© CC0 (Publiek domein)

Follow the Money selecteert

Ook voor deze frisse zondag heeft de redactie van Follow the Money een serie interessante artikelen voor je verzameld. Met onder meer aandacht voor topbeloningen bij onze Oosterburen, de spanningen tussen Poetin en May, gerotzooi met eieren en de machtslust van de Franse premier Emmanuel Macron.

Hoe BlackRock de wereld wil gaan besturen 

Algemeen Dagblad

Thomas Bollen: Het Algemeen Dagblad interviewde Larry Fink, de directeur van BlackRock, de grootste vermogensbeheerder ter wereld. Het bedrijf beheert meer dan 6 biljoen dollar. Een astronomisch bedrag dat veel macht en invloed met zich meebrengt. FTM is bijzonder geïnteresseerd in de ontwikkelingen op het gebied van vermogensbeheer. Fink kondigde namelijk recentelijk aan dat BlackRock voortaan een actieve rol gaat spelen in het 'sturen' van de bedrijven waarin wordt belegd. BlackRock gaat daarmee in zekere zin op de stoel van de bestuurders zitten. Het zou de fundamenten van het huidige kapitalisme drastisch kunnen veranderen. Gaan vermogensbeheerders een 'force for good' spelen en het korte termijn denken verbannen uit onze kapitalistische samenleving? Fink zegt van wel, en Sandra Phlippen laat hem zijn verhaal vertellen. De écht kritische vragen werden niet gesteld, maar het interview is wel de moeite waard om te lezen.

Toekomst voor Amerikaanse gevangenen

Financial Times 

Floor Schoonebeek: Heel voorzichtig tekent zich een kentering af in het Amerikaanse gevangeniswezen. Uitgerekend de staat Louisiana (met de meeste gevangenen per capita) experimenteert met meer tweede kansen voor gevangenen. De nieuw ingeslagen weg is allerminst vanzelfsprekend. Behoud van de status quo bleek lange tijd erg aantrekkelijk voor de staat in het zuiden. 
Het meest schrijnende voorbeeld is dat van Bobby Jindal. De gouverneur van Louisiana, die diende van 2008 tot 2016, maakte gretig gebruik van de goedkope arbeid van gevangenen. Koken, wassen en zelfs op de kinderen passen werd hen toevertrouwd. Na de tweede termijn van Jindal werd maar één van deze huishoudelijke hulpjes gratie verleend. Een oud gevangene verwoordt het treffend: “It’s like, I trust you enough to watch my kids. I just don’t trust you around other people’s kids and society.”

Ondanks recordomzetten, kruipen banken in de slachtofferrol

CNN

Frank Meijer: Tien jaar na de crisis lijkt de toch al minimale regulering van banken in de Verenigde Staten weer teruggedraaid te worden. Deze week stemde de Amerikaanse Senaat in met een voorstel om de strenge regulering op regionale banken en hypotheekverstrekkers te verminderen. Na de crisis is 2008 werden de banken neergezet als boeven, maar nu stellen zij zich op als de slachtoffers. 

Dit terwijl de business voor banken weer booming is, zelfs voordat ze lagere belasting en minder regulering kregen. Banken in de VS hadden het de afgelopen tijd zo goed, dat ze in 2017 zelfs het meeste dividend uitbetaalden sinds 1984. In totaal ging het om zo'n 121 miljard dollar, ruim 20 miljard dollar meer dan een jaar voor de crisis.

Tegenstanders van het nieuwe wetsvoorstel zeggen dat het aannemen ervan de weg vrijmaakt voor een nieuwe financiële crisis. Voorstander zeggen dat het de economie een positieve impuls zal geven en vonden de oude regulering op regionale banken te streng en onterecht. 

Het nieuwe wetsvoorstel heeft echter ook betrekking op grote banken. Wanneer dit voorstel wet wordt, ligt de drempel om gekenmerkt te worden als too big to fail hoger en zullen zo'n 25 grote banken bevrijd worden van het strengste toezicht van de Federal Reserve. Opvallend genoeg heeft dit niets te maken met de - veel kleinere - regionale banken en het biedt grotere banken meer adem- en speelruimte. De vraag is echter of dit verstandig is. Groepen in de banklobby zeggen dat er nog meer van dit soort plannen worden gemaakt en lijken dit te blijven doen tot het speelveld weer is zoals het was voor de crisis. Hebben ze dan niets geleerd in de VS?

Waarom Deutsche Bank de bonussen verviervoudigt

Der Spiegel

Arne van der Wal: Ook in Duitsland laait de discussie over hoge topsalarissen op. Zo was Bondskanselier Angela Merkel erstaunt over de 10,1 miljoen euro die bestuursvoorzitter Matthias Müller van Volkswagen in zijn zak steekt. 

Iets vergelijkbaars speelt zich af bij Deutsche Bank, de zakenbank die bijna was bezweken onder de hebzucht van zijn management. De grootste Duitse bank heeft sinds 2015 9 miljard euro verbrand. Dat verlies zie je echter niet terug in de beloning, zo laat Der Spiegel zien in een grafiek. Ondanks het veel grotere dan verwachte verlies van 735 miljoen euro over boekjaar 2017, betaalt de bank meer dan 2,2 miljard euro aan bonussen uit. De vraag dringt zich op: waarom? Wat rechtvaardigt die verhoging? Twee dingen, zegt de bank: zakenbankiers die goed zijn, zijn duur. En dat verlies, was eigenlijk winst – als president Trump zijn belastinghervorming niet had doorgevoerd. Voor de aandeelhouders is het een bittere pil, constateert het weekblad. Zij zagen de waarde van hun aandeel kelderen en worden afgescheept met 11 cent dividend.

Macron grijpt naar de macht in het Europarlement

Der Spiegel

Peter Hendriks: Emmanuel Macron heeft grootse plannen met de EU. Hij wil, net zoals hij heeft gedaan in Frankrijk, de macht van de oude partijen in het Europese Parlement breken. Hij heeft een nieuwe organisatie opgezet onder de krijgshaftige naam En Marche. Daarmee wil hij het Europese Parlement gaan domineren. Er schijnt al een lijst met zeventig zittende Europarlementariers te zijn die sympathiseren met Macrons plannen, maar wel trouw blijven aan hun eigen partij. 

De grote vraag is hoe Duitsland tegen deze plannen van Macron aankijkt. In Duitsland zitten de gevestigde Partijen nog steeds stevig in het zadel en die hebben niet zoveel op met de En Marche-beweging van Macron. Een voor maart gepland Duits-Frans voorstel tot hervorming van de EU is tot nader order afgeblazen. 

Onderzoek: bedrijven meten hun CO2-uitstoot niet

Trouw

Ties Joosten: Uit een onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen en de Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants blijkt dat hoge financiële mensen bij bedrijven nauwelijks weten hoeveel CO2 hun organisatie uitstoot. En als je dat niet weet, dan kan je de uitstoot ook niet terugbrengen. 

Het is best schrikken als je de belangrijkste conclusies uit het rapport leest. Een voorbeeld: Bij slechts bij zeven van de 187 organisaties wordt een internationaal erkende maatstaf om CO2 te meten gebruikt. Het positieve nieuws: 82 procent van de ondervraagde accountants vindt wel dat zij betrokken moeten worden bij het klimaatbeleid van hun bedrijf. Daarbij moet je dan wel de kanttekening plaatsen dat het meten van de CO2-uitstoot volgens de accountants ‘niet verplicht’ moet worden - en als het wel verplicht wordt, ‘dan bij voorkeur internationaal.’ Zucht. Het kan dus nog wel even duren voordat deze bedrijven de handschoen oppakken. 

De wisseltruc met scharrelkwarteleieren

Keuringsdienst van Waarde

Dennis Mijnheer: Het journalistieke programma Keuringsdienst van Waarde weet regelmatig met mooie onthullingen te komen. Het varieert van culinaire additieven zoals bevergeil tot fraude met (nep)saffraan. Afgelopen week was het weer raak in de uitzending over Nederlandse scharrelkwarteleieren. In de kippen-enclave Barneveld bezochten ze de eiergroothandel Eicom. Het sterke vermoeden was dat deze handelaar kwarteleieren aan het “omkatten” was. Zo zou hij helemaal geen Nederlandse scharrelkwarteleieren verkopen, maar zouden het stiekem Franse kwarteleieren afkomstig uit legbatterijen zijn. Kortom, ordinaire oplichting, want op de doosjes staat ‘geproduceerd op de Veluwe’. De eigenaar ontkende in eerste instantie de aantijgingen, maar kwam later tot inkeer en ging uiteindelijk met de billen bloot. De Nederlandse Voedsel-en Warenautoriteit viel daags na de uitzending ook binnen en bevestigde de Franse afkomst. Kortom, topjournalistiek.

Radertjes in de zorgmachine

Medisch Contact

Eelke van Ark: De Amerikaanse ingenieur Charles Taylor zag de ideale werknemer als een radertje in een machine, met zijn eigen beperkte taak die door het management gecontroleerd kon worden. De managementfilosofie die zijn naam droeg, het taylorisme, hielp sindsdien om productieprocessen over de hele wereld steeds efficiënter te maken. 

Neuroloog Willem Oerlemans schreef deze week in Medisch Contact een prikkelend stuk over hoe het taylorisme ook de zorg binnendrong en vooral: wat daar mis mee is. Zorg is geen product, betoogt Oerlemans, en valt dus ook niet in een gestandaardiseerd productieproces te vatten. 

Het toneelstuk van Poetin en May

Volkskrant

Ook de Volkskrant selecteert - en deze week betrof dat onder meer een selectie uit het gerommel tussen Vladimir Poetin en Theresa May. Moeten we ons zorgen maken om de strenge woorden en het ultimatum van het Britse staatshoofd May? Journalist Leonid Ragozin denkt dat het niet meer is dan een kwestie van blaffende honden. De Koude Oorlog-revival doet Rusland geen pijn, integendeel, betoogt Ragozin. 'Vanuit post-Sovjetperspectief lijken het Kremlin en de westerse politieke elite vaak op een stelletje bedriegers, van wie de een een slechterik speelt en de ander de Goede Samaritaan. Het toneelstuk dat wordt opgevoerd is overtuigend, en soms zelfs spannend om te volgen, maar het ultieme doel is je te beroven van je geld.' 

Redactie
Redactie
Gevolgd door 651 leden