© AFP

Follow the Money selecteert

  • De naam is Trevor Timm.
  • Deze link werkt wel: https://www.theguardian.com/environment/2017/jul/14/biofuels-need-to-be-improved-for-battle-against-climate-change

Ook deze week hebben we weer de beste stukken voor je uitgezocht. Vandaag onder andere: een liegende presidentsdochter, de uitdagingen van 'links' na de G20-rellen, een onvermijdelijk drama rond biobrandstoffen, een Duitse (arbeids)mythe doorgeprikt en Noord-Koreaanse toestanden in Afrika.

Links moet weer leren denken

Die Zeit
De geweldsexplosie in Hamburg tijdens de demonstraties tegen de G20-conferentie dreunen nog na in het Duitse publieke leven. Niet alleen over de vraag hoe het zo uit de hand heeft kunnen lopen, maar vooral over de betekenis ervan. Socioloog Armin Nassehi stelt in zijn essay in het Duitse weekblad Die Zeit dat geweld op zich aantrekkingskracht heeft. Het is de keerzijde van wat hij de Spaßgesellschaft noemt. Geweld kun je niet tegenspreken, het is de absolute vorm van communicatie. Geweld simuleert macht, doorzettingsvermogen en autonomie. Het is ‘I want it all, and I want it now.’
De demonstraties en de gewelddadige rellen laten in feite de machteloosheid van links zien, schrijft Nassehi. Het biedt op dit moment geen perspectief op een betere samenleving, behalve dat het tégen het kapitalisme is, tégen vage begrippen als ‘neo-liberalisme’ en ‘globalisering’. Dat is niet genoeg om zicht op een oplossing te bieden. Wat dan wel? Links heeft een nieuw discours nodig, nieuwe denkwijzes die verder gaan dan de versleten leuzen van demonstraties tegen de G20.

De echte uitdaging is een stabiel Irak vormen

The New York Times

Mosul is heroverd op ISIS, maar wat nu? De opgave is gigantisch. De stad ligt in puin, dus de vele vluchtelingen kunnen nog lang niet terug naar huis. Waar moeten de investeringen voor de wederopbouw vandaan komen. Trump heeft het budget van het State Department serieus teruggeschroefd en het is ondenkbaar dat Irak zelf in staat is om de wederopbouw te bekostigen.

De grootste vraag is hoe er een evenwichtige regering kan worden gevormd in Irak. Er zijn nog steeds sjiieten en soennieten die het slecht met elkaar kunnen vinden. Het uitsluiten van de soennieten is de vorige keer niet goed uitgepakt. Dat is geen optie. Daarnaast zijn er Koerdische separatisten die absoluut geen zin hebben om deel te blijven uitmaken van Irak. Het is onduidelijk wat ISIS gaat doen als het militair is verslagen. Gaat het alles op alles zetten om Irak te ontwrichten? Tot een pluriforme regering komen, is absoluut noodzakelijk, maar dat is wel een enorme uitdaging.

Duitse mythe doorgeprikt

Financial Times

Longread van de Australische MMT-econoom William Mitchell over het Duitse 'Wirtschaftswunder'. In tegenstelling van wat vaak wordt gedacht gaat het de gemiddelde Duitser helemaal niet zo goed. De belastingdruk op juist de laagste inkomens is de hoogste ter wereld. De historisch lage werkloosheid heeft dan ook twee belangrijke schaduwzijden: de kwaliteit van de banen is sterk afgenomen, terwijl de inkomensongelijkheid sterk is toegenomen. Sterker, de armoede is in Duitsland hoger dan ooit tevoren. De Duitse middenklasse staat onder druk. Mitchell baseert zich op een studie van het Duitse Economisch onderzoeksbureau DIW. Zie ook: The Myth of the German Jobs Miracle.

The Swamp in tijden van Trump

New York Times Magazine

Washington DC is een duiventil en slangenkuil ineen. Het machtscentrum van Amerika is het huis van zowel jeugdig idealisme als cynische machtswellust. Wie er niet werkt heeft er een hekel aan. De hoofdstad is synoniem geworden voor politiek gekonkel en afgeven op de federale overheid is een nationale sport. DC is daardoor als een belegerde stad waarin de bewoners afgezonderd van de rest proberen te overleven. Auteur Mark Leibovich schreef er een aantal jaar geleden de bestseller This Town over. À la Luyendijk dompelde hij zich onder in de wereld van politici, spindoctors, lobbyisten en consultants en beschreef hoe het eraan toegaat op en rond het Capitool.

De stad van Leibovich’s boek is het moeras dat Trump wilde dreggen. De nieuwe president zou een einde maken aan het verfoeide handjeklap in achterkamertjes en de inertie van volgevreten politici. Voor de New York Times toog Leibovich weer naar Washington. Welke gevolgen heeft Trump voor de politieke in-crowd? Bitter weinig zo blijkt. Soms trekken ze de haren uit hun hoofd vanwege Trumps acties, maar tegelijkertijd probeert iedereen in DC hogerop te komen. Op die weg naar boven vormen principes geen obstakels. Daarin is sinds Trump allerminst iets veranderd.

Biobrandstof: een onvermijdelijk drama

The Guardian

Ze leken zo veel belovend. Bijna net zo simpel als gewone brandstoffen, maar dan zonder de CO2-uitstoot die bij zulke fossiele brandstoffen hoort. Alleen de laatste jaren neemt de kritiek op het gebruik van fossiele brandstoffen toe. Want sommige biobrandstoffen gaan, direct of indirect, ten koste van tropisch regenwoud of de productie van voedsel. De Royal Academy of Engineering, de koninklijke academie van ingenieurs in het Verenigd Koninkrijk, heeft nu meer dan 250 studies naar het nut van biobrandstoffen op een rij gezet. Het resultaat is deprimerend. Vrijwel alle voorname biobrandstoffen leiden uiteindelijk juist tot een hógere CO2-uitstoot dan gewone diesel. Tegelijkertijd zijn veelbelovende alternatieven – zoals brandstof uit algen – nog altijd ver weg. Desalniettemin vindt deze koninklijke academie dat we gewoon verder moeten stoeien met biobrandstof. We hebben simpelweg geen andere keuze: we moeten uiteindelijk van fossiele brandstoffen af en voor bijvoorbeeld vliegtuigen is er dan geen alternatief, aldus het rapport. The Guardian zet dit dilemma helder op een rij en biedt aanvullende perspectieven.

Door de mand gevallen door een lettertype

The Guardian

Een schitterend verhaal in The Guardian over een langslepende corruptieaffaire in Pakistan. Mariam Nawaz Sharif, de dochter van de Pakistaanse premier, is al tijden in opspraak nadat uit de Panama Papers bleek dat zij – via een verhullingsconstructie op de Britse Maagdeneilanden - vastgoed in Londen bezit. Er loopt een gerechtelijk onderzoek naar. Onlangs waste ze haar handen in onschuld door documenten te openbaren waaruit bleek dat zij niet de eigenaar was (alleen maar de trust/bewaarder). Ze lijkt echter één ding over het hoofd te hebben gezien: de ontlastende documenten uit 2006 zijn opgesteld in het lettertype ‘Calibri’. Terwijl dat font pas een jaar later, in 2007, op de markt kwam. Oftewel, ze produceerde vals tegenbewijs. De NOS pleegde nog een belletje met de Nederlandse bedenker van het lettertype. Hij achtte de kans ‘nul’ dat de presidentsdochter in 2006 al gebruik kon maken van Calibri.

De oplossing van het personeelstekort in de ouderenzorg?

Trouw

Het tekort aan verzorgenden en ver­pleeg­kun­di­gen loopt de spuigaten uit. Het tekort loopt binnen vijf jaar zelfs op tot 30 duizend mensen. Zorginstellingen lopen elkaar zelfs al te beconcurreren door elkaars medewerkers weg te lokken met bonussen. Staatssecretaris van Rijn presenteerde afgelopen week samen met verschillende belangengroepen zoals de MBO Raad en de vakbond een nieuw plan; de Arbeidsmarktagenda 2023 dat het personeelstekort in de zorg moet oplossen. Hoe? Met onder meer 32 duizend scholingstrajecten, zijinstromers en technische snufjes.Trouw biedt inzage in de haken en ogen.

De waarde van schone lucht

Brookings

Interessant artikel van professor Vinod Thomas, de auteur van ‘Climate Change and Natural Disasters’. Hij gaat in op de (on)mogelijkheid van de markt om water-en luchtvervuiling aan te pakken. Het probleem: de markt is niet in staat om een prijs of waarde te koppelen aan schone lucht, want de eigen bijdrage aan de klimaatveranderingen is niet direct gekoppeld aan schade zoals een overstroming van de eigen gebieden. Thomas zet in het artikel zijn oplossing uiteen waarin er door samenwerkende overheden – a la het klimaatakkoord van Parijs - overheden waarde gaan geven aan schone lucht door CO2-uitstoot te belasten, lagere CO2-uitstoot per land vast te stellen en het niet meer subsidiëren van fossiele energie.

Tijd voor een reality check

The Guardian

Het is onderhand een bekend tafereel. President Trump stuurt een rare tweet de wereld uit, en direct staat er een rij Republikeinen klaar om met hun hoofd te schudden. Hoewel veel Republikeinse politici zich naar buiten toe profileren als kritisch op Trump waar nodig, laat hun gedrag iets anders zien: tot nu toe steunen ze elk voorstel. Volgens The Guardian columnist Trever Timm is het daarom tijd voor een reality check. De Republikeinen zullen geen geweten groeien, president Trump zal voorlopig nog wel even blijven zitten. Sterker nog:

de Republikeinen hebben waarschijnlijk na de verkiezing van 2018 een meerderheid in het Senaat. Daarnaast hebben ze een stevige vinger in de pap in het Huis van Afvaardiging. Wellicht is de anti-Trump energie beter te besteden in het mobiliseren van steun voor de volgende verkiezingen, in plaats van vasthouden aan de fantasie dat de Republikeinen Trump zullen laten vallen.

Noord-Koreaanse toestanden in Afrika

The Washington Post

Een schitterende onverwachtse reportage van The Washington Post. De verslaggever reisde af naar Windhoek in Namibië en trof daar letterlijk Noord-Koreaanse toestanden aan. Het presidentiële paleis, de munitiefabriek en het National Heritage museum zijn allemaal made-in-Noord-Korea. Het rode bewind in Pyongyang heeft sinds de jaren zestig stevige politieke en economische banden opgebouwd met Afrikaanse landen. Het gevolg is dat Noord-Koreaanse militaire radio-apparatuur in Eritrea belanden en Noord-Koreaanse militairen trainingen geven in Angola en Uganda. De Afrikaanse landen belanden daarmee in een spagaat tussen enerzijds hun handelspartner en anderzijds de Verenigde Naties en de Verenigde Staten.

 

Over de auteur

Redactie

Lees meer

Volg deze auteur

Dit artikel krijg je cadeau van Follow the Money.

Diepgravende onderzoeksjournalistiek kost tijd en geld. Steun ons en

word lid