Follow the Money selecteert

  • Wat dat betreft lijken ze op moderne voedingsconcerns: niet maken wat voedzaam is, maar wat mensen lekker vinden.
  • Verkeerde link
  • Verkeerde link
  • Waarom moet je tegenwoordig alles aan je kinderen uitleggen, deden uw ouders dat ook ?

Ook deze week heeft onze redactie interessante artikelen uit andere media voor je bij elkaar gezocht. Vandaag onder andere: wie was er fout tijdens de klimaatcatastrofe, Googles gecensureerde zoekmachines, Monsanto moet zwaar bloeden voor Roundup, Tayyip Erdogans brief in de New York Times en Rijkman Groeninks leven na dé bank. Fijne zondag!

Was jij goed of fout tijdens de Klimaatcatastrofe?

NYT Magazine

Ties Joosten — Toen de Tweede Wereldoorlog afgelopen was, ontwikkelde zich eerst een officiële geschiedschrijving. Die zag er vrij simpel uit. Je had een kleine groep slechteriken die een boel narigheid hadden veroorzaakt. De rest zat in het Verzet. Nu de narigheid voorbij was werden de slechteriken kaalgeschoren of opgesloten, de rest moest aan de Wederopbouw. 

Met de coming of age van een nieuwe generatie in de jaren 60 veranderde die lezing. Deze generatie ging zich wél de complexe schuldvraag stellen. Hoe kan 75 procent van de joden in Nederland zijn omgekomen, als iedereen in het Verzet zat? Wie reed de treinen naar Westerbork? Hoe kwam die Friese plattelandsmoeder tijdens de Hongerwinter plots aan die bontjas? Hoe wisten de Duitsers eigenlijk wie er jood was en wie niet? 

Waren vader en moeder goed of fout tijdens de oorlog? Deze vragen waren pijnlijk. Er bestaat zelfs een theorie die het groeiend aantal zelfmoorden in Nederland vanaf midden jaren 60 linkt aan ouders die steeds vaker aan hun kinderen moesten toegeven dat ze een minder heldhaftig oorlogsverleden hadden gekend dan tot dan toe beweerd. 

Tijdens mijn studie Geschiedenis heb ik geleerd dat deze ontwikkeling vrij typisch is na een maatschappelijke catastrofe. Eerst een officiële geschiedschrijving, die vooral dient ter afsluiting en de blik naar de toekomst richt. Dan een nieuwe generatie, die terug gaat kijken en de complexe schuldvraag stelt.

Ik moest hieraan denken toen ik afgelopen week een lang verhaal uit het magazine van The New York Times las. Het gaat over het decennium waarin alle oorzaken en wereldbedreigende gevolgen van klimaatverandering duidelijk waren, waarin het nog relatief eenvoudig en goedkoop was om de gevolgen af te wenden, maar waarin de mensheid desondanks niets deed. Op een nagels-in-de-handpalm-drukkende toon stelt de schrijver zich deze frustrerende vraag: Why didn’t we act? 

Ik voorspel dat dit artikel door een volgende generatie, als klimaatverandering zijn catastrofale voorspelling heeft waargemaakt, zal worden herlezen. ‘Jullie wisten al decennia wat eraan zat te komen,’ zullen uw kinderen zeggen. ‘Wat heb je gedaan om het te voorkomen?’ 

Ik hoop dat u een antwoord heeft. 

De stinkende kaviaardiplomatie van Azerbeidzjan

Transparency International

Dennis Mijnheer – Onderzoekers van de non-profit organisatie Transparency International UK doken in het omkoopschandaal dat al jaren rondwaart bij de Raad van Europa, een onafhankelijk orgaan dat toezicht houdt op de mensenrechten en democratie in de 47 aangesloten landen. In de hoofdrol spelen niet alleen de gulle gevers uit Azerbeidzjan, maar ook talloze Europese politici — zoals Merkels partijgenoot Karin Strenz, en de Belgische politicus Alain Destexhe — die zich lieten fêteren danwel omkopen.

Transparency International dook in het bonnen-register van Britse politici en de lobbyclub The European Azerbaijan Society (TEAS). Wat bleek: Britse parlementariërs zijn veelvuldig door deze lobbyclub in de watten gelegd. Zo werden er zeker 111 vliegreizen (inclusief hotel) naar Azerbeidzjan gesponsord, kregen twee Britse politici ieder 15 duizend pond cadeau voor PR-adviezen, en kreeg de huidige handelsminister Liam Fox van de lobbyclub TEAS een voorschot van 5700 pond voor de vertaling van zijn – in zijn eigen land slecht verkochte – boek over de uitdagingen van globalisering.

Googles gecensureerde zoekmachine

The Intercept

Bart Nietveld – Het Amerikaanse journalistieke platform The Intercept meldde vorige week dat Google al sinds begin vorig jaar met China in gesprek is over de lancering van een gecensureerde versie van zijn zoekmachine. Na onenigheid met de Chinese regering over internetcensuur en hacking verliet de techgigant in januari 2010 de Volksrepubliek. Tot op de dag van vandaag blokkeert de zogeheten GreatFirewall internetmedia zoals Facebook, Twitter en Google. Daar lijkt nu verandering in te komen, maar niet zonder slag of stoot. Google zou zich namelijk aan strikte Chinese voorwaarden moeten houden waarbij het gevoelige informatie met betrekking tot vrijheid van meningsuiting, mensenrechten, religie en politieke oppositie moet censureren.

Als een vervolg op het eerste verhaal meldt The Intercept dat Google al enige tijd zoektermen analyseert die worden ingevoerd op de Beijingse startpagina 265.com. In 2008 kocht Google de startpagina, die anders dan andere Google toepassingen zoals YouTube niet wordt geblokkeerd. Zoekresultaten op 265.com worden getoond door de Chinese overheid gecensureerde zoekmachine Baidu, maar omdat de startpagina draait op Amerikaanse servers hebben ontwikkelaars kunnen analyseren welke informatie Baidu censureert. Die informatie integreren ontwikkelaars vervolgens in de gecensureerde zoekmachine van Google, zodat zoekresultaten automatisch worden gemanipuleerd. Vanuit de bestuurskamer in Sillicon Valley bleef het vooralsnog stil, maar de vraag die resteert is hoe hoog Google informatievrijheid daadwerkelijk in het vaandel heeft staan.

We hebben te maken met uitgevers die ontkennen uitgever te zijn

The Atlantic

Peter Hendriks - Volgens Adrienne Lafrance, hoofdredacteur van The Atlantic, heeft het democratiseren van online publishing helemaal verkeerd uitgepakt. Ze stelt dat we ons aanvankelijk afvroegen of bloggers eigenlijk journalisten waren, maar dat die vraag tegenwoordig vreselijk naïef klinkt. 

Met de opkomst van Facebook en Twitter is iedere gebruiker een potentiële blogger. Algoritmes bepalen wat trending is en dat krijgt de meeste aandacht. De betrouwbaarheid van de feiten speelt geen enkele rol meer.

Volgens Lafrance zijn Mark Zuckerberg van Facebook and Jack Dorsey van Twitter de grootste uitgevers ter wereld, maar ze ontkennen uitgevers te zijn en niet meer dan geautomatiseerde dataplatforms te besturen. Lafrance vraagt zich af wat de morele en ethische verantwoordelijkheid is van mensen als Zuckerburg en Dorsey, die door de architectuur van hun platforms niet het schrijven van betrouwbare artikelen stimuleren, maar het schrijven van stukken die veel mensen lekker vinden om te lezen.

Schatrijke Brit en Brexit-activist vlucht naar belastingparadijs Monaco

The Guardian

Arne van der Wal -– Je zou het een vorm van van stemmen met de voeten kunnen noemen, vertrekken na Brexit terwijl je zelf miljoenen hebt gestoken in de campagne voor het vertrek van Groot-Brittanië uit de Europese Unie. Anderen omschrijven het vertrek van Jim Ratcliffe als de ultieme vorm van cynisme. Ratcliffe is met een geschat vermogen van 21 miljard pond de rijkste Brit in de befaamde Rich List van de Britse krant Sunday Times. Hij is oprichter en ceo van het petrochemisch bedrijf Ineos – het grootste fracking bedrijf van Groot-Brittannië – en is een bekend en zeer uitgesproken voorstander van Brexit. Ratcliffe ondersteunde de leave-campagne met geld en persoonlijke inzet en drong er na het referendum bij de regering May op aan om keihard te onderhandelen met de EU. 'There is no room for weakness,' aldus de miljardair, die een gouden toekomst voor zijn land voorspelde. 

Maar nu, nog geen twee maanden nadat hij vanwege zijn prestaties als succesvol zakenman door konining Elisabeth werd geridderd, blijkt Ratcliffe in het geniep bezig te zijn geweest met een geheel andere 'leave'-campagne: hij vertrekt met zijn hebben en houden naar Monaco. En niet alleen hij, ook zijn twee adjundanten en mede-aandeelhouders van Ineos zouden emigratie naar het belastingparadijs overwegen. 

Monsanto moet zwaar bloeden voor verkoop Roundup

The Guardian

Peter Hendriks – Monsanto moet een Amerikaanse man van 46 jaar – die claimt ongeneeslijke kanker te hebben gekregen door door te werken met de onkruidverdelger Roundup –  289 miljoen dollar aan schadevergoeding uitkeren. Het  enorme bedrag is een zogeheten ‘punitive damages’-uitkering. Het idee is dat het zoveel pijn moet doen, dat bedrijven het wel uit hun hoofd laten om klanten of werknemers vergelijkbare risico’s te laten lopen.

De jury oordeelde dat Monsanto ter kwader trouw was geweest. Uit een geheim intern rapport, dat de verdediging van de zieke man in handen had weten te krijgen, zou blijken dat de chemiereus al tientallen jaren wist dat het product een kankerverwekkende stof bevatte. 

Ook kon worden aangetoond dat Monsanto waarschuwingen van experts in de wind had geslagen, op zoek was gegaan naar onderzoeken met uitkomsten die in het voordeel van het bedrijf waren en zelfs had meegewerkt aan het opstellen van een researchrapport dat het gebruik van Roundup moest bemoedigen. Monsanto, nu in handen van het Duitse Bayer, heeft aangekondigd tegen de uitspraak in beroep te gaan.

 

President Erdogan dreigt op zoek te gaan naar nieuwe vrienden

New York Times

Peter Hendriks – De Turkse president Tayyip Erdogan heeft de opmerkelijk stap genomen om zich via een ingezonden brief  in The New York Times te richten tot de Verenigde Staten. De president voelt zich gekwetst en wijst erop dat Turkije altijd een betrouwbare bondgenoot is geweest. Hij benadrukt dat de relatie tussen de twee landen in gevaar kan komen. Hij lijkt zelfs te dreigen uit de NAVO te stappen.

‘Voor het te laat is moet Washington het misplaatste idee opgeven dat de verhouding tussen onze landen asymmetrisch kan zijn en aanvaarden dat Turkije alternatieven heeft. Als de VS nalaat deze trend van unilateralisme en respectloosheid te keren, zullen we genoodzaakt zijn op te zoek te gaan naar nieuwe vrienden en bondgenoten.’

 

Wat is er eigenlijk gebeurd met de vijfde vrouw van Jerry Lee Lewis?


Rolling Stone

Dieuwertje Kuijpers – In de Verenigde Staten kunnen ze er niet over uit: de laatste der rock-and-roll mohikanen, Jerry Lee Lewis, ramt op 82-jarige leeftijd met een zelfde energie op 88 pianotoetsen als in 1957. Deze week begon de zanger en pianist, bijgenaamd ‘The Killer’, zijn tour in Minneapolis. 
De man lijkt geboren voor de rock: zeven vrouwen, in de prak gereden auto’s, pijnstillerverslavingen, een gedeeltelijke maagverwijdering, ruzie met de belastingdienst, faillissement en owjah: een Rolling Stone-artikel waarin werd gesuggereerd dat hij mogelijk zijn vijfde vrouw, Shawn Stephens, heeft vermoord.


Het klinkt op het eerste gezicht als de zoveelste roddel die circuleert over een rockster, maar niets is minder waar. De hypothese dat Jerry Lee Lewis zijn bijnaam ‘The Killer’ iets te letterlijk heeft genomen werd in 1984 opgeworpen door de Amerikaanse politiek onderzoeksjournalist Richard Ben Cramer. Na reportages in het Midden Oosten (waar hij een Pulitzer prijs voor won), een uitputtend verslag van de presidentiële verkiezingen in 1988 (wat resulteerde in het boek What It Takes) en een biografie over honkballer Joe DiMaggio, dook hij in het duistere verleden van rockster Jerry Lee Lewis.

Het resultaat is een bizar en adembenemend verhaal over hoe een aan lager wal geraakte rockster met een iets te kort lontje, iets te weinig verantwoording heeft hoeven af te leggen voor de mysterieuze omstandigheden rondom de dood van zijn vijfde vrouw. 
Het legendarische artikel uit het Amerikaanse tijdschrift Rolling Stone is ondertussen alweer bijna 35 jaar oud, maar het verhaal is tijdloos.

Groeninks leven na dé bank

NRC

Cosette Molijn – Tussen de olijfbomen en wijnranken in Italië vertelt oud-ABN Amro-topman Rijkman Groenink aan NRC hoe zijn huidige leven er als hobbyboer en investeerder uitziet. Het is ruim tien jaar na zijn vertrek als bestuursvoorzitter van de bank die onder zijn leiding in 2007 werd opgesplitst en een jaar later genationaliseerd. Groenink ontving bij zijn vertrek nog 26 miljoen euro aan aandelen en opties, ondanks het verwijt dat hem werd gemaakt hoofdschuldige te zijn van de opsplitsing.

Rijkman is nu hobbyboer in Italië, en hij investeert zijn geld in in energie en zijn koffieplantages in Ethopië. Hij heeft immers ‘altijd wat moet boeren gehad.’ Daar in Ethopië laat hij nu ook een weg aanleggen, een waterput slaan en zorgt hij voor betere salarissen van zijn personeel.

Toch vindt hij het jammer dat hij niet nog ergens voor een commissarisfunctie is gevraagd. ’Een tweede kans in Nederland bestaat niet.’

Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

Over de auteur

Redactie

Gevolgd door 240 leden

Volg Redactie
Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
Annuleren