Follow The Money selecteert

    Deze week vanzelfsprekend weer aandacht voor de eurozone, maar ook voor meer optimisme. Daarnaast: ontwikkelingen in de auto-industrie, de journalistiek en de zorg, waar de rechter het schrappen van huishoudelijke hulp verbood.

    European 'alliance of national liberation fronts' emerges to avenge Greek defeat

    Telegraph Zorgwekkende column van Ambrose Evans-Pritchard over het functioneren van de democratie in de eurozone. Hij heeft harde kritiek op het beleid van de trojka en vraagt zich af hoe een muntunie bijeen kan worden gehouden op basis van dwang, chantage en angst. Pritchard: 'It is hard to see how a monetary union held together by judicial power, coercion and fear in this way can have a future in any of Europe's ancient nation states'. En eindigt zijn column met de woorden 'This is a recipe for a European civil war'.  

    Duitse autosector gaat strijd aan met Silicon Valley

    Het Financieele Dagblad Drie verschillende grote Duitse automerken - BMW, Daimler (van Mercedes) en Volkswagen/Audi - wensen niet afhankelijk te zijn van Amerikaanse hi tech-bedrijven en staan op het punt gezamenlijk Nokia Here te kopen, de kaartentak van het Finse technologiebedrijf. Belangrijkste reden voor de samenwerking is dat kaartenmakers als Here en TomTom inzet zijn geworden van de strijd om de markt voor zelfsturende auto's, maar vooral om niet de macht over de systemen in hun auto's te verliezen aan grote spelers uit Silicon Valley. Nauwkeurige 3D-kaarten zijn nodig om tot op centimeters aan te geven waar de auto rijdt. Als Here in handen zou komen van Uber, Facebook of Apple, dan bepalen die bedrijven straks hoe de systemen van de nieuwe (zelfsturende) Audi's en BMW's worden ingericht. Dat dreigt al te gebeuren en vandaar deze bijzondere stap.  

    Why is Journalism in a credibility crisis?

    Die Zeit Longread van Götz Hamann over de veranderingen in de traditionele journalistiek door de opkomst van 'de vijfde macht', intelligente reageerders op het internet en sociale media als twitter en facebook, die meer en meer als informatiebron worden gebruikt. Hamann stelt vast dat mensen verontwaardigd zijn over allerlei zaken en dat die woede zich ook richt op de traditionele media zelf: 'This frenzy of outrage is increasingly directed against journalists', tot doodsbedreigingen aan toe. Die boosheid heeft onder andere te maken met het feit dat veel mensen de traditionele journalistiek niet langer vertrouwen, men verwijt journalisten niet objectief te zijn en het nieuws te manipuleren. Doordat mensen via het internet steeds beter geïnformeerd raken, zijn ze sneller in staat te beoordelen of de traditionele media het publiek op een eerlijke manier informeren. Als voorbeeld noemt hij onder andere de oorlog in Irak. Voor de moderne journalist wordt ook nog een advies aangereikt: overdrijf niet.  

    ECB disappointed eurozone has not brought founding economies closer

    Ekathimirini In een 16 pagina's tellend paper stelt de Europese Centrale Bank (ECB) dat de euro niet heeft gebracht wat er van verwacht werd. Veel landen doen het slechter dan voor het eurotijdperk en niet één doet het beter. Maar in plaats van naar de constructie van de eurozone te wijzen als boosdoener, pleit de ECB voor een verdere versterking van de integratie van de eurozone. 'Toevallig' ook wat de Europese beleidsmakers voor ogen staat. Hier het hele rapport van de ECB.  

    The Last Thing the Eurozone Needs Is an Ever Closer Union

    Foreign Policy Philip Legrain, voormalig economisch adviseur van gewezen EC-voorzitter Barroso, pleit in dit opinieartikel voor een flexibelere eurozone. Legrain stelt dat het ordoliberale, strenge Duitse beleid op gespannen voet staat met het meer 'flexibele' Keynesiaanse beleid van Frankrijk. Beide zijn 'irreconcilable', onverzoenlijk. Legrain stelt voor om niet van de macht van de Commissie te verminderen - het plan van de Duitse minister van Financiën Schäuble - maar liever het Verdrag van Maastricht te herschrijven, met name de no bail out-clausule. Daarvoor moet een systeem in de plaats komen dat zorgt voor grotere flexibiliteit voor de eurozone-economieën. Het alternatief is een breakup van de eurozone.  

    Why Italy is the most likely country to leave the euro

    Washington Post De bekende journalist Matt O'Brien van de WP vreest dat niet Griekenland, niet Duitsland of Frankrijk, maar Italië weleens het eerste land zou kunnen zijn die de verstikkende eurozone de rug toe keert. O'Brien wijst op het weinig competetief vermogen van de Italiaanse economie, waar regeldruk ondernemerschap tegenhoudt en waar de rechtspositie van werknemers zo groot is dat werkgevers zich  wel drie keer bedenken iemand in vaste dienst te nemen. Daarnaast signaleert O'Brien, dat de partij van Beppe Grillo donders goed beseft dat Italië 'too big to rescue' is voor de overige eurozone landen. Dat maakt de onderhandelingspositie van Italië tegenover de trojka een hele sterke. Voor wie geïnteresseerd is in de economische achtergronden van Italië verwijzen we graag naar dit verheldererende artikel van William Mitchell. Hij wijst vooral de euro aan als schuldige van de Italiaanse malaise: 'Part of the problem is the euro itself. How much a part? I assert almost 100 per cent. If Italy abandoned the euro and restored its currency sovereignty, expanded the fiscal deficit to stimulate domestic demand and allowed the exchange rate to float it would return to the growth rates of the 1990s fairly soon'.  

    Forget the oil giants and buy into smaller energy companies, says GAM

    Mindful Money Shell? Vergeet het Deze week maakte Koninklijke Olie haar cijfers bekend en hees daarbij de aandeelhouder op het schild. Die kan blijven rekenen op een hoog dividendrendement, lagere winsten door de lage olieprijs of niet. Door te stoppen met investeren en 6500 mensen te ontslaan zegt het Shell-bestuur het traditioneel hoge dividend voor aandeelhouders veilig stellen. Een valse en onhoudbare belofte, stelt het beleggersblog Mindful Money. Wie zo nodig in fossiele brandstof wil beleggen kan dat beter in een kleine olie- of gasfondsen doen. Die kunnen nog wél groeien, zelfs met de huidige lage prijzen. Nog interessantere kansen liggen er in duurzame energie, vooral de Amerikaanse markt voor zonne-energie.  

    We Need Optimists

    The New York Times Vorige week brak wetenschapper en schrijver Arthur C. Brooks een lans voor meer optimisme in de Amerikaanse politiek. De intro voor het opiniestuk is geweldig treffend: ‘My wife, Ester, and I had just endured a difficult parent-teacher conference for one of our teenage children. It was a grades issue. The ride home was tense, until Ester broke the silence. “Think of it this way,” she said. “At least we know he’s not cheating.” That’s an optimist. We need more optimism in America today — especially in our politics.’ Brooks beschrijft hoe optimisten gelukkiger en gezonder zijn, maar helaas is het Amerikaanse politieke debat volledig gekaapt door de pessimisten. De politiek zou een voorbeeld moeten nemen aan het bedrijfsleven, daar is optimisme is een belangrijke eigenschap van succesvolle CEO’s. Brooks haalt een Nederlands onderzoek aan waaruit blijkt dat een positieve leider 134 procent meer effectief is dan een negatieve voorman. Brooks erkent wel dat het voor politici lastig is om te veranderen en kiezers optimistisch tegemoet te treden: ‘A positive vision requires the hard work of winning over new friends, which means going where politicians have not been invited, and enduring less-than-adoring crowds. This is much harder than telling true believers what they already believe. But voters will reward candidates who have the talent and perseverance to do this.’ Niet alleen de politiek mag wat optimistischer, ook de journalistiek -  zoals Follow The Money -  kan bijdragen aan een positievere wereld. Afgelopen week deden we dat bijvoorbeeld in een column over een politicus die wel ideeën heeft, een kunstproject aan de Zuidas en Jamie Oliver’s missie tegen overgewicht  

    Rechter pikt schrappen huishoudelijke hulp niet

    (en andere problemen rondom de Wmo) Binnenlands Bestuur Het aantal gemeenten dat door de rechter op de vingers wordt getikt door onjuiste toepassing en uitvoering van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) neemt snel toe. Zo maakt Binnenlands Bestuur deze week melding van het feit dat er weer een vijftal gemeenten door de rechters op de vingers is getikt bij het schrappen van de huishoudelijke hulp. De redenen waarom rechters gemeenten terugfluiten lopen echter uiteen. Besluiten zijn op een ‘foute wet’ gebaseerd, er is geen keukentafelgesprek gevoerd, hulpbehoevenden zijn onvoldoende gecompenseerd of er is niet ingegrepen bij een falende aanbieder. En uit een ander artikel van Binnenlands Bestuur deze week,  blijkt dat er behalve bij de problemen rondom de huishoudelijke hulp ook forse achterstanden zijn bij nieuwe taken die de gemeenten dit jaar heeft gekregen vanuit onder andere de AWBZ. Het overgangsrecht voor deze taken dit jaar geldt alleen voor het jaar 2015 en gemeenten blijken forse achterstanden te hebben bij de herbeoordeling, waarbij het niet realistisch lijkt dat deze nog tijdig kunnen worden weggewerkt. Een achterstand met forse nadelige financiële gevolgen voor gemeenten. En omdat het totale pakket aan zorghervormingen blijkbaar nog niet chaotisch genoeg is, is er tegelijkertijd ook een lobby vanuit de gemeenten gestart, via de VNG, om ook de persoonlijke verzorging over te hevelen van de zorgverzekeraars naar gemeenten, zo is deze week via Zorgvisie te lezen.

    Doe mee

    Ook iets gelezen of gezien dat u met andere lezers wilt delen? Stuur de link met uw must read met een korte motivatie of beschrijving van de inhoud naar de speciale mailbox: Follow the Money Selecteert.

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Redactie

    Gevolgd door 231 leden

    Volg Redactie
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren