Follow the Money selecteert

    De wekelijkse selectie van Follow the Money is even wisselvallig als het zomerweer. Deze week trappen we af met de geniale gek DeLorean, staan we stil bij de rol van Christine Lagarde, dansen we op de Amsterdamse afvalberg en vragen we ons af of Bayer nu ja of nee zal schikken in de glyfosaat-kwestie. En als afsluiting nog een tweetal hoopgevende verhalen over The New York Times. Veel leesplezier!

    De geniale gek DeLorean

    Forbes

    Nikki Sterkenburg – John Zachary DeLorean (1925-2005) redde General Motors, met name door ‘not doing what they told him to do’.  Hij wilde de gaafste sportauto ooit op de markt brengen en ontwierp de bekende auto, die werd gebruikt in Back to the Future. Maar overtuigd van zijn eigen genialiteit liet hij ook in rap tempo 100 miljoen dollar aan leningen van de Britse overheid verdampen, tezamen met tientallen miljoenen van investeerders:  ‘The biggest problem we had was that the first business plan that was developed once the project had come to Northern Ireland made it quite clear we’re going to run out of money the day we produced the first car.’ Forbes verhaalt over DeLoreans ruzies met Thatcher, zijn poging zo’n 100 kilo cocaïne te verkopen om de boel te redden, en zijn eenzame dood in een eenkamerappartement.

    Vaccin-fluisteraars helpen twijfelende ouders zachtjes over de drempel

    Statnews

    Aliëtte Jonkers – Een bijzonder artikel van Statnews hoe vijftig Canadese gemeenten ouders benaderen die twijfelen of ze hun kind moeten laten vaccineren. Het begint met een verhaal over de jonge moeder Marie-Hélène Étienne-Rousseau en haar zoontje Tobie. Het jongetje was al met 28 weken geboren. Vijf maanden lang had hij in het ziekenhuis gelegen. En toen kwam de datum voor de eerste vaccinaties in zicht. De jonge moeder weigerde: hoe kon zo’n klein kindje géén schade ondervinden van die vaccinaties?

    Dan verschijnt de neonatoloog Arnaud Gagneur op het toneel. Hij is van een ander kaliber dan de dokters die – het belang van de jonge patiëntjes voor ogen houdend – ouders vertellen wat ze moeten doen en hen daarmee van zich vervreemden. Geen druk uitoefenen, maar rustig uitleggen en aan het eind zeggen dat hij haar keuze zal respecteren, ongeacht of ze haar kind wel of niet zou laten vaccineren, omdat hij weet dat ze het beste wil voor haar kind. ‘Dat zinnetje: dat was voor mij meer waard dan al het goud in de wereld,’ aldus Étienne-Rousseau, die Tobie een tijdje later toch laat inenten.

    De zachte aanpak van Gagneur is het startpunt van de ‘vaccinfluisteraars’ die in vijftig Canadese ziekenhuizen met jonge ouders praten. En dat gebeurt al op de kraamafdeling, kort na de geboorte, maanden voordat het tijd is voor de eerste vaccinatieronde. Ouders, zo blijkt ook uit een nieuwe studie, hebben simpelweg meer tijd nodig om de voors en tegens af te wegen. Als de informatie wat langer kan bezinken en artsen ouders het gevoel geven dat ze zelf de regie kunnen voeren, blijken zij soms toch bereid over hun twijfels heen te stappen.

    Wat zal Christine Lagarde als voorzitter van de ECB doen?

    Der Spiegel

    Peter Hendriks – Ooit werd de Europese Centrale Bank (ECB) gezien als een voortzetting van de Duitse Bundesbank. Dat betekende: bovenop de inflatie zitten. Onder de Italiaan Mario Draghi hebben we echter een beweging gezien naar een minder prudent beleid.

    Draghi verhoogde niet één keer de rente, en er werd er voortdurend geld gecreëerd om grote hoeveelheden obligaties uit de markt te halen en zo de economie aan te jagen. Een gevolg van dit beleid was een zeer lage rente; dat is desastreus voor spaarders en pensioenfondsen.

    Wat we van Lagarde kunnen verwachten weten we niet, maar het is altijd interessant om te lezen hoe Duitsers tegen haar aankijken. Hun grote angst is dat met Lagarde weer iemand aan het hoofd van de Bundesbank staat die wil doorgaan met het opkopen van obligaties. Er is vanuit de zuidelijke landen veel druk om de rente laag te houden. Dat drukt immers de gemiddelde rente op hun staatsschuld. De Duitsers hebben andere prioriteiten: onder hen leeft vooral de angst dat al het geld dat in de economie wordt gepompt, uiteindelijk zal leiden tot een financiële crisis. De Duitsers vragen zich dan ook bezorgd af of de ECB onder voormalige politica Lagarde verder zal politiseren.

    Bayer overweegt schikking in Roundup-zaken (I)

    Bloomberg 

    Vincent Harmsen – In New York zijn advocaten van Bayer in gesprek met de schadeclaim-advocaten die in de Verenigde Staten ruim 18 duizend kankerpatiënten vertegenwoordigen die zeggen ziek te zijn geworden door onkruidverdelger Roundup. Het Duitse chemiebedrijf zou bereid zijn 8 miljard dollar op tafel te leggen, om daarmee huidige én toekomstige claims af te kopen. Dat meldde Bloomberg op vrijdag. Het aandeel Bayer, dat sinds de overname van Monsanto – de Amerikaanse fabrikant van Roundup – maar liefst een derde van de beurswaarde verloor, zat vrijdag in de lift nadat het nieuws bekend werd. Later die dag werd het bericht dat er een concreet bedrag zou zijn genoemd, wat overigens weersproken werd door Kenneth Feinberg, die als mediator de onderhandelingen leidt.

    Bayer wil hoofdpijndossier toch niet kwijt (II)

    de Volkskrant

    Dennis l’Ami – De top van Bayer, producent van onder andere pillen tegen hoofdpijn, kan wel wat verlichting gebruiken. Vrijdag leek het erop dat het concern aanstuurt op een schikking, om in één klap van het hoofdpijndossier Roundup af te zijn. Deze onkruidverdelger kwam in Duitse handen nadat Monsanto werd overgenomen, een deal waar meer dan de helft van de aandeelhouders niet blij mee was. Hoofdpijn gaat doorgaans weer over. Voor de tienduizenden mensen die lymfeklierkanker opliepen na het gebruik van RoundUp ligt dat anders. Deze enorme groep slachtoffers heeft decennia lang geprobeerd het middel de wereld uit te helpen. Al die tijd vond het advocaten op haar weg, die wetenschappelijk onderzoek dat Monsanto onwelgevallig was steevast ondermijnden. Een schikking, waar Bayer acht miljard euro voor zou reserveren, kan worden opgevat als een schuldbekentenis. Dit zou de geloofwaardigheid van het concern ten goede komen, iets wat vrijdag op de beurs werd beloond met een koersstijging van meer dan 10 procent. Het bleek allemaal prematuur. In een reactie op het bericht van persbureau Bloomberg liet bemiddelaar Ken Feinberg weten dat Bayer in het geheel geen schikking wilde. Wat het wel wil, is op dit moment niet duidelijk. Sommige hoofdpijn verdwijnt nooit.

    De echte reden waarom Spotify schuld bekent aan teleurstellende groei

    Rolling Stone

    Rufus Kain – Spotify doet een mea culpa. De groei van betaalde abonnementen op de streamingdienst bleef in het tweede kwartaal beneden verwachting. ‘Onze fout,’ rapporteert het bedrijf aan Wall Street. Maar is dat wel helemaal eerlijk? Rolling Stone wijst erop dat stagnerende groei overeenkomt met de trend van muziekstreaming in Spotify’s grootste westerse markten, en Spotify tot nu toe nauwelijks voet aan de grond krijgt in India, het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Mogelijk verbloemt Spotify’s schuldbekentenis slechts dat het geen controle heeft over de dalende groei. Dat dát zou voor de streamingdienst, die nog altijd verlies maakt, pas echt angstaanjagend zijn.

    Amsterdamse pleurisbende

    NRC Handelsblad

    Dennis Mijnheer – De NRC publiceert dit weekend een mooie reconstructie van de zich opeenstapelende problemen bij de het Afval Energie Bedrijf Amsterdam (AEB), een zelfstandig opererend bedrijf waarvan alle aandelen in handen zijn van de gemeente Amsterdam. De NRC-journalisten spraken met 15 betrokkenen en raadpleegden verschillende onderzoeken om te achterhalen hoe 70 procent van de afvalverwerkingscapaciteit kon uitvallen, waardoor nu een nationale afvalcrisis dreigt. De NRC schetst een onthutsend beeld van een mislukte verzelfstandiging, slechte governance, achterstallig onderhoud en torenhoge duurzaamheidsambities van de gemeente Amsterdam, zoals een luier-recyclingfabriek. Tegelijkertijd werden er onrealistisch hoge rendementseisen gesteld. Het is een schitterende casus, waar hopelijk in de toekomst duurzame lessen uit worden getrokken.    

    Waarom ‘big money’ fossiele investeringen begint te dumpen

    Bloomberg

    Ties Joosten – Na jaren van praten, engagement en overleg met de fossiele industrie beginnen sommige grote vermogensbeheerders langzaamaan over te schakelen op een meer rigoreuze tactiek: ze dumpen de aandelen. En niet (of niet alleen) omdat het gevecht tegen klimaatverandering een morele verplichting is, maar vooral omdat fossiele investeringen een steeds riskanter inverstering zijn. Nick Stansbury van de investeringsmaatschappij LGIM: ‘Met relatief kleine ingrepen kan een overheid ervoor zorgen dat de vraag naar olie in 2050 halveert of juist verdubbelt.’ Het is dus niet zeker dat de vraag naar olie zal instorten, maar de vooruitzichten zijn simpelweg met meer risico’s omgeven, terwijl olie in de afgelopen eeuw juist een relatief zekere belegging was. En lang niet alle grote investeerders zitten te wachten op een dergelijke grotere blootstelling aan risico;s op hun investeringen. Een simpel marktmechanisme dus, die desinvesteringen.

    New York Times probeert regionale ‘nieuwswoestijn’ in de VS terug te dringen

    Nieman Lab / The New York Times en The El Paso Times

    Joost Ramaer – Een maand voordat de 21-jarige Patrick W. Crusius 22 mensen doodschoot in een lokale Walmart, haalde El Paso met een andere calamiteit het nieuws. Even buiten de Texaanse stad, op de grens tussen Mexico en de VS, staat een zogenoemd ‘detentiecentrum’ waar migranten zonder legale status worden ondergebracht. Bijna niemand had ooit van het centrum gehoord, totdat een groot journalistiek onderzoek de onmenselijke omstandigheden aldaar aan het licht bracht.

    Het complex kan de toeloop van migranten die het beleid van president Trump op gang heeft gebracht, totaal niet aan. Honderden kinderen en volwassenen zitten samengepakt in veel te kleine ruimtes. Zij kunnen zich niet wassen, kinderen slapen vaak op de harde grond. Ziektes als schurft, gordelroos en waterpokken grijpen om zich heen.

    Met die onthulling was iets opmerkelijks aan de hand: hij was het product van een nauwe samenwerking tussen The New York Times en de regionale The El Paso Times. Tot voor kort was er louter sprake van eenrichtingsverkeer: Amerikaanse stads- en streekkranten zagen hun beste journalisten steevast verdwijnen naar de deftige Gray Lady in New York. Maar de tijden zijn ingrijpend veranderd, zo vertelt Marc Lacey, National Editor van The New York Times, aan Nieman Lab.

    De papieren krant verliest al twintig jaar lang wereldwijd lezers en adverteerders. Het zwaarst getroffen is de regionale pers. In de VS stopten de laatste vijftien jaar zo’n 1800 stads- en streekkranten voorgoed de persen. ‘Het verval van het lokale nieuws,’ zegt Lacey, ‘is een grote nationale crisis.’ Sinds mei van dit jaar houdt de Times een soort journalistieke dodenwacht, met een serie grote verhalen over regionale Amerikaanse kranten die fuseren of voor het laatst verschijnen.

    ‘Maar we voelden dat we niet genoeg deden,’ vervolgt Lacey. Zelf begon hij zijn loopbaan bij The Buffalo News in de staat New York. Zijn hoofdredacteur Dean Baquet leerde het vak bij The New Orleans Times-Picayune, onlangs weggefuseerd, en The Chicago Tribune, geen schim meer van zijn vroegere zelf. Het raakt hen om zoveel kranten te zien verdwijnen. ‘Het stemt ons persoonlijk droef, maar het is ook verdrietig voor ons land.’ Vandaar dat de Times nu probeert iets terug te doen voor de noodlijdende kranten waar zoveel van zijn beste journalisten vandaan komen.

    Behalve met The El Paso Times werkten de Newyorkers ook samen met de Times-Picayune (toen die nog bestond) over de erosie van de kust van Louisiana. En tijdens de recente midterm-verkiezingen voor het Congres deelde de Times zijn database met kiezersonderzoeken uit alle relevante kiesdistricten met lokale nieuwsorganisaties. Geld vroeg de Times daar niet voor. ‘Het is journalistieke samenwerking,’ zegt Lacey. ‘Het gebeurt in een sfeer van: samen kunnen we betere journalistiek maken dan ieder voor zich.’

    Een toekomst zonder voorpagina: vier nieuwe vormen van regiopers

    The New York Times

    Joost Ramaer – Een journalistieke dodenwake houden voorr de regionale kranten die verdwijnen en samenwerken met de overlevers is niet genoeg. Dat beseffen ze bij The New York Times ook wel. Vandaar dat de krant op zoek ging naar nieuwe levensvormen, die de snel verdwijnende regionale nieuwsbastions kunnen vervangen. Vier van die nieuwe initiatieven kregen onlangs de kans om zichzelf in de Times te presenteren, onder de veelzeggende titel A Future Without the Front Page.

    Report for America keek zijn model af van organisaties als de missie van de katholieke kerk en het Peace Corps van president John Kennedy. Het zendt talentvolle jonge journalisten uit naar de uithoeken van de Verenigde Staten, om daar te berichten over grote kwesties die anders onderbelicht zouden blijven. De onderwerpen worden aangedragen door regionale nieuwsorganisaties die zelf de mensen niet hebben. De journalisten worden aangeleverd door Report for America. Beide partijen delen de kosten. Inmiddels zijn er 61 journalisten aan de slag in dertig staten. Volgend jaar zullen dat er 250 worden en het moet uiteindelijk oplopen naar duizend.

    Nieuwsorganisatie Chalkbeat legt zich helemaal op één onderwerp toe: het Amerikaanse onderwijs. Dat is sterk regionaal georganiseerd en gefinancierd. Maar de meeste regionale kranten hebben geen onderwijsredacteuren meer, terwijl de belangstelling voor dat domein bij hun lezers heel groot is. Chalkbeat zag zijn aantal unieke bezoekers in twee jaar tijd verdubbelen tot een half miljoen. Het online platform behaalt inmiddels een omzet van negen miljoen dollar per jaar en kan daarmee vijftig journalisten aan het werk houden.

    Outlier Media opereert in een van de meest onbewoonbare gedeelten van de Amerikaanse ‘nieuwswoestijn’, zoals de kaalslag in de regionale pers in de VS inmiddels heet: in Detroit, de stad die samen met de auto-industrie ten onder ging. Niemand heeft geld in Detroit – de gemeente is eigenaar van negentigduizend woningen maar heeft geen geld, evenmin als de burgers. Geld hebben alleen de speculanten, die woningen opkopen en dan de zittende huurders mogen uitzetten. Outlier Media publiceert niet alleen verhalen over deze praktijken, het heeft ook een database gebouwd waarin Detroitse woningzoekers kunnen opzoeken of hun huis hierdoor wordt bedreigd. Gratis, en via sms, want de meeste Detroiters hebben geen breedband-internet.

    Maar de meest originele invalshoek komt voor rekening van Douglas Smith. Hij liet zich inspireren door het pokerspel. Bij poker zijn de spelers gebonden aan de table stake, een minimale inleg van bijvoorbeeld honderd dollar. Waarom zou regionale journalistiek per se een race to the bottom moeten zijn? Een aantal klinkende namen uit de Amerikaanse regionale media, zoals The Miami Herald en The Dallas Morning News, formuleerden vier jaar geleden tijdens een conferentie in Philadelphia een zevental table stakes voor hun domein: de minimale eisen voor hoogwaardige regionale journalistiek. Enkele grote non-profits zoals de Knight Foundation legden het geld op tafel om die te realiseren.

    Inmiddels helpt deze pokerbeweging honderd regionale nieuwsorganisaties in de VS. Binnenkort begint die ook in Europa.

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Redactie

    Gevolgd door 265 leden

    Volg Redactie
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren