Follow The Money selecteert

    Deze week aandacht voor de toenemende spanningen tussen eurozonelanden, een interview met de president van DNB, een uitleg waarom we in Europa geen 'Japanse toestanden' hoeven te verwachten en we besluiten met de klimaatmissie van de hoofdredacteur van The Guardian.

    Faut-il donc haïr l’Allemagne?

    Bill Mitchell Blog De Australische MMT econoom Bill Mitchell citeert zijn Franse collega Jacques Sapir in diens blog 'Faut-il donc haïr Allemagne?' (Moeten we dus Duitsland haten?). De uitspraken van Sapir liegen er niet om. Zo schrijft hij onder meer dat de huidige controverse tussen Duitsland (namens de rest van de eurozone) en Griekenland de democratie in Europa ondermijnt. Ook schrijft hij, dat de Duitse minister van Financiën Schäuble de totale overgave van de Grieken wil en vergelijkt dat met het ultimatum van Hitler in 1941 aan de Serviërs. Daarnaast beschuldigt hij de regering Merkel ervan er alles aan te doen om de Duitsers gehaat te maken bij niet alleen de Griekse, maar zelfs de Duitse bevolking. Nogal grote woorden, maar Sapir wijst er op dat in het Griekenland van 2015 een kwart van de kinderen honger lijdt, de helft van de bevolking geen toegang heeft tot basale zorg, dat het aantal zelfmoorden de afgelopen vijf jaar met veertig procent is gestegen, en dat een hele generatie verloren dreigt te gaan. Als je Sapir zo hoort, is er van dat Europese vredesproject bitter weinig terechtgekomen. Landen staan eerder lijnrecht tegenover elkaar. Als beste oplossing stelt Sapir een 'gecontroleerd vertrek' van de Grieken uit de eurozone voor.  

    Knot: 'Meer bevoegdheden overdragen aan Brussel'

    Het Financieele Dagblad (gratis registratie) Interview met DNB-president Knot, die onomwonden pleit voor een politieke unie met vergaande bevoegdheden overdracht richting Brussel. Volgens Knot is dat de enige manier waarop een monetaire unie kan werken. Wel moet er dan eerst sprake zijn van verdere convergentie tussen de eurozonelanden en daarom zijn hervormingen van de arbeidsmarkt, het ontslagrecht en andere 'verworvenheden' van de welvaartsstaat onontbeerlijk. Knot toont zich een ware technocraat. Hij gelooft heilig dat economische convergentie tussen bijvoorbeeld een land als Griekenland en Duitsland - op termijn - mogelijk is. Knot leeft in een ivoren toren, getuige ook zijn uitspraak: 'Risicodeling gaat niet over erfenissen uit het verleden. Europa moet meer budgettaire risico's delen zodra de economieën van de lidstaten naar elkaar toegegroeid zijn. Als er dan opnieuw een lokale recessie in Griekenland komt, gaan wij inderdaad meebetalen aan Griekse werkloosheidsuitkeringen. En vice versa.' Juist. Hoe groot acht ú de kans dat de Grieken onze werkloosheidsuitkeringen zullen gaan betalen?

    Europe, The Morally Bankrupt Union

    The Automatic Earth Hoofdredacteur Raúl Ilargi Meijer velt in dit artikel een genadeloos oordeel over de Europese Unie. Meijer opent zijn stuk met de volgende quote: 'The European Union is busy accomplishing something truly extraordinary: it is fast becoming such a spectacular failure that people don’t even recognize it as one. People have no idea, they just think: this can’t possibly be true, and they continue with their day. They should think again. Because the Grand European Failure is bound to lead to real life consequences soon, and they’ll be devastating. The union that was supposed to put an end to all fighting across the continent, is about to be the fuse that sets off a range of battles.' 'Dit kan niet waar zijn', zo verzucht hij (waar hebben we dat meer gehoord?). Vervolgens gaat Meijer in op de geopolitieke situatie aan de Zuid-Oost grenzen van het Europese continent, te weten Oekraïne en de Middellandse Zee. Het EU-beleid in beide zaken noemt hij rampzalig. Maar de grootste bedreiging voor de eenheid van de EU komt toch van binnenuit: de onmogelijke muntunie. Meijer: 'What will undo Europe from within is its economic policies. Which are strongly linked to the same moral values issue: inside a union, you cannot let thousands of people go without food and health care while others, a few hundred miles away, drive new Mercs and Beamers over a brand new Autobahn. That’s not a union. That’s a feudal society. And those don’t hold.' Daar is geen woord Spaans bij.  

    Why Japan is Not Greece or EU For that Matter

    Armstrong Economics Op zijn blog beantwoordt econoom Martin Armstrong een lezersvraag over een eventuele scherpe devaluatie van de Japanse munt en de dreigende deflatiespiraal in de EU. Gaat de EU mogelijk Japan achterna, met een decennialang vooruitzicht van lage economische groei? Armstrong denkt van niet. Hij wijst er op dat er grote verschillen bestaan tussen de economie van de EU en die van Japan. Japan heeft geen goud, noch andere belangrijke grondstoffen zoals olie. Nochtans heeft het zich ooit opgewerkt tot de tweede wereldeconomie, volledig door de productiviteit van haar werkzame bevolking. Armstrong wijst er op dat verreweg het grootste deel van de Japanse staatsschuld (meer dan 70 procent!) wordt gefinancierd door de centrale bank van Japan en de rest door de Japanners zelf, een wezenlijk verschil met bijvoorbeeld Griekenland, waar meer dan tachtig procent door de overige Europese 'familieleden' gedragen wordt. Vervolgens laat Armstrong zien, dat de zogenaamd torenhoge staatsschuld van Japan met een korreltje zout moet worden genomen. Want als er gekeken wordt naar de staatsschuld per hoofd van de bevolking, dan zijn de grootste zondaars: Groot-Britannië, gevolgd door Duitsland, Frankrijk, Nederland (!) en Luxemburg. Al deze landen hebben een hogere schuld per capita, hoger dan de VS, Italië of Spanje.  

    Climate change: why the Guardian is putting threat to Earth front and centre

    The Guardian De hoofdredacteur van de Britse krant, Alan Rusbridger, wil een nieuwe klimaatcampagne. Hij verwijt (onder meer) het journaille steeds maar naar het verleden te kijken, naar 'de dingen die gebeurd zijn', maar niet naar de toekomst, terwijl dat volgens Rusbridger erg belangrijk is voor wat het klimaat betreft. De klimaatverandering gaat zijns inziens te langzaam om 'nieuws' op te leveren. Deze zomer houdt Rusbridger het na twintig jaar voor gezien, hij gaat met pensioen. Vandaar zijn persoonlijke missie om 'de klimaatverandering' alsnog onder de aandacht te brengen, als een soort privé nalatenschap. Of dit met integere journalistiek te maken heeft is aan de lezer. Opvallend is wel, dat The Financial Times tegelijkertijd met een voorpagina artikel kwam waarin de krant voor het eerst in decennia gewag maakte van de stabilisatie van de kooldioxide uitstoot, ondanks een groei van de wereldeconomie van drie procent. Dit tot grote verbazing van de hoofdeconoom van het Internationale Energie Agentschap Fatih Birol: 'This is a real surprise. We have never seen this before,” said IEA chief economist, Fatih Birol, named recently as the agency’s next executive director.' De (klimaat-)wonderen zijn de wereld nog niet uit, zullen we maar zeggen.

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Redactie

    Gevolgd door 219 leden

    Volg Redactie
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren