© CC0 (Publiek domein)

Follow the Money selecteert

    De FTM-leestips van de afgelopen week: de duistere kant van stofzuigerkoning Dyson, Russische kapitaalvlucht en het tweede Britse rijk van belastingontwijking, ICO-oplichters en de Libanese premier die toch niet opstapt.

    De duistere achterkant van stofzuigerkoning Dyson

    Coppola Comment

    James Dyson is de archetypische Britse uitvinder-entrepreneur: geniaal, excentriek, briljant marketeer en een tikje getikt. De uitvinder van de cycloon-stofzuiger (en handdroger) is de hope and glory in de bange dagen van het Verenigd Koninkrijk. Sir James speelt ook een belangrijke rol in het debat rond Brexit, waarvan hij een krachtig voorstander is. Opmerkelijk, want niet zo heel lang geleden was Dyson juist nog zeer pro-EU en verkondigde hij de mening dat Groot-Brittanië zich moest aansluiten bij de euro. Hij dreigde zelfs zijn bedrijf te verhuizen als dat niet gebeurde.

    Maar Dyson veranderde van mening, het pond bleef en zijn land vertrekt uit de EU. Dyson blijft – althans, voor een klein deel. Want de banen in de Dyson-fabrieken, waarmee de entrepreneur altijd heeft geschermd, zijn al verplaatst naar Maleisië. In dit vlijmscherpe blog veegt Frances Coppola de vloer aan met Dyson en het type Brit dat hij vertegenwoordigt. Ze vindt hem een gewetenloze, opportunistische profiteur. Brexit blijkt vooral hem persoonlijk goed uit te komen: de overheid smeekt Dyson te blijven en paait hem met lage belastingen. Tegelijk profiteert hij van de lage lonen in Maleisië en ritselt hij subsidie voor de enorme landerijen die hij in Engeland bezit. Coppola werkte jarenlang in de bankwereld en schrijft nu onder meer voor The Financial Times en Forbes. Ook levert ze regelmatig commentaar over economische onderwerpen op de BBC; voor dat laatste wordt Dyson trouwens ook regelmatig uitgenodigd.

    En dan sta je ineens online in je nakie

    Wired

    We doen het bijna allemaal wel: gevoelige informatie prijsgeven over onszelf, zonder precies te begrijpen hoe het (tegen ons) kan worden gebruikt. We delen online foto’s met geotags, gebruiken workout-apps met de route naar ons huis, kopen online spullen met creditcards, klikken op voorgestelde advertenties, posten slecht beveiligde updates op Facebook — allemaal informatie die gebruikt kan worden om weer andere informatie te ontsluiten. Zo laten we een eindeloos digitaal spoor achter van privé-informatie.

    Misschien weten we inmiddels wel dat deze data veelvuldig worden ingezet door bedrijven. Maar volgens onderzoek van Stanford’s Center for Internet and Society hebben we nog geen idee van wat er nog meer gebeurt met deze informatie, en welke risico’s we mogelijk lopen. Dit verhaal in Wired geeft een ontluisterend voorbeeld hiervan – en van wat er bijvoorbeeld kan gebeuren als je een online fling dumpt.

    Een ICO, en dan lachend ervandoor met de poen

    De Volkskrant

    Vorige week lieten de Nederlandse toezichthouders weten niet te zullen (of kunnen) optreden tegen Initial Coin Offerings (ICO) of multi-level-marketing piramideconstructies. Deze week bericht de Volkskrant over zo'n ICO die op hete lucht drijft. Confido, zo heet de munt. Mischien moeten er bij die naam alleen al alarmbellen gaan rinkelen. Het betekent: ik geloof. Blijkbaar zat het geloof alleen niet zo diep: de oprichters, of liever gezegd oplichters, zijn ervandoor met de poen en de munt is niets meer waard. Één van de oprichters, Joost van Doorn, blijkt in werkelijkheid helemaal niet te bestaan.

    Waarom trad de Libanese premier Hariri af — en toen toch weer niet?

    Al Jazeera

    Saad Hariri, de Libanese premier, kondigde 3 weken geleden zijn vertrek aan vanuit Saoedi-Arabië. Hij werd uitgenodigd door Emmanuel Macron om in Frankrijk langs te gaan en blijft nu toch aan. Wat is hier allemaal aan de hand en welke politieke spelletjes worden gespeeld? Het heeft volgens Joe Macaron meer te maken met de Saoedische machtsstrijd en de Arabische verhoudingen met Iran, dan met Libanon zelf.

    De Russische bankier die teveel wist

    Bloomberg

    Persbureau Bloomberg weet met enige regelmaat schitterende longreads te produceren. Dit keer staat er een Russische bankier centraal: Alexei Kulikov, van de Promsberbank. Een bankje waar ook Igor Poetin — neef van — bij betrokken was. Bloomberg weet de arrestatie en strafzaak van Kulikov slim te plaatsen in een bredere context: de enorme kapitaalvlucht (met hulp van Deutsche Bank) van honderden miljarden Russische roebels naar veiliger havens in Europa. En hoe de regering deze exodus selectief een halt probeert toe te roepen. De reconstructie leest als een thriller, bevat fraaie illustraties en geeft een zeer boeiend inkijkje in de modus operandi bij de Russische kapitaalvlucht.

    Rusland een onbetrouwbare partner in terreurbestrijding

    Foreign Affairs

    Theoretisch gezien staan Rusland en de Verenigde Staten aan de zelfde kant in de oorlog tegen het terrorisme. In beide landen hebben islamitische extremisten aanslagen gepleegd, en beiden strijden tegen ISIS. De vorige Amerikaanse president, Barack Obama, heeft herhaaldelijk aangegeven er klaar voor te zijn om samen te werken met Rusland in Syrië en stelde juni vorig jaar zelfs een militair partnerschap voor. Ook de huidige president, Donald Trump, is consistent in zijn boodschap dat hij graag de handen ineen slaat met Vladimir Poetin in de strijd tegen ISIS.

    Dit optimisme over samenwerking met Rusland op het gebied van terreurbestrijding is volgens onderzoeker Anna Borshchevskaya volledig misplaatst. Ze beargumenteerde deze week in Foreign Affairs dat in zowel Syrië als Afghanistan het Russische regime terreur eerder heeft aangewakkerd dan bestreden. Ook wijst zij op de dubieuze banden tussen Moskou en andere terreurorganisaties, zoals Hezbollah en de Taliban.

    Wat publiceer je na 37 jaar propaganda van Mugabe?

    The Washington Post

    De grootste krant van Zimbabwe heeft 37 jaar lang de goednieuwsverhalen over Mugabe en zijn beleid gepubliceerd. Wat gaan ze doen nu Mugabe aftreedt? Zal er persvrijheid heersen in het Afrikaanse land of zal de nieuwe regering snel de teugels aantrekken en de nieuwe koers uitzetten. Deze week konden ze even schrijven wat ze wilden.

    De Saudische kroonprins brengt het overheidsbudget op orde

    The Financial Times

    Of de motieven van de Saudische kroonprins Mohammed Bin Salman zelf wel helemaal zuiver zijn valt ernstig te betwijfelen. Maar optreden tegen corruptie doet hij voortreffelijk. Rijke zakenlieden uit de oliestaat hebben miljarden overgemaakt naar de overheid. De kroonprins speelt met vuur in deze strijd om de macht, maar vooralsnog heeft hij de bovenhand. De sjeiks die op vrije voeten willen blijven, moeten tot 70 procent van hun vermogen afdragen.

    De Brexit-waanzin is nog niet voorbij

    The New Yorker

    Volgens het National Institute of Economic and Social Research heeft Brexit het gemiddelde Britse huishouden tot nu toe 600 pond gekost. John Cassidy, een columnist van de New Yorker, stelt dat het er niet op lijkt dat het om eenmalige aanvangskosten gaat. Langzaam beginnen niet-Europese producenten als Honda en Nissan plannen te maken om het Verenigd Koninkrijk te verlaten. Ze hebben binnenkort immers geen vrije toegang meer tot de Europese markt. Hetzelfde geldt voor grote financiële instellingen als Deutsche Bank. JPMorgan Chase en Goldman Sachs. Ook de verplaatsing van medicijninstituut EMA naar Amsterdam is volgens de column een teken dat Engeland banen verliest.

    Ook een positie van het Verenigd Koninkrijk als het Singapore van Europa — het ideaalbeeld van minister van Buitenlandse Zaken Boris Johnson — zit er niet in: volgens Cassidy begrijpt premier Theresa May maar al te goed dat dit geen haalbare kaart is.

    Waarom we zo moeilijk doen als de economie groeit of krimpt (en dat kost miljarden)

    De Volkskrant (via Blendle)

    Op dit moment is de Nederlander euforisch: het gaat economisch lekker. Nog niet zo lang geleden voelden we ons collectief kut, want het zat economisch tegen. Beide gevoelens slaan nergens op en zijn het gevolg van hoe ons brein op goede en slechte berichten reageert, legt Frank Kalshoven in deze sterke analyse uit. Dat is niet zonder gevolgen: ons hysterisch gedrag kost wel 25 miljard euro per jaar — en dan rekent Kalshoven het (volgens hem) waardeloze begrotingsbeleid van Rutte niet eens mee. We moeten dus nodig eens aan de kalmeringsmiddelen.

    Het tweede Britse rijk

    Spiderswebfilm documentaire

    De grote concurrent van Nederland in de race naar de bodem in het faciliteren van belastingontwijking, witwassen en fraude is Groot-Brittannië. Zeker nu kabinet Rutte-III de strijd aangaat met onze overzeese buren om grote multianationals aan ons land te binden, is het de moeite waard om eens te kijken hoe de Britten het eigenlijk aanpakken. In deze onderzoeksdocumentaire — via Vimeo on demand voor enkele euro's te bekijken — schetst regisseur Michael Oswald het web van Britse juridische constructies die de rijksten der aarde en grote bedrijven gebruiken om belasting te ontwijken. Oswald financierde de documentaire zelf, en met een budget van slechts 4000 pond zet hij aardig goed neer hoe via de Cayman Islands, Jersey en the City of London geld wordt weggesluisd. Allemaal legaal, want voor de elite gelden andere regels dan voor de rest van ons. De rol van grote accountants, banken en de overheid passeren de revue.

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Redactie

    Gevolgd door 215 leden

    Volg Redactie
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren