Flexwerkers verdienen meer

2 Connecties

Onderwerpen

Arbeidsmarkt Flex
7 Reacties

Het zou niet over meer of minder flexwerk moeten gaan, maar over de prijs van flexwerk, aldus Robin Fransman.

Hervormen moet, en dan vooral ook de arbeidsmarkt. Het is één van de pijlers van dit kabinet. Vandaag verscheen een onderzoek van SEO naar de ‘sociaal-economische situatie van de langdurige flexwerker’.

 
Een van de uitkomsten van het onderzoek: de inkomens van flexwerkers zijn ‘lager dan van vaste werknemers’. En daar wringt de schoen. Flexwerkers zouden méér moeten verdienen dan medewerkers met een vast contract. Het debat over de hervorming van de arbeidsmarkt gaat over meer of minder flex en meer of minder vast, terwijl het debat eigenlijk zou moeten gaan over de beprijzing van flex.
 
Of het nou om het huren van auto’s of kopieermachines, het kopen van een vast of flexibel vliegticket, het huren van kantoorruimte, of elke andere zakelijke of particuliere aankoop of aanhuur, er is altijd één stelregel. Wie flex of kort wil betaalt meer, wie vast of lang wil betaalt minder. En fors ook, vergelijk maar eens de prijs van een flexibel vliegticket met die van een reis op een vaste datum.
En die stelregel is ook volkomen logisch. Degene die flexibiliteit aanbiedt, of het nou de autoverhuurmaatschappij is, of de leverancier van kopieermachines, de vliegtuigmaatschappij of de verhuurder van kantoren, zodra ze flex bieden dan verhoogt dat hun risico, en daar moet voor betaald worden. 
 
Maar op de arbeidsmarkt zijn we dat vaak even vergeten, terwijl het principe exact hetzelfde werkt. Een ondernemer die flexibele arbeidskracht inhuurt draagt een deel van zijn bedrijfsrisico over op zijn werknemers. Als de omzet even tegenzit heeft de ondernemer weinig last, hij draagt het inkomensverlies over op de flexwerkers. Flexwerkers lopen dus bedrijfsrisico, en worden daar niet voor beloond.
 
Maar, zeggen sommigen dan, dat is juist goed want door het bedrijfsrisico te verlagen worden er meer banen aangeboden. De vraag is of dat waar is. Het totale risico wordt namelijk niet lager, het wordt alleen verlegd. Enerzijds doordat flexwerkers, opnieuw volgens het rapport van SEO, ‘veel vaker een beroep doen op WW en bijstand dan vaste werknemers.’ Met andere woorden, de ondernemers wentelen het risico dus af op de maatschappij als geheel. En er is een tweede route waarlangs het risico terugkomt. Flexwerkers hebben minder inkomenszekerheid, en zijn daardoor minder geneigd een woning of andere duurzame goederen aan te kopen, minder geneigd kinderen te krijgen en zijn ook vaker ongezond. En als laatste: in een economie die gebaseerd is op ‘hire and fire’ is de volatiliteit hoger. De pieken en dalen in werkloosheid en consumentenbestedingen zijn groter. En die volatiliteit verhoogt ook de risico’s. Vaste arbeidscontracten zijn dan ook een ‘automatic stabilizer’.
 
Is dit dan een pleidooi voor minder flex? Neen. Flex is prima, het is voor veel ondernemers, en ook voor veel werknemers een contractvorm die wenselijk is en voordelen biedt. Maar die flexibiliteit moet wel goed geprijsd worden. Flexwerkers moeten ten opzichte van vaste medewerkers een toeslag krijgen van bijvoorbeeld 20%. Dat maakt de afweging voor zowel werknemers als werkgevers zuiver. Risico en Rendement staan dan weer in een normale relatie tot elkaar en van afwenteling van risico’s op derden zonder daarvoor een prijs te betalen is geen sprake meer. Dat leidt tot welvaartsstijging voor allen. 
 
We moeten dus in alle CAO’s afspreken dat flex extra beloond wordt en dat de inhuur van ZZP-ers alleen is toegestaan tegen minimumprijzen die substantieel boven CAO niveau liggen. We kunnen dan gewoon alle vormen van flex en vast laten voortbestaan en het debat beperken tot waar het over zou moeten gaan: de prijs van flex.
 
* * * 
 
Robin Fransman is bereikbaar op Twitter via @RF_HFC

Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

Over de auteur

Robin Fransman

De dwarse denker Robin Fransman was jarenlang adjunct-directeur bij Holland Financial Centre (HFC). Daarvoor werkte hij onder...