EU-elite wil versneld integreren. Mag de burger ook iets zeggen?

    De EU elite schakelt een tandje bij. Niet alleen Commissievoorzitter Juncker pleit voor een versnelde integratie, maar nu menen ook centrale bankiers als ECB-president Draghi en DNB-president Knot zich te moeten mengen in het politieke debat. Is dat wel verstandig? En waar blijft de burger in dit geheel?

    De Europese elite is de laatste tijd hard bezig om de Europese integratie krachtig en versneld door te voeren. Doel: sneller herstel van economieën en werkgelegenheid en waarborgen van de continuïteit van de euro. Commissievoorzitter Juncker deed op 27 december 2014 al de aftrap met het verwijt aan de Nederlandse politieke partijen dat ze te veel aandacht geven aan 'populistische partijen' in plaats van te wijzen op de 'noodzaak' voor verdere Europese integratie.

    'Diese Frage stellt sich nicht'

    Juncker deed daar recent nog een schepje bovenop met zijn pleidooi voor een Europees leger. 'Europa moet Rusland tonen dat ze haar waarden verdedigt en met een eigen leger kan Europa geloofwaardig op dreigingen reageren', aldus de oude rot, die ooit zelf verklaarde een sterk voorstander te zijn van 'dark and secret debates'. Hij achtte het ook geoorloofd om te liegen als het er om spande. In antwoord op de vraag of de invoering van de euro wel zo'n goed idee was geweest verklaarde hij tijdens een interview met het Duitse weekblad Der Spiegel in maart 2013: 'Diese Frage stellt sich nicht. Die Frage ob der Euro überleben wird, stellt sich ebenfalls nicht, und deshalb würde ich die Frage nach dem Satz der Bundeskanzelerin ['Scheitert der Euro, dann scheitert Europa', red.] nicht einmal theoretisch beantworten.'. Tot zover de 'democraat' Juncker. DNB-president Klaas Knot laat zich evenmin onbetuigd in het politieke debat. Vrijdag 13 maart nog betoogde Knot dat de eurozonelanden meer bevoegdheden moesten overdragen aan Brussel en dat wij Nederlanders ook de Zuid-Europese werkloosheidsuitkeringen maar voor onze rekening zouden moeten nemen. Zelfs het eurofiele Financieele Dagblad vroeg zich in een commentaar hardop af of Knot zich hiermee niet op glad ijs begaf. Op nog gladder ijs begaf ECB-president Mario Draghi zich eergisteren tijdens een toespraak op een financieel congres.
    Draghi: er is een quantumsprong nodig naar verdere Europese integratie
    Draghi zei daar onder meer, dat de eurozone landen meer soevereiniteit met elkaar moeten delen (lees: overdragen van nationaal naar Europees niveau) en de democratische legitimiteit van de Europese Unie naar de burgers vergroten. ‘Kortom, mijn conclusie is dat een kwantumsprong in de institutionele convergentie is vereist’, aldus de ECB-president. Hoe die 'democratische legitimiteit' dan bereikt zou moeten worden, daarover liet hij zich wijselijk niet uit. Wel vond hij dat de eurozone 'op de goede weg' was naar economisch herstel, maar dat de eurozone niet op haar lauweren mag rusten. Maar hoe vaak hebben we van de Europese beleidsmakers de afgelopen vijf jaar al niet gehoord dat 'het beter zou gaan' met de economie? Hoe vaak hebben we niet gehoord dat de economische groei van de zuidelijke eurolanden zich verbeterde? Om elke keer weer te moeten constateren dat die groei tegenviel? Niet alleen het telkens overtreden van de in het kader van het Stabiliteits- en Groeipact gemaakte afspraken en het overboord gooien van de no-bailout bepalingen verminderen de geloofwaardigheid van deze muntunie, ook de voortdurend te optimistische voorspellingen over economische groei doen dat. Zelfs het met veel bombarie aangekondigde investeringsplan van Juncker rammelt aan alle kanten, aldus het EU Rekenhof. Welke goed geïnformeerde burger neemt de uitspraken van de Europese 'elite' nog serieus?

    De feiten

    Als we naar de feiten kijken, moeten we constateren dat de werkloosheid in de eurozone - ook na vijf jaar crisismanagement - nog altijd skyhigh is. Inmiddels ook in Nederland. We moeten constateren dat het economisch herstel zwaar achterblijft bij de rest van Europa en de wereldeconomie. We moeten, tenslotte, helaas ook nog eens constateren dat de vooruitzichten op economische groei zeer mager te noemen zijn voor de eurozone. En daar gaat het - juridisch twijfelachtige - miljarden opkoopprogramma van meneer Draghi ook niets aan veranderen, zo vinden de meeste economen. En dat denk ik ook niet. Het blijft tobben met een eurozone, die voor geen meter functioneert en dat ook niet kan door de te grote economische verschillen tussen de landen, die juist door de ‘one-size-fits-all/none’ euro -of beter gezegd: door de onmogelijkheid van de broodnodige onderlinge wisselkoersaanpassingen en landspecifieke rente-differentiatie binnen de eurozone, niet meer snel en effectief gecorrigeerd kunnen worden.
    Euro-adepten noemen de hoge export overschotten van Duitsland en Nederland 'oneerlijk'
    Nu roepen de eurogelovigen in koor dat Duitsland en Nederland zulke hoge exportoverschotten boeken. Dat zou 'oneerlijk' zijn tegenover de tekort-landen. Nergens wordt de vraag gesteld hoe dat komt. Je hoort de mainstream economen en politici alleen maar over de verschillen. Maar is de oorzaak niet de enorme divergentie tussen de eurozone landen? En speelt het gevoerde monetaire ECB-beleid met een krankzinnig lage rente en een beleid dat er op gericht is de koers van de euro verder naar beneden te krijgen de zwakke euro landen niet in de kaart? Dat beleid is gunstig voor de zuidelijke landen en Frankrijk, maar ongunstig voor onze koopkracht, onze spaarders en onze pensioenen.

    Monetaire flexibiliteit

    Er is dringend behoefte aan monetaire flexibiliteit in de eurozone met flexibele (aanpasbare) wisselkoersen. Maar als je dan een Alexander Pechtold hoort verklaren dat het ontbreken van wisselkoersen 'een zegen' voor Nederland is -zoals eergisteren nog tijdens een tv-duet met Geert Wilders- dan vraag je je af of de goede man wel iets begrijpt van economie en deze crisis. Het gebrek aan wisselkoersen binnen de eurozone heeft de individuele economieën, werkgelegenheid en (dus) de welvaart van ieder euroland intussen ernstig aangetast. De daardoor aangerichte schade kan als gevolg van de one-size-fits-none euro ook niet meer op eenvoudige wijze snel hersteld worden. Want de euro is in de onderlinge verhoudingen voor Zuid-Europa veel te duur en voor met name Nederland en Duitsland veel te goedkoop. Pechtold zal dan wel zeggen dat die lage wisselkoers goed is voor onze economie, want 'goed voor onze export', maar daar kan wel het nodige op afgedongen worden.
    Onze koopkracht staat al vijftien jaar onder druk en is door lastenverzwaring verder afgenomen
    Immers, met een voor Nederland evenwichtige wisselkoers neemt onze buitenlandse én binnenlandse koopkracht sterk toe, een koopkracht die de afgelopen vijftien jaar toch al sterk onder druk is komen te staan en die door het desastreuze lastenverzwaringsbeleid van kabinet Rutte II nog verder is uitgehold. Het is juist hard nodig dat onze binnenlandse koopkracht omhoog gaat, als gevolg waarvan onze binnenland gerelateerde economie en werkgelegenheid (en dus de Nederlandse welvaart) eveneens omhoog zal gaan. Het Nederlandse mkb is als de motor van de Nederlandse economie óók de banenmotor. Werkgelegenheid en banengroei komen vooral op conto van het mkb. Die sector moet dus juist gestimuleerd in plaats van nog verder afgebroken worden, zoals al jaren het geval is, onder andere door het beleid van Rutte en consorten.

    Wisselkoersen

    De Nederlandse export heeft in het verleden bewezen gemakkelijk met een ons passende en evenwichtige wisselkoers uit de voeten te kunnen. De in Nederland geproduceerde, vaak hoog kwalitatieve en innovatieve exportproducten vinden hun weg toch wel in de wereld. Vergeet niet dat Nederland een rol vervult als Port of Europe, waardoor het grootste deel van onze export ‘wederuitvoer’ betreft. Die wederexport voegt slechts een beperkt deel toe aan ons bbp en een voor Nederland sterkere valuta heeft daarop niet tot nauwelijks invloed. Laten we evenmin uit het oog verliezen dat onze exporterende industrie steeds meer grondstoffen en halffabrikaten betrekt van buiten de eurozone, met name uit Azië. Een zwakke euromunt maakt die importen duurder, soms zelfs fors duurder, met negatieve gevolgen voor de winstgevendheid voor diezelfde exportsector! Bij een voor Nederland evenwichtige wisselkoers is derhalve zowel de buitenland-gerelateerde als de binnenland-gerelateerde Nederlandse economie op evenwichtige wijze gediend. Het behoeft geen betoog, dat dit ook de meest bestendige economische groei oplevert.
    Onze extra exportwinsten komen terecht bij kleine groep van vaak buitenlandse investeerders
    Daarbij komen de extra Nederlandse bedrijfswinsten - als gevolg van de voor ons veel te goedkope euro - vooral terecht bij een relatief kleine groep, vaak ook buitenlandse, aandeelhouders van de exportsector die het toch al niet slecht heeft. Terwijl de Nederlandse belastingbetaler de rekening gepresenteerd krijgt van de structurele transferbetalingen van Nederland en Duitsland die nodig zijn om Zuid-Europa binnen het eenheidseuropact in leven te houden. Het roer van het beleid moet om. Niet alleen in Brussel, ook in Den Haag.

    Permanente transferunie

    Doet men dat niet en gaat men door op de ingeslagen weg van een Europese federale Unie, dan zal dat een permanente herverdeling van de toch al steeds verder afnemende welvaart tot gevolg hebben van de rijkere naar de armere eurozonelanden. En met die permanente transferunie zullen begrotingszondaars als Frankrijk en Italië nóg minder geïnteresseerd zijn om te hervormen. Hun tekorten worden toch wel aangezuiverd door de suikerooms uit Noord-West Europa. Deze euromuntunie is voor Nederland aantoonbaar een regelrechte ramp in plaats van 'een zegen'. Misschien dat referendumkampioen Pechtold de muntunie-vraag eens wil voorleggen aan de Nederlandse bevolking, want, om met de woorden van Mario Draghi te spreken, het wordt de hoogste tijd om de 'democratische legitimiteit van de Europese Unie naar de burgers te vergroten'.

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Jean Wanningen

    Gevolgd door 230 leden

    Jean Wanningen (Weert, 1957) is een veelkleurige persoonlijkheid. Ging na ‘verkeerde’ studies bij een gerenommeerde investmen...

    Volg Jean Wanningen
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren