advocaat van ING. 
 
Typerende gedachte. Een klant raakt het grootste deel van zijn inleg kwijt dankzij het 'advies' van een ING'er die ervoor zorgde dat deze in ING-fondsen ging beleggen. Niets aan de hand dus. Business as usual.
 
'Adviseur' Keilman had nog meer spulletjes van het ING-concern aan Van de Poll geadviseerd. Zusterbedrijf en woekerpolisleverancier Nationale Nederlanden mocht een van zijn ruïneuze beleggingspolissen bij het echtpaar Van de Poll onderbrengen. 
 
Vrouwe Justitia liet blijken doof en blind te zijn voor de extreme ongelijkheid tussen klant en aanbieder in kennis over complexe financiële producten. Rechter Schoorl - een tanige dame met zwart New Wave kapsel - rolde met haar ogen toen kroegbaas Van de Poll sputterde dat hij er allemaal niets van had begrepen toen zijn 'adviseur' bij ING hem en zijn vrouw twee prijzige lijfrentepolissen (type: woekerpolis) in de maag had gesplitst. 
'Uw accountant was er toch bij?', vroeg ze streng. Dat moest tapkastexploitant buiten dienst Van de Poll beamen. Schoorl knikte beslist. Voor haar was het duidelijk, meneertje Van de Poll had kunnen weten wat voor producten hij had gekocht. De advocaten van Nationale Nederlanden en ING sloegen het schouwspel tevreden gade.
 
ING verdedigde zich verder met een klassieke stelling: meneer Van de Poll had helemaal geen schade geleden. Hij had slechts 'teleurstellende beleggerservaringen' opgedaan. Dat een zeer aanzienlijk deel van de teleurstellende ervaring erin is gelegen dat mensen als kroegbaas Van de Poll aanzienlijke (verborgen) kosten betalen voor de producten van banken als ING en daardoor nauwelijks een kans maken om een goed rendement te behalen, werd niet uitgesproken. 
Wel kwam naar voren dat 'de beleggingsproducten van Van de Poll helemaal niet zo slecht waren. Het rendement was hoger dan dat van de AEX'. Alleen vergat ING te vertellen wat het netto rendement voor Van de Poll was, na aftrek van kosten dus. 
 
Van de Poll mag hopen dat de Amsterdamse rechters gaan inzien wat de feiten zijn: dat 'adviseurs' van banken niets meer dan slinkse verkopers zijn. Verkopers die willens en wetens hun klanten met dure producten opzadelen van het eigen bedrijf en daarmee het belang van de bank en zichzelf (via bonussen) voorop stellen en als het erop aankomt hun klant in de kou laten staan.