Follow The Money selecteert

Deze week aandacht voor een betwiste lastercampagne tegen Hillary Clinton, economische verschillen tussen Frankrijk en Duitsland, een essay over loongeleide groei en een onorthodoxe verklaring voor de toenemende inkomensongelijkheid. Hiernaast een stuk over toenemende geopolitieke spanningen en we sluiten af met een stuk over 'de nieuwe wereldleiders'.

Hillary Clinton Campaign Ramps Up Attack on Follow-the-Money Book

Bloomberg De (anti) campagnes voor de volgende Amerikaanse presidentsverkiezingen, die gepland staat voor 8 november volgend jaar, lijken al vroeg te zijn begonnen. Dit keer betreft het een fittie over een nog te verschijnen boek (Clinton Cash) over de vermeende dubieuze financiële praktijken van Hillary Clinton - de kandidaat van de Democraten - met betrekking tot fondsenwerving voor haar Foundation. Persvoorlichter van de Democraten Brian Fallon verwijt de auteur van het boek, Peter Schweizer, er een 'smear project' van gemaakt te hebben, een laster project. Schweizer wordt partijdigheid verweten en gebrek aan bewijs. Fallon: "Simply put: his accusations are proving to be completely devoid of evidence even by the author’s own admission. The bottom line remains that the book fails to produce a shred of evidence supporting the theory that Hillary Clinton ever took action as secretary of state for the purposes of supporting the interests of donors to the Clinton Foundation.” De Republikeinen ontkennen deze aantijging en wijzen er op hun beurt op dat diezelfde Schweizer ook werkt aan een boek over het financiële reilen en zeilen van de mogelijke republikeinse kandidaat Jeb Bush.  

Frankreich und die Notwendigkeit von Arbeitsmarktreformen

Flassbeck Economics Interessant artikel van Heiner Flassbeck en Friederike Spiecker over de economische verschillen tussen Frankrijk en Duitsland. Auteurs zoemen met name in op de factor arbeid en de verschillen die er bestaan tussen beide landen. Auteurs wijzen op grote verschillen in prijs en kwaliteit tussen Frankrijk en Duitsland. Maar om die verschillen goed te maken zouden Duitse producten met maar liefst 15 tot 20 procent extra moeten worden belast met invoerrechten: "Man könnte zum Beispiel deutsche Produkte mit Zöllen zu belegen, die dem seit Beginn der Währungsunion aufgebauten Wettbewerbsvorsprung Deutschlands (gemessen an der Differenz der Lohnstückkostenzunahme von 1999 bis 2014) genau entsprechen. Dann wären deutsche Produkte im Jahr 2015 in Frankreich um 15 bis 20 Prozent teurer und es würde sich bald zeigen, dass auf dieser Basis ein ausgeglichener Handel mit Deutschland wieder möglich ist."

Opklikken voor groot Klik op afbeelding om te vergroten

Auteurs besluiten het stuk met de vraag: "Wegfall des Euro oder Eindämmung der Handelsungleichgewichte durch Zölle – was ist das kleinere Übel, lautet die relevante Frage." Het antwoord op die vraag is natuurlijk niet zo moeilijk: maak weer wisselkoersaanpassingen mogelijk. Niet alleen tussen Duitsland en Frankrijk maar tussen alle landen van de eurozone.  

Wage-led Growth

Social Europe In dit research essay presenteert econoom Engelbert Stockhammer een overzicht van het concept 'wage-led growth' - loongeleide groei. Stockhammer betoogt, dat loongeleide groei een redelijk alternatief kan zijn voor economisch herstel. Hogere lonen zouden niet alleen leiden tot hogere consumptie, maar mogelijk ook tot hogere productiviteit. Stockhammer onderscheidt 'wage-led demand' van 'profit-led demand' en stelt dat er meer dan voldoende aanwijzingen zijn dat loonsverhogingen gepaard gaan met productiviteitsstijging. Hij laat zien dat economische groei vrijwel nooit voort is voortgekomen uit een 'profit-led' groeiproces, sterker, neoliberalisme heeft enkel geleid tot hetzij schuldgedreven, hetzij exportgedreven regimes. Loongedreven groei daarentegen levert een duurzaam model op voor volledige werkgelegenheid, consumptie en investeringen: "A wage-led growth strategy aims at establishing a full-employment growth model in which sustained wage growth drives demand growth via consumption growth and via the accelerator effects of investment growth as well as productivity growth via labour-saving induced technological change." Aldus Stockhammer.  

Rising inequality explained (not using r-g)

Blog van Ari Andricopoulos Enigszins technische, maar lezenswaardige bijdrage van Ari Andricopoulos over de toenemende inkomensongelijkheid. Anders dan Thomas Piketty komt dat volgens hem niet doordat het rendement op kapitaal altijd harder groeit dan op arbeid, maar omdat de schulden in de private sector te hoog zijn. Andricopoulos betoogt dat inkomensongelijkheid en 'secular stagnation' (eeuwigdurende stagnatie) in feite twee zijden van dezelfde munt zijn. Aan de hand van drie 'asset classes' (Central Bank Cash - Equity - Debt) toont Andricopoulos aan op welke wijze toekomstige schulden redelijkerwijze beheerst kunnen worden. Hij noemt dit RSFLs (Reasonably Serviceable Future Liabilities). Nulrentes door centrale banken bieden geen soelaas om de vastgelopen economieën weer vlot te trekken. Geldhoeveelheid verruimende maatregelen evenmin, die leiden slechts tot een lagere risicopremie bij investeerders, die - teneinde nog een fatsoenlijk rendement te behalen - geneigd zullen zijn om steeds meer risico te nemen. Met alle risico's voor bubbels van dien. Vooral de zeer rijken zullen profiteren van deze ontwikkeling, maar voor groei van de reële economie zorgen ze niet: secular stagnation is het gevolg. Maar Andricopoulos heeft ook een oplossing om de negatieve spiraal van zwakke vraag, stijgende spaartegoeden en daardoor een nóg zwakkere vraag te doorbreken...  

Geopolitiek: Gevaarlijke cocktail voor beleggers

Fondsnieuws (gratis registratie) Pippa Malmgren, voormalig strateeg van UBS en oud-adviseur van president George Bush, waarschuwt dat er wereldwijd te veel schulden zijn. Om precies te zijn: 57.000 miljard, een getal met twaalf nullen erachter. Malmgren wordt beschouwd als een uitgesproken expert op het terrein van geopolitieke ontwikkeling. In haar recente boek Signals signaleert ze dat de schuldencrisis van dit moment de bron is van wereldwijde geopolitieke spanningen: ‘China en Rusland, maar ook veel andere opkomende landen, verwijten de Verenigde Staten de crisis van 2008, maar ook het antwoord dat zij daarop hebben geformuleerd. Het Amerikaanse beleid van kwantitatieve verruiming is in deze landen gepaard gegaan met kapitaalinstroom en vervolgens -uitstroom, met voedselrellen en met sterk gedaalde grondstoffenprijzen.’ Malmgren is het eens met de kritiek van die opkomende landen, dat Westers monetair beleid (de geldverruiming door de FED en de ECB) de inflatie kan beteugelen. Inflatie, zo laat de geschiedenis zien, raakt namelijk heel snel in een 'ongecontroleerde modus’, zegt Malmgren. Zij wijst er bovendien op dat een inflatiestijging van 0 naar 2 of 3 procent een ‘dramatische impact’ heeft op pensioenfondsen en gezinnen. Pogingen van overheden om de schuldenberg terug te dringen leiden in toenemende mate tot sociale spanningen, omdat overheden belastingen telkens verhogen, maar tegelijkertijd voorzieningen - zoals sociale uitkeringen - verlagen. Om de aandacht van dergelijke binnenlandse spanningen af te leiden verzinnen grootmachten als de VS, Rusland en China een 'buitenlandse vijand', die van alles de schuld krijgt. Voor beleggers zijn deze geopolitieke ontwikkelingen lastig te kwantificeren zegt Malmgren. Oude beleggingswaarheden en de algoritmisering van de aandelenhandel staan op losse schroeven..  

De nieuwe wereldheersers: het tijdperk van globalisering én digitalisering

Knack (via Blendle) In Silicon Valley groeit een nieuwe elite die niet alleen wil bepalen wat we consumeren, maar ook hoe we moeten leven. Ze wil de wereld veranderen, en aanvaardt daarbij geen regels. Welkom in de wereld van Travis Kalanick (Uber), Ray Kurzweil (Google), Sebastian Thrun (Google X), Peter Thiel (PayPal) en Joe Gebbia (Airbnb). Het artikel schetst de grenzeloze ambitie en energie van de leiders van de voornoemde grote bedrijven om een wereldspeler te worden in hun markten. 'En dat allemaal dankzij een combinatie die uniek is in de geschiedenis van de economie: globalisering in combinatie met digitalisering', schrijft Thomas Schulz in Knack. En we staan pas aan het begin van een enorme technologische ontwikkeling, vervolgt Schulz. Legers ingenieurs werken aan artificiële intelligentie. Studerende machines, slimme robots: het is allemaal geen sciencefiction meer, maar realiteit. De politiek heeft nog geen passend antwoord weten te formuleren op al deze ontwikkelingen. Schulz: "Het hoofdkwartier van de nieuwe wereldregering ligt niet op Wall Street, maar in Silicon Valley, de 80 kilometer lange vallei bezuiden San Francisco." Maar anders dan de 'wolven' van Wall Street gaat het de wereldverbeteraars uit Sillicon Valley niet om geld. 'Ze willen de wereld beter maken met behulp van technologie en zijn ervan overtuigd dat hun werk het welzijn van de mensheid bevordert, en dat de beschaving er dankzij hen met reuzenstappen op vooruitgaat', aldus Schulz. Maar dan wel graag zonder hinderlijke bemoeienis van de overheid. De regel moet zijn: 'geen regels'. 'Als maatschappelijke waarden zoals de privésfeer en de bescherming van de privacy hen daarbij in de weg staan, dan moeten er maar nieuwe waarden voor in de plaats komen'. Erg verheven klinkt dat niet, maar de wereldvisie van de technologische elite gaat zo: 'welstand en tevredenheid voor iedereen door zo veel mogelijk autonomie en zo weinig mogelijk overheidsinmenging. Elke autoriteit moet met scepsis bejegend worden. Regulering en richtlijnen van staatswege hebben in die wereld niets te zoeken'. Klinkt ú dat niet als muziek in de oren?