Failliete Michiel Herter verder in de problemen

De gevallen Amsterdamse zakenman Michiel Herter scoort zijn derde faillissement op rij: ook Manaus Health Care naar de kelder.

De zorgen voor de gevallen Amsterdamse zakenman Michiel Herter stapelen zich verder op. Dinsdag werd door de Amsterdamse rechtbank het in 2009 door Herter opgerichte en beheerde investeringsfonds in vernieuwende zorgconcepten - Manaus Health Care (MHC) - failliet verklaard. Het faillissement van MHC is het derde dat Herter dit jaar weet te scoren. Eerder - op 14 juni - werden ook Manaus Business Development B.V. en Herter persoonlijk failliet verklaard.

Investeerders als Telfortmiljonair Ton aan de Stegge, confectiekoning in ruste Max Abram, de Amsterdamse vastgoedondernemer Herman Drenkelford en Sky Radio-oprichter Ton Lathouwers vertrouwde Herter de afgelopen jaren in totaal miljoenen euro's toe. Waar het geld is gebleven is voor de betrokkenen een groot raadsel.

 

"Valse beloftes"
MHC was het investeringsfonds dat zou gaan deelnemen in tal van veelbelovende bedrijven die op innoverende wijze actief zijn in de zorg. Golfondernemer Marcel Welling - een oude vriend van Herter - was een van de mensen die in 2010 voor de opgewekte verhalen van Herter viel. Hij maakte honderdduizend euro over. Aanvankelijk als investering, maar nadat Herter de aandelen niet leverde, werd het bedrag aangemerkt als een lening. Welling eiste na verloop van tijd zijn lening weer op, maar werd het afgelopen jaar keer op keer met Herters "valse beloftes" geconfronteerd. Het geld zag hij niet meer terug. Een maand geleden vroeg hij - samen met de Amsterdamse confectionair Benny Garcia - het faillissement van MHC aan. De rechter gaf Herter toen nog drie weken de tijd om middelen te vinden om de vordering van Welling af te lossen. Dat lukte niet waardoor gisteren alsnog het doek voor het bedrijf viel.
 
"Herter leeft in een fantasiewereld', zegt Welling. "Hij blijft maar verhalen verzinnen over wat er met het geld is gebeurd. Mijn streven is om met behulp van de curator bij een geobjectiveerde werkelijkheid uit te komen. Eventueel met een strafrechtelijk vervolg want in mijn beleving lijkt dit allemaal verdacht veel op oplichting".

Herter meent dat de vordering van Welling niet opeisbaar was en dat het faillissement onterecht is uitgesproken. Hij blijft ook hardnekkig volhouden dat er waardevolle bezittingen in MHC zitten: "Een van de aandeelhouders heeft een rapport aangeleverd waarin uitgebreide documentatie is opgenomen" zegt Herter. "De aandeelhouders hadden dat rapport ontvangen en waren nog aan het kijken of ze er mee verder wilden".
MHC-aandeelhouder Paul Rinkens - de vermeende auteur van het rapport - weet van niets. "Ik weet van geen rapport af en voorzover ik het kan beoordelen zitten er ook geen bezittingen in MHC".

MHC was lange tijd voorzien van een gewichtige Raad van Advies, met daarin oud-politicus Robin Linschoten, oud-Europarlementariër Johanna Boogerd en SER-kroonlid Hans Kamps. De voltallige Raad van Avies gaf er eerder dit jaar de brui aan toen bleek dat Herter zich in een web van leugens en halve waarheden had verstrikt. Met name voor D66 partijgenoot Boogerd is de teloorgang van MHC een extra pijnlijke kwestie. Zij investeerde 50 duizend euro van haar persoonlijke vermogen in het zorgfonds.




Hier het door FTM geproduceerde verhaal dat vorige maand in Quote verscheen:
 

De Man van Manaus

Zakenman Michiel Herter droomde ervan de Warren Buffett van Amsterdam-Zuid te worden. Hij werd de mini-Madoff. ‘Ik heb inschattingsfouten gemaakt en domme dingen gedaan.’

door Eric Smit

‘Medelijden? Mensen die zo lang doelbewust alles bij elkaar liegen, daar hoef je echt geen medelijden mee te hebben.’ Vastgoedondernemer Herman Drenkelford is op dinsdag 14 juni jl. niet in de Amsterdamse rechtbank om van zijn compassie voor zakenman Michiel Herter te getuigen. Hij is er maar om één reden: hij wil dat Herter failliet wordt verklaard. Dat wil ook Ton aan de Stegge. De voormalige Telfort-topman is degene die het voortouw nam om Herter te laten failleren, zowel persoonlijk als zakelijk. Beide mannen hebben samen een miljoen euro van Herter tegoed. Geld dat ze een paar jaar geleden aan hem hebben toevertrouwd. En ze zijn niet de enigen die nog geld krijgen. Verschillende schuldeisers, onder wie goede vrienden en zijn ex-vrouw, hebben voor 22 miljoen euro aan claims bij Herter en zijn vennootschappen neergelegd.
‘Michiel had prachtige plannen om in de zorgmarkt te investeren en hij zei tientallen miljoenen euro’s te hebben opgehaald’, zegt een zongebruinde Aan de Stegge. ‘Zijn verhaal sprak me aan en ik vertrouwde hem. Michiel is een uiterst charmante, beschaafde man en heeft veel kennis van zaken. Iemand met een uitstekend netwerk in zowel het zakenleven als de politiek. Maar van zijn talloze beloften heeft hij er niet een waar kunnen maken. Ik heb het verlies genomen, maar wil hoe dan ook weten wat er met het geld is gebeurd. Hij heeft er tot mijn grote frustratie zelf nooit iets over willen zeggen. Dan moet een curator het maar uitzoeken.’
Twintig meter verder zit de hoofdrolspeler te wachten op wat er komen gaat. Het duurt even, want de zaak is vanwege de drukte op de rechtbank ruim anderhalf uur uitgesteld. Van begroetingen bij het weerzien met zijn investeerders is geen sprake. Herter zit tegenover zijn weinig spraakzame raadsman en een Brabantse man van achter in de vijftig met een blozend caféhoofd. Die wil zijn naam liever niet zeggen: ‘Ik heb toch een beetje angst voor besmettingsgevaar rond deze zaak.’ Hij gelooft wel dat Herter deugt en is gekomen om dat aan de rechter te vertellen.

Een kleine voluptueuze dame met een vriendelijk gezicht komt van het tafeltje van Herter richting het hoekje met Drenkelford en Aan de Stegge gelopen. Het is Johanna Boogerd, voormalig lid van het Europees Parlement namens D66, de partij waarvoor Herter zich al jaren sterk maakt. Ze was tot voor kort adviseur bij een investeringsfonds van Herter, waar ze zelf vijftigduizend euro spaargeld in heeft gestoken. Ze kan niet geloven dat haar partijgenoot de boel zo uit hand heeft laten lopen, is er nog steeds van overtuigd dat de ideeën van Herter voor de zorgmarkt kunnen werken. Boogerd neemt Drenkelford apart en vraagt hem of de zaak nog te redden is. Hij glimlacht breed. Nee, die hoop heeft hij al lang geleden laten varen.
Herter is vlak voor de zitting rustig en spreekt als altijd geduldig en met warme, flemende stem. Alleen aan zijn gezicht, dat glanst van het zweet, valt af te lezen dat er een ingrijpende gebeurtenis op het programma staat. Hij snapt dat zijn investeerders gefrustreerd zijn. ‘Maar ik blijf zeggen dat deze stap onnodig is. Er zit waarde in de onderneming, ik kan het aantonen. Ze hadden me simpelweg meer tijd moeten geven.’ Dan komt de parketwacht. Het is tijd voor de zitting. Nog geen uur later klinkt het onverbiddelijke vonnis van de rechter: Michiel Herter, gekend zakenman te Amsterdam-Zuid, is failliet.

 

Michiel Herter op 14 juni voor de ingang van de Amsterdamse rechtbank (foto: Amaury Miller)


Kakker
Heike Michiel Herter werd in 1955 in Bussum geboren en in die forensenstad in het Gooi groeit hij ook op. Het gezin – hij heeft een jongere broer – woont boven de lingeriewinkel die zijn moeder bestiert: een rondborstige dominante dame. Wat zijn vader precies doet is onduidelijk en blijft voor zijn latere vrienden een mysterie. Van de twee smaken die een Gooise jongen in de jaren zestig krijgt aangeboden – dijker of kakker – kiest de jonge Herter met overtuiging voor laatstgenoemde. Hij gaat naar eliteschool Het Nieuwe Lyceum, wordt lid van de Gooische Hockeyclub en vindt zijn vrienden in welgestelde families.
Na de middelbare school gaat hij rechten studeren in Amsterdam en wordt lid van het Amsterdamse Studenten Corps. Herter is intelligent en ambitieus en wil later promoveren. Maar eerst kiest hij ervoor om een tweede studie te doen: bedrijfskunde in Delft. Het Amerikaanse consultancybedrijf Arthur Andersen wordt na afronding van zijn studies zijn eerste werkgever. Drie jaar later verleidt een goede klant hem om de overstap naar de internationale oliehandel te maken. Na enkele jaren voor het in Londen en Rotterdam gevestigde Bulk Oil te hebben gewerkt, besluit Herter in 1987 voor zichzelf te beginnen, als adviseur bij de aan- en verkoop van familiebedrijven.

Anderhalve week voor de zitting in de Amsterdamse rechtbank vertelt Herter hoe hij langzaam maar zeker in de wereld van het venture capital verzeild raakte, een markt die in de jaren tachtig in Nederland begint op te komen. Hij is een groot aanhanger van de Amerikaanse superbelegger Warren Buffett. Net als Buffett wil Herter waarde creëren voor zijn investeerders door in solide ondergewaardeerde bedrijven deel te nemen. In 1992 begint hij met de investeringsmaatschappij die hij vernoemt naar de Braziliaanse stad die midden in het Amazone-oerwoud ligt: Manaus. Eigen geld heeft hij niet, dus met Manaus initieert Herter uitsluitend overnames waarbij hij andere investeerders aantrekt.
Gezeten in zijn sobere kantoor aan het Valeriusplein in Amsterdam Zuid beschrijft hij hoe hij in een moeilijke tijd zijn eerste deal doet met de aankoop van jeneverstokerij Rutte & Zn. uit Dordrecht. Daarna spreekt hij van ‘een doorbraak’ bij de overname in 1993 van Palthe. ‘Het beursgenoteerde Palthe stond op omvallen. Ik heb toen met een partner de stomerijactiviteiten eruit weten te halen en later doorverkocht.’ Hij doet nog deals met een pitabakkerij, een bladenmaker en enkele telecombedrijven. Herter staat ook aan het begin van Jazz Radio. Geen succes, maar met de koppeling naar financieel nieuws, een idee van een goede vriend, krijgt het radio-avontuur vaste grond onder de voeten. Business Nieuws Radio is een feit. In de boekenkast staat een plexiglas tombstone die herinnert aan de verkoop van BNR aan de FD Media Groep in 2001. Zijn laatste succes.

Trots bestuurder
In 1999 doet Herter een deal die grote gevolgen zal hebben. Met enkele investeerders, onder wie de Limburgse vastgoedkoning Henk Stienstra, neemt hij de Udense beddenfabrikant Dico over. Dico heeft een notering aan de Amsterdamse Effectenbeurs en Herter, die het bedrijf zelf gaat leiden, wordt de trotse bestuurder van een beursfonds. De bijbehorende emolumenten – een gechauffeerde Mercedes en twee secretaresses – zal hij tot het laatst toe koesteren. Maar ondanks de niet aflatende stroom positieve berichten die Herter de wereld in stuurt, is Dico een zakelijk drama. De omzet verschrompelt van 45 miljoen euro in 1999 naar slechts enkele miljoenen in 2007 en de verliezen stapelen zich op.

‘Ik heb inschattingsfouten gemaakt en domme dingen gedaan’, erkent Herter. Dat vindt de nieuwe grootaandeelhouder in 2007 ook en die eist dat Herter zijn conclusies trekt en opstapt. Een schuld, waarvan hij de omvang niet wil onthullen en waarvoor hij gedeeltelijk persoonlijk garant staat, neemt Herter mee. ‘Na Dico kwam de cruciale vraag: wat nu?’ De man van Manaus weegt tal van opties tegen elkaar af en kiest voor de zorgmarkt. De stelselwijzigingen die minister van Volksgezondheid Hans Hoogervorst in 2006 heeft doorgevoerd bieden kansen. Nog steeds kan hij met vuur praten over hoe ‘innovatieve concepten’ de kosten in de zorg omlaag kunnen brengen. Herter: ‘Uit onderzoeken blijkt dat er in de nabije toekomst een enorm tekort aan bedden ontstaat. De een-op-een-verzorging in ziekenhuizen is niet meer betaalbaar en ziekenhuizen zullen onder druk van verzekeraars het aantal ligdagen terugdringen.’
De slotsom is dat zorghotels een gapend gat in de markt gaan vullen. Ton aan de Stegge ziet het verhaal over de zorghotels wel zitten. Sinds de verkoop van Telfort aan KPN is hij een vermogend man. Aan de Stegge investeert graag in zaken met maatschappelijke relevantie en de zorg is daar een van. Hij ontmoet Herter in de zomer van 2009 op een rondreis door India en raakt van hem onder de indruk. Herter heeft als prominent lid van D66 drie jaar daarvoor meegeschreven aan het verkiezingsprogramma van de partij en heeft een zakelijke staat van dienst die imposant overkomt. ‘Toen ik hem voor het eerst tegenkwam, was hij geïnteresseerd om ook wat van zijn geld aan liefdadigheid te geven’, zegt Aan de Stegge. ‘Ik kreeg daardoor de indruk dat hij vermogend was.’

Hoewel Herter aanvankelijk bepaald niet achter Aan de Stegge aan loopt, vertelt hij hem over zijn plannen in de zorg. Het wekt de belangstelling van Aan de Stegge en die neemt, eenmaal terug in Nederland, zelf contact op met hem. Aan de Stegge krijgt te horen dat er nog wel plek is in het fonds dat Herter naar eigen zeggen heeft opgezet. Herter stelt dat hij al 50 miljoen euro heeft opgehaald bij investeerders en hij heeft ‘toezeggingen’ dat het fonds met nog eens 50 miljoen uitgebreid kan worden. Het Dico-verleden komt nog even ter sprake, maar de problemen die daarmee gepaard gingen zijn volgens Herter allemaal opgelost.
Herter stuurt Aan de Stegge een anoniem overzicht van de investeerders. Wie het zijn kan hij niet vertellen, maar indien Aan de Stegge dat wenst kan hij wel inzage krijgen. Alleen van de bank Kempen & Co. noemt hij de naam. Kempen zal voor haar klanten voor 25 miljoen euro investeren. Hij benadrukt dat alle participaties zijn geplaatst en de bedragen zijn gestort. Overtuigd van de goede bedoelingen maakt Aan de Stegge vijfhonderdduizend euro over op de bankrekening van de beheerstichting, die alleen zal investeren met schriftelijke toestemming van de investeerders.
Zonder dat Aan de Stegge er weet van heeft, investeren ook confectiemiljonair Max Abram (M&S Mode) en vastgoedondernemer Herman Drenkelford in Manaus Business Development. Drenkelford woont in hetzelfde appartementencomplex aan de Amsterdamse De Lairessestraat als Herter. Samen met zijn bridgevriend Abram is ook hij gevallen voor het zorgverhaal van zijn buurman.

Smeekbedes
Maar in de late zomer van 2009 beginnen de drie investeerders onrustig te worden. Drenkelford en Abram twijfelen omdat ze maar weinig van Herter vernemen. En áls ze iets horen blijven de verhalen over investeringen vaag. Vandaar dat Abram en Drenkelford in augustus 2009 te kennen geven uit te willen stappen. Herter stemt toe. Ook Aan de Stegge krijgt twijfels. Zijn adviseur heeft zorgelijke geluiden vernomen over de reputatie van Herter en geschuif met vennootschappen maakt het er niet beter op. Als Herter hem in november van dat jaar bij een ‘herstructurering’ van het fonds de gelegenheid biedt om uit te stappen, hapt hij toe. Herter reageert onaangedaan en belooft binnen enkele dagen het geld te storten. Het blijft bij een belofte. Als Aan de Stegge vraagt waar het geld blijft, krijgt hij te horen dat er zich iets heeft voorgedaan waardoor de bank het niet kan overmaken.

In de weken die volgen blijft Herter herhalen dat een oplossing nabij is en dat het geld eraan komt, maar steeds gebeurt er niets. Abram en Drenkelford maken precies hetzelfde mee. In februari 2010 raakt het geduld bij Aan de Stegge en het duo Abram en Drenkelford op. Met name Drenkelford heeft het er moeilijk mee. Hij snapt niet dat zijn buurman hem zo behandelt en voelt zich ‘zwaar in de maling genomen’. Hij wil weten waar het geld naartoe is gegaan, op welke bankrekeningen het is gestort. Kan hij afschriften zien? Herter weigert die te overleggen en beweert dat er nog niets is geïnvesteerd, zodat niemand zich zorgen hoeft te maken. De ondernemer in zorgconcepten zegt nieuwe participanten te hebben en belooft wederom binnen enkele dagen te betalen. Abram en Drenkelford willen die belofte op papier hebben en Herter tekent, maar betalingen blijven uit.
Een aaneenschakeling van niet nagekomen afspraken over terugbetalingen zijn voor Aan de Stegge, Abram en Drenkelford een nieuw fenomeen. Voor Ton Lathouwers, mede-oprichter van Sky Radio, is dat allerminst het geval. Hij wordt al sinds 2003 aan een van loze beloften, valse toezeggingen en leugens gevlochten lijntje gehouden. Dat het zoveel jaar kan duren, is te danken aan het grote vertrouwen dat Lathouwers keer op keer in Herter stelt. Ze kennen elkaar sinds 1983. Via Lathouwers leert Herter zijn eerste vrouw kennen, televisiepresentatrice Simone Wiegel, de ex-vriendin van Lathouwers. Ze komen bij elkaar over de vloer, spelen regelmatig tennis en bespreken alles wat vrienden zoal bespreken. Want dat waren ze: vrienden.


Lathouwers is geslaagd ondernemer in de radiowereld en hij heeft voor 250 duizend euro in het Udense Dico geïnvesteerd. In de zomer van 2003 doet Herter nogmaals een beroep op hem. ‘Hij had even geld nodig voor enkele zakelijke uitbreidingen’, zegt Lathouwers nu. ‘Drie ton. Ik zou het geld binnen een week terugkrijgen.’ Tien maanden later heeft Lathouwers nog geen cent gezien. ‘Dan was er iets met de gezondheid van zijn vader, dan had zijn bank het op een verkeerde rekening gestort of de notaris had het toevallig nog in beheer. Er was altijd wat.’ In plaats dat Lathouwers hard achter zijn geld aan holt, geeft hij in april 2004 nog eens toe aan de smeekbedes van de hulpbehoevende Herter. Twee ton maakt hij over en weer belooft hij het geld binnen een week terug te betalen. En weer komt die zijn belofte niet na. Drieënhalf jaar lang laat Lathouwers zich door zijn vriend overtuigen dat het geld spoedig en met rente op zijn rekening zal staan.


Berooid man
In september 2007 herhaalt het scenario zich in gewijzigde vorm. Lathouwers: ‘Michiel had me net drie ton terugbetaald die ik in Dico had geïnvesteerd. Hij had mijn aandelen aan iemand anders weten te verkopen. Zodra het geld op mijn rekening stond, kwam hij naar me toe en smeekte of hij het nog heel even kon lenen. Ik zou het binnen een week terugkrijgen. Ik ben toen zo dom geweest om dat geld meteen weer aan hem uit te lenen.’
Eind 2008, wanneer Herter druk bezig is zijn gedroomde succesverhaal in de zorg te componeren, laat Lathouwers beslag leggen. Zonder succes, want áls Herter al ergens bezittingen heeft, dan weet hij ze goed te verbergen. Lathouwers komt stilaan tot de conclusie dat hij met een berooid man te maken heeft en dat hij voor de gek wordt gehouden. In juli 2010 vraagt Lathouwers het faillissement van Herter aan. De noodzakelijke steunvordering levert een oude bekende: Herters ex-vrouw Simone Wiegel. Ook zij krijgt nog geld van hem: een miljoen euro.
Abram en Drenkelford hebben enkele maanden eerder – in april – een kort geding tegen Herter aangespannen. Precies in die maand laat Aan de Stegge een deurwaarder een serie exploten bij diens kantoor op het Valeriusplein bezorgen. Op alle bankrekeningen die de voormalige Telfort-topman bekend zijn, laat hij beslag leggen. Abram en Drenkelford winnen het geding en krijgen nieuwe getekende toezeggingen, waarbij Herter persoonlijk garant staat. Aan de Stegge heft de beslagen op, eveneens in ruil voor een persoonlijke schuldbekentenis. Opnieuw rollen de beloften om te betalen bij Aan de Stegge, Abram, Drenkford en Lathouwers de hele zomer binnen zonder dat ze gestand worden gedaan.
In augustus komt Drenkelford erachter dat Herter een veel groter probleem heeft. Zijn accountant schuift hem een vonnis van de Amsterdamse rechtbank onder ogen. Mercurius Investments, de investeringsmaatschappij van Henk Stienstra, blijkt een jaar eerder een zaak te hebben gewonnen waarbij investeringsmaatschappij Manaus Investments van Herter tot de betaling van 14.694.713,28 euro wordt veroordeeld. Bijna vijftien miljoen! Drenkelford kan zijn ogen niet geloven.

Dreigementen
Hoewel Herter permanent de hete adem in zijn nek voelt van Aan de Stegge, Abram, Drenkelford, Lathouwers en Stienstra, vertelt hij in Amsterdam Zuid nog bijna dagelijks enthousiast over de aanstaande successen van Manaus Health Care (MHC), het in 2009 opgerichte fonds dat in de zorg zal investeren. Hij weet een welluidende raad van advies te strikken. Mensen als oud-VVD-politicus Robin Linschoten, oud-Europarlementariër Johanna Boogerd en SER-kroonlid Hans Kamps vormen een prachtig uithangbord voor zijn onderneming.
Het werpt zijn vruchten af. In dezelfde maand dat Drenkelford ontdekt dat Stienstra nog vijftien miljoen van de vennootschap van Herter krijgt, is het Herters oude vriend Marcel Welling die op basis van de fleurige prognoses en het vertrouwen dat hij in de MHC-ceo stelt honderdduizend euro in het fonds investeert. De bevriende Amsterdamse confectionair Benny Garcia doet mee, evenals voormalig ABN Amro-zakenbankier Jan Willem Meeuwis, een tennismaatje van Herter. Hij maakt een kwart miljoen euro over.
Met MHC doet Herter zijn eerste investering in het kleine zorgbedrijf Bizi, dat vooral in facturering en zorgadvies actief is. Aandeelhoudersvergaderingen zijn er niet; de opgewekte rapportages over de gang van zaken doet Herter schriftelijk. Eind 2010 bevatten de rapportages minder vrolijke berichten. Herter moet tot zijn spijt melden dat de ‘uitwerking van concepten voor zorghotels’ opnieuw vertraging heeft opgelopen. Uiteraard is er ook goed nieuws en daar hamert hij veelvuldig op. Deelneming ‘Bizi loopt erg goed’. Maar wat niemand van de aandeelhouders en de raad van advies van MHC weet, is dat de beloofde investering in het bedrijf nooit is geëffectueerd. Het bedrijf wacht nog steeds op de 280 duizend euro die het in ruil voor zeventig procent van de aandelen zou ontvangen.
 

"Ik heb jullie niet opgelicht"
In oktober 2010 vindt Drenkelford het mooi geweest. Samen met Abram laat bij beslag leggen en eist hij een boekenonderzoek. Hij kondigt aan het verhaal naar buiten te brengen als Herter niet snel gehoor geeft aan hun wensen. In eerste instantie zwicht Herter en wil hij een boekenonderzoek toestaan. Korte tijd later last hij dat onderzoek weer af, niet omdat hij iets te verbergen heeft, maar omdat hij bang is dat ‘negatieve communicatie’ een oplossing verder uit zicht brengt. Eind oktober schrijft hij in een email aan Drenkelford: ‘Het zal ongeloofwaardig klinken, maar ik ben ervan overtuigd dat het nu eindelijk is opgelost. Laten wij dit [de problemen naar buiten brengen, red.] elkaar niet aandoen. Ik heb jullie echt niet opgelicht... Als jullie mij de tijd geven, krijg je het geld terug. Als jullie de gemailde dreigementen ten uitvoer brengen, moet ik daarop reageren door jullie aansprakelijk te stellen voor de schade en aangifte doen voor de overige dreigementen. Hiermee gaat de zaak escaleren, hetgeen voor ons beiden tot weinig goeds zal leiden.’

 

Beerput
Enkele dagen later zegt Herter nieuwe financiers te hebben en belooft hij te betalen. Namen van de financiers noemt hij niet. Hij bevestigt dat in een e-mail op vrijdag 5 november: ‘Vanochtend wordt het geld van de herfinanciering overgemaakt... jullie ontvangen de aflossing maandag.’ Maandag 8 november: ‘Herman, ik kan het geld morgen overmaken.’ Twee dagen later: ‘Het geld is onderweg, Herman. Moest eerst nog naar een andere rekening en worden geautoriseerd. Begrijp dat dit inmiddels is gebeurd.’ Voor de zoveelste keer controleert Drenkelford het saldo op zijn bankrekening, maar geen storting van Herter. 30 november: ‘Het geld staat in de loop van de dag op jouw rekening. Omdat jullie beslagen hebben gelegd op onze rekening, duurt het iets langer. Het is fijn dat het nu is afgewikkeld. Ik houd je op de hoogte. Groetend, Michiel.’
Maar Michiel Herter heeft weer niets overgemaakt. Het bloed van Drenkelford nadert het kookpunt. Gelukkig komt hij Herter in het appartementencomplex aan de De Lairessestraat niet meer tegen. Wel doet Drenkelford wat nog niemand heeft gedaan: hij gaat op zoek naar lotgenoten. En vindt ze. Langzaam schuift hij de deksel van de beerput. In Aan de Stegge treft hij iemand die net als hij tot op het bot gefrustreerd is door de eindeloze reeks gebroken beloften. Via via vindt hij ook Lathouwers en enkele andere ‘vrienden’ van Herter, die tonnen hebben uitgeleend zonder ooit een cent terug te zien. ABN Amro krijgt nog 350 duizend euro, zijn boekhouder heeft nog vijftigduizend euro tegoed, een adviesbureau dat een onderzoek heeft gedaan krijgt nog een halve ton, evenals advocatenkantoor Allen & Overy. En allen worden net als hij, met beloften, excuses en leugens aan het lijntje gehouden.

Het kan allemaal niet verhinderen dat Herter zijn goednieuwsshow voortzet. Op 23 januari van dit jaar schrijft hij aan de aandeelhouders van MHC dat hij druk bezig is geweest met de herfinanciering en de ‘gewenste uitbreiding’ van het fonds naar een omvang van tien miljoen euro. ‘Dit is inmiddels succesvol afgewikkeld.’ Uiterlijk 31 maart zal de fondsuitbreiding worden ‘geïmplementeerd’. Met Bizi gaat alles ‘volgens plan’. Herter heeft dan nog steeds geen 280 duizend euro voor de aandelen van Bizi overgemaakt. Komt nog bij dat het met Bizi helemaal niet goed gaat. Het verkeert in liquiditeitsproblemen, waardoor het de beloning voor een interim-directeur niet kan betalen. Die legt prompt claims bij het bedrijf neer en kondigt verdere stappen aan. Hij wil zelfs zover gaan om Bizi failliet te laten verklaren.
Medio februari schrijft Herter een email aan een van de aandeelhouders van MHC. ‘Even iets formeels. Met MHC gaat het erg goed. We hebben nu besloten om het fonds te verhogen van vijf naar tien miljoen euro.’ Wie het fonds gaan ‘verhogen’ zegt hij er als gebruikelijk niet bij. Uit het register van aandeelhouders blijkt dat van de vijf miljoen die in het fonds moeten zitten 4,4 miljoen afkomstig is van vennootschappen met een onduidelijke signatuur. Ze zijn door hemzelf opgezet en hebben geen stortingen gedaan.

Loze beloftes
Waar is het geld gebleven? Dat is de grote vraag die de betrokkenen bezighoudt. Aan de Stegge heeft ‘geen idee’. ‘De man leeft er niet op los, hij rijdt in een oude Daimler, maar op de bankrekening is niets meer te vinden. Het moet toch ergens heen zijn gegaan?’ Robin Linschoten, lid van de adviesraad van MHC, constateert hetzelfde: ‘Hij heeft niet op exhibitionistische wijze de patser uitgehangen.’ Nader onderzoek door een incassospecialist bevestigt dit. Herter leeft weliswaar comfortabel, gaat op luxe vakanties en is regelmatig in de betere restaurants te vinden, maar houdt er verder geen zichtbaar dure hobby’s op na. Een van zijn schuldeisers ziet hem op het terras van het Amstel Hotel de verjaardag van een van zijn kinderen vieren, maar het is geen indicatie waarmee de verloren miljoenen kunnen worden getraceerd. Verslavingen aan drank, drugs, seks of gokken worden ook niet waargenomen.

In totaal declareert Herter onder uiteenlopende noemers bijna negen ton aan ‘management- en organisatievergoedingen’. De rapportages van Herter zijn echter notoir onbetrouwbaar. Officiële stukken als goedkeurende accountantsverklaringen, ontbreken stelselmatig. Het vermoeden dat verschillende schuldeisers koesteren, is dat Herter er oude schulden uit het Dico-tijdperk mee heeft afbetaald. Dat hij als een aspirant-Madoff het ene gat met het andere heeft opgevuld, net zolang tot er geen geld meer over was. Zo betaalde hij eerder Lathouwers en ook voormalig Philips-topman Cor Boonstra, die eveneens een investering in Dico had gedaan, kreeg vijf jaar geleden zijn geld terug. Onderzoek van een van de investeerders in MHC wijst uit dat zijn storting direct is overgeboekt naar de vennootschap Innovatief Starters Fonds (ISF) dat ook op het adres op het Valeriusplein staat geregistreerd. ISF is tevens een vennootschap waar Mercurius mede de claim van vijftien miljoen op heeft liggen. Herter ontkent echter met kracht dat hij geld van investeerders heeft aangewend om Stienstra af te betalen, ook tegenover Quote. Paul Horsmans van Mercurius ontkent ook maar één cent van Herter te hebben ontvangen. ‘Wij zijn de allergrootste verliezer in dit verhaal. Wij hebben sinds eind 1999 23 miljoen euro in Manaus gestoken, daar zaten ook leningen bij. We hebben jaren tegen meneer Herter geprocedeerd en alles gewonnen. We hebben hem niet persoonlijk failliet willen laten verklaren omdat we hoopten via MHC nog wat van het geld terug te zien. Maar laat dit duidelijk zijn: we vragen ons net als iedereen af waar het geld naartoe is gegaan.’

Valsheid in geschrifte

Om te laten zien waar het geld wél is, belooft Herter keer op keer ‘activa’ te tonen. Trouwens, de waarde van zijn bedrijven schuilt vooral in ‘de verdiencapaciteit van de opgebouwde goodwill van zorgconcepten’. Aan de Stegge, Abram en Drenkelford honen die omschrijving. ‘De man roept maar wat’, vindt Drenkelford. Herter schermt met iets wat geld op kan brengen om de schuldeisers op afstand te houden. Hij beweert via een dochter over een ‘grondpositie’ in Uden te beschikken met ‘geactiveerde concepten’, waaraan hij een waarde van in totaal 8,3 miljoen euro heeft gehangen. Het stuk grond blijkt inderdaad te bestaan, maar is al jaren in bezit van Ahold, ING en bouwbedrijf Heijmans. Volgens Pim Bosch van Heijmans werd het ooit van Dico overgenomen en maakt Herter noch Manaus er aanspraak op.
Ten einde raad heeft Drenkelford vanaf november de raad van advies van MHC ingelicht over de ontstane situatie. Die is verrast. ‘Behalve dat hij de vergoeding voor mijn adviezen niet betaalde, was er niets aan de hand’, zegt Robin Linschoten. ‘Er gebeurde nog niet zoveel. Hij zou concrete plannen rond zorghotels voorleggen, maar we hebben die nooit gezien. Niet eens een plan van aanpak. De ontwikkeling van de plannen verkeerde wat ons betreft nog in een embryonaal stadium. Het enige wat concreet was, was Bizi. We kregen eind vorig jaar voor het eerst te horen dat er verschillende mensen waren die geld van hem kregen. Veel geld. Ook Bizi bleek nog niet betaald. We begonnen vragen te stellen, maar bevredigende antwoorden bleven uit. Ik kreeg er een onprettig gevoel bij. In april hadden we er genoeg van om telkens het verhaal “volgende week komt het voor elkaar” aan te horen. We zijn toen met z’n allen opgestapt.’

De maand erna besluit Ton aan de Stegge het faillissement van Herter, Manaus Business Development bv en de beheerstichting aan te vragen. Drenkelford stuurt een e-mail aan andere betrokkenen waarin hij over de faillissementsaanvraag bericht. Herter klaagt bij Aan de Stegge over deze mail, die ‘als een bom’ is ingeslagen, en hij schrijft dat een faillissement ‘dramatische gevolgen’ heeft. ‘Voor jullie, omdat jullie lening/participatie dan niet kan worden terugbetaald, en voor mij, omdat de verdiencapaciteit die ik de afgelopen twintig jaar heb opgebouwd wordt weggevaagd en vooral omdat mijn leven en dat van mijn gezin erg problematisch zal worden.’ Aan de Stegge is niet onder de indruk. Hij verwoordt de gevoelens van de meeste benadeelden in een e-mail. ‘Opmerkelijk dat jij durft te klagen’, schrijft hij terug. ‘Al je beloftes en leugens, die iedere keer weer zorgden voor hoop om daarna teleurstelling en een ellendig gevoel te geven... Zoals ik je al eerder heb aangegeven, zal ik niet rusten voordat algemeen bekend is wat voor iemand jij bent en het is voor mij een erezaak dat er nooit meer een onschuldig iemand slachtoffer van jouw praktijken zal worden.’

 

"Onverantwoordelijk optimistisch"
Voor de meeste aandeelhouders van MHC moet de schok dan nog komen. Op dinsdag 14 juni, de dag dat Michiel Herter voor de rechter moet verschijnen, staat ook de eerste aandeelhoudersvergadering van MHC op de agenda, dat niet direct in zijn val wordt meegetrokken. Paul Horsmans van Stienstra’s Mercurius Investments heeft schriftelijk bij de andere aandeelhouders zijn aanwezigheid aangekondigd. Horsmans heeft een kleine verrassing voor ze. Hij schrijft dat Herter in de afgelopen jaren een schuldpositie van 23 miljoen euro heeft opgebouwd bij Mercurius en dat daar na een schuldsanering nog steeds vijftien miljoen van over is. Mercurius blijkt op grond daarvan een winstrecht van vijftien miljoen op MHC te hebben bedongen. Een los draadje uit het verleden waarvan Herter het niet nodig vond om het zijn aandeelhouders te vertellen. Het is nog erger. Verschillende aandeelhouders, die niet bij name genoemd willen worden, stellen dat er inmiddels harde aanwijzingen zijn voor valsheid in geschrifte. Drenkelford: ‘De kans is zeer groot dat er een strafrechtelijk onderzoek naar Herter ingesteld gaat worden.’

Herter is aangeslagen na afloop van de rechtszitting. ‘Het is vreselijk’, constateert hij met een stem die onverminderd vriendelijk en zalvend klinkt. ‘Wat valt er verder nog te zeggen? Er gaan weleens dingen fout en dit is heel erg fout gegaan.’ Dat hij al die toezeggingen en beloftes heeft gedaan zonder ze na te komen, noemt hij ‘niet goed’. ‘Ik ben volstrekt onverantwoord optimistisch geweest. Dat is onvergeeflijk.’

Eric Smit
Eric Smit
Mede-oprichter van FTM. Als voormalig professioneel squasher gewend om klappen te incasseren en uit te delen.
Gevolgd door 6619 leden
Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
Annuleren