Follow The Money selecteert

    Deze week aandacht voor de aftakeling van de Russische economie, kritiek van voormalig 'Secretary of Labor', Robert Reich, op de toenemende ongelijkheid in Amerika en kritiek op het monetaire beleid van centrale banken. Ook is er aandacht voor de schoonmaakbranche, de groeiende inkomensverschillen in Engeland en we eindigen vandaag met de jongste ramingen van het CPB.

    Het Russische wonder

    Die Zeit De roebel is gekelderd, de ene na de andere onderneming gaat failliet, duizenden artsenpraktijken, restaurants en winkels sluiten hun deuren. Dankzij een combinatie van inflatie en werkloosheid, is Rusland een snelle stijger in de Bloomberg Misery Index. Alleen Venezuela, Oekraïne en Argentinië doen het nog beter, dus slechter. Die Zeit-correspondent Michael Thumann vraagt zich af hoe het ondanks de toenemende ellende mogelijk is, dat president Poetin populairder is dan ooit. 86 Procent van de Russen zegt achter hem te staan, een record. Zijn het de subsidies en uitkeringen waarmee de regering strooit? Is het de propaganda? Merkwaardig genoeg spreekt Poetin zelden over de economie. Zijn aanzien is vooral te danken aan zijn aandacht voor buitenlandse politiek, concludeert Thumann. Poetin heeft Rusland weer groot, sterk en gevreesd gemaakt. Dat het economisch niet lekker draait, en dat het land tot op het bot corrupt is, is de president niet aan te wrijven, maar ligt aan zijn ondergeschikten. Zo vergeeft het grootste deel van het volk Poetin de fouten die zijn regime maakt. Een 'Russische lente' kunnen we voorlopig vergeten.

    Inequality for all

    NPO docu Robert Reich, Amerikaans econoom en voormalig Secretary of Labor onder president Bill Clinton, zet in deze documentaire op overtuigende wijze het onderwerp economische ongelijkheid op de agenda. Hij laat op een heldere manier zien wat er de afgelopen dertig jaar met de Amerikaanse middenklasse is gebeurd, hoe het grote geld de politiek insloop en wat daarvan de gevolgen zijn. Ondanks een aantal ontwikkelingen die specifiek zijn voor de Verenigde Staten - zoals de astronomische sommen geld die door miljardairs aan presidentskandidaten worden overgemaakt - zijn er voldoende parallellen te ontdekken die ook de ontwikkeling van onze eigen economie de afgelopen decennia verhelderen. Het beeld van een wankelende democratie waarin de onrust steeds verder richting het kookpunt gaat mag dan ongemakkelijk zijn, Reich blijft uiteindelijk een optimist en herinnert de kijker eraan dat de oorzaken van al die ellende niet onomkeerbaar of onveranderlijk zijn. De docu sluit perfect aan op een artikel van Reich, afgelopen woensdag, in Salon: America’s entire political system is rigged. Hierin verklaart Reich dat de Amerikaanse samenleving nog altijd wordt beheerst door Wall Street, grote ondernemingen en superrijke Amerikanen.  

    The Global Problem: Monetary Policy Can’t Fix an Economy’s Structural Problems

    David Stockman's contra corner Charles Hugh Smith bekritiseerd in dit artikel het desastreuze beleid van de centrale banken. Hij heeft het hier m.n. over de Amerikaanse centrale banken aangesloten bij de FED, maar hetzelfde kan gezegd worden over de ECB, doch dit terzijde. Smith schrijft, dat als we in 2025 terugkijken naar de geschiedenis, we zullen moeten constateren dat de gevoerde monetaire politiek door de centrale banken de zaken niet beter, maar slechter hebben gemaakt. "What problems beyond imminent implosion did the central banks policies solve in the past 6 years? Answer: none. Zip, zero, nada. The truth is central bank policies of zero-interest rates and free money for financiers have made many structural problems worse." Smith somt een waslijst aan maatschappelijk relevante kwesties op, die niet door de CB zijn opgelost met hun beleid. Enkele voorbeelden die hij noemt zijn: de dekkingsgraden van de pensioenfondsen zijn benadeeld met de kunstmatig en langdurig laag gehouden rente; ze hebben geen bijdrage geleverd aan meer krediet voor het MKB; evenmin hebben ze iets gedaan om de inkomensverschillen te verkleinen, integendeel, die zijn vergroot; en zo meer. Smith stelt vast dat er in de financiële wereld niets is veranderd na de crisis van 2008: commerciële banken gaan gewoon verder waar ze gebleven waren, in de wetenschap toch wel gered te zullen worden door de overheid (belastingbetaler).  

    Inbesteden schoonmaak duur en inefficiënt

    Binnenlands Bestuur De klassieke hamvraag: besteden we niet-kerntaken uit of doen we het zelf? Dat geldt ook voor gemeenten, die staads meer taken zelf moeten financieren in het kader van een zich 'terugtrekkende' Rijksoverheid. Diezelfde Rijksoverheid doet thans veel discussiestof opwaaien met hun voornemen om haar schoonmaakpersoneel in te lijven. Niet iedereen is daar echter even enthousiast over. Roel Bekker, oud-hoogleraar Arbeidsverhoudingen en voormalig secretaris-generaal bijvoorbeeld. Hij verklaart: "Het aannemen van schoonmakers is een politieke keuze en niet een vanuit de bedrijfsvoering. Het is een slechte ontwikkeling, het werk wordt er alleen maar inefficiënt van." Individuele schoonmakers voeren aan dat ze er weer echt bij gaan horen. Ze voelen zich collega’s en ook in de arbeidsvoorwaarden gaan ze er, eenmaal in loondienst, op vooruit. Zo worden ze met hun nieuwe status gewoon doorbetaald bij ziekte, krijgen ze reiskostenvergoeding en meer zekerheid. In de reactiepanelen onder het stuk barst niet verwonderlijk een heftige discussie los. Eén ervaringsdeskundig gemeentesecretaris schrijft: "Roel Bekker is blijkbaar zo iemand die is blijven hangen in de vorige eeuw, toen new public management populair was. En dus ook nog niet genezen van het zogenaamde rendementsdenken. Ons gemeentehuis wordt schoongemaakt door mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, inbesteeed bij ons eigen bedrijf voor werk en reïntegratie. Het grote verschil is dat zij hun werk doen terwijl de medewerkers gewoon aan het werk zijn, onder kantoortijd. Omdat we de schoonmakers kennen en zien werken, maken we met elkaar de boel veel minder vies en hoeft er ook minder schoongemaakt te worden. Dat is echt efficiënt en veel prettiger voor iedereen. Bovendien besparen we op uitkeringen. Daarom doen gemeenten er beter aan de schoonmaak in eigen beheer te houden, als gelijkwaardig werk te zien en niet bij te dragen aan de winst van de ondernemers in de schoonmaakbranche." Kostelijk.  

    How 30 years of a polarised economy have squeezed out the middle class

    The Guardian In The Guardian aandacht voor de groeiende kloof tussen arm en rijk in Engeland, met name in metropool Londen, waar de afgelopen dertig jaar een toename van 80 procent werd vastgesteld van arme huishoudens en eveneens een toename van 80 procent onder rijke huishoudens. Met name de voormalige middengroepen werden zwaar getroffen: maar liefst 43 procent daalde af naar de lagere regionen van de samenleving. Als belangrijkste oorzaak wordt de stijging van de huizenprijzen genoemd. Om het tij te keren adviseren de onderzoekers om meer goedkope woningen te bouwen. Hiernaast speelden factoren als lage economische groei en de geringe loonontwikkeling een rol, aldus onderzoek van Benjamin Hennig en Danny Dorling van de School of Geography and the Environment aan de University of Oxford.  

    Kortetermijnraming maart 2015

    CPB|Economische beleidsanalyse Afgelopen week kwam het Centraal Plan Bureau (CPB) met zijn korte termijnraming voor de Nederlandse economie. Goed nieuws dit keer, zo leek het, want de economische groeiverwachtingen werden naar boven bijgesteld. Zowel voor dit jaar (plus 1,7 procent) als volgende jaar (1,8 procent). Nieuw aan de ramingen was, dat het CPB voor het eerst een bandbreedte aangaf voor haar prognoses. Dus de modelramingen worden voortaan niet enkel voorzien van een puntvoorspelling, maar tegelijkertijd met een boven- en ondergrens. Als belangrijkste redenen voor dit herstel noemde het CPB: de daling van de euro ten opzichte van de dollar en de forse daling van de olieprijzen zijn gunstig voor de Nederlandse economie. Volgens het CPB is er sprake van een gestaag herstel, dat vanaf dit jaar ook gedragen wordt door de binnenlandse bestedingen. Als verdere oorzaak kan daar de door de ECB kunstmatig laag gehouden rente nog aan toe worden gevoegd. Dat lijkt allemaal mooi, maar hierbij zijn wel enkele kanttekeningen te maken (die het CPB best had mogen noemen). Allereerst, dat de groei niet voortkomt uit 'eigen economische kracht', maar wordt veroorzaakt door externe factoren. Ten tweede dat een lage eurokoers nadelig is voor de binnenlandse koopkracht. En ten derde dat het lage rentebeleid van de ECB bijzonder nadelig is voor de spaarder en pensioenbelegger. Maar Rutte en co kunnen nu naar de buitenwereld de illusie verkondigen dat dankzij hun beleid het weer beter gaat... Politici en economen, het blijft een moeizame combinatie.

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Redactie

    Gevolgd door 215 leden

    Volg Redactie
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren