Follow the Money selecteert

    Of je de eerste week van het nieuwe jaar nou hebt gevuld met werk of met uitbuiken van de feestdagen: ook voor deze zondag zocht FTM de beste artikelen uit andere media bij elkaar. Deze week onder meer aandacht voor de aanhoudende protesten in Iran en het Sodom en Gomorra van Silicon Valley. Prettig weekend!

    Welke rol speelde Deutsche Bank in Trumps Rusland-connectie?

    Newsweek

    Van Peter Hendriks: De onderzoeken naar de banden tussen Trump en de Russen gaan gestaag door. Stap voor stap wordt blootgelegd op welke manier de Trump-entourage zakendeed met de Russen. De grote vraag zal uiteindelijk zijn of deze banden zodanig waren dat het Trump de kop gaat kosten.

    In een spannende longread doet Newsweek verslag van de rol van Deutsche Bank in de transacties tussen de Trump-clan en de Russen. Toen alle banken de vastgoedtycoon Trump in de ban hadden gedaan, deed alleen Deutsche Bank nog zaken met de toekomstige president. Toen het vastgoedteam van de bank Trump uiteindelijk ook leningen begon te weigeren, nam een andere afdeling van de bank het over. Deutsche Bank heeft toevallig uitstekende contacten in Moskou.

    Sex, drugs & nerds

    Vanity Fair

    Van Arne van der Wal: Een keer per maand komen de rainmakers van Silicon Valley elkaar tegen op een buitengewoon exclusief feest. Niet op zo'n brave cocktailparty, maar op wilde, met drank en drugs overgoten seksfeesten. Dat ontdekte auteur Emily Chang die binnenkort haar boek Brotopia: Breaking Up the Boys’ Club of Silicon Valley publiceert; dit Vanity Fair-artikel is een voorpublicatie.

    De gasten van die hedonistische feesten – mannen alleen op uitnodiging, vrouwen altijd welkom – maken deel uit van een nieuwe, schatrijke financiële elite die bestaat uit venture capitalists (risico-investeerders), founders en de eerste werknemers van bedrijven zoals Uber, Airbnb en Snapchat die hun aandelenopties bij de beursgang verzilverden en zo schatrijk werden. Afgezien van hun vermogen hebben de genodigden voor die feesten een paar eigenschappen gemeen. Zoals hun geslacht: de meesten zijn man en zien zichzelf als een soort ster.

    In dit artikel schetst Chang een nogal bitter beeld van de cultuur van de Bay Area rond San Francisco en Silicon Valley. Alleen al het straatbeeld maakt duidelijk dat die wordt overheerst door mannen. Het is misschien een cliché dat zij in hun jeugd werden uitgescholden voor ‘nerd’, meestal achter een computerscherm zaten en weinig contact hadden met vrouwen. Maar volgens Chang klopt dat beeld in grote lijnen wel. Vrouwen zien ze vooral als armcandy voor een van de ‘e-parties’, zoals de feesten ook wel worden genoemd – vanwege de lovedrug ecstacy die er veelal wordt genuttigd. De oprichters en investeerders achter de internetbedrijven die Chang sprak zien hun orgiastische uitspattingen als een logisch onderdeel van hun op disruptie gebaseerde bestaan.

    Het was nooit de bedoeling dat Trump president werd

    New York Magazine

    Van Dieuwertje Kuijpers: Daniel Drezner, professor in de Internationale Betrekkingen, is geestelijk vader van de hashtag #ToddlerInChief. Sinds 25 april 2017 heeft hij ruim 180 screenshots geplaatst waarop quotes van medewerkers van het Witte Huis zijn te lezen die over president Trump vertellen dat hij 'snel is afgeleid' of 'snel is aangebrand'. Er zijn zelfs foto's van de president die een rondje in een brandweerwagen mag rijden onder toeziend oog van vicepresident Mike Pence. Drezner voorziet deze tweets steevast van de tekst: 'I'll believe Trump is growing into the presidency when his staff stops talking about him as a toddler.'

    Precies hetzelfde beeld komt naar voren uit de voorpublicatie van het nu al omstreden boek Fire and Fury: Inside Trump's White House van columnist Michael Wolff. Zo zou president Trump zichzelf elke avond rond 18:00 steevast opsluiten in zijn slaapkamer, om aldaar cheeseburgers te eten (van de McDonalds - want hij is bang om vergiftigd te worden) en op drie schermen tegelijkertijd het nieuws over hemzelf volgen. Zijn dochter Ivanka Trump en echtgenoot Jared Kushner proberen (schoon)vader onder controle te houden, en spreken – net als de rest van de staf van het Witte Huis – over de president alsof het een drammerige peuter betreft.

    Hoewel ongetwijfeld sappig leesvoer is het de vraag hoe groot de korrel zout is waarmee wij dit boek moeten lezen. Zo heeft Wolff al aangegeven dat enkele passages mogelijk niet helemaal zullen kloppen. Zelf zegt hij meer dan duizend uur tape te hebben die zijn bevindingen onderbouwen en ruim 200 interviews te hebben afgenomen, maar dat het schipperen was tussen alle tegenstrijdige verklaringen die hij te horen kreeg. Hij verklaart zelf gebruik te hebben gemaakt van de chaos na de verkiezing: men was in het Witte Huis domweg vergeten dat hij er ook nog rondliep. Die chaos, zo verklaart Wolff, onstond met name omdat Trump nooit president had willen worden. Hij wilde alleen maar de meest beroemde man ter wereld worden.

    De rellen in Iran zijn terug te voeren op Trumps beleid

    The Nation

    Van Peter Hendriks: Iran is een belangrijk land in het Midden-Oosten, een grootmacht in de regio. Het is de natuurlijke tegenpool van Saoedi Arabië. Het is al een tijdje onrustig in de steden van het land. De mensen zijn ontevreden, maar waarover? Waarom explodeert het juist nu?

    The Nation komt met een interessante analyse. Volgens het blad is het niet in de eerste plaats een afkeer van het Sjiitische regime, maar zijn de oorzaken puur economisch. Trump speelt een belangrijke rol. Het land heeft een groeiende bevolking en de werkloosheid is hoog. Er is een enorme behoefte aan buitenlandse investeringen. Trump zaait twijfel over de nucleaire deal met Iran en dat schrikt buitenlands kapitaal af.

    50 jaar 1968

    The Atlantic

    Van Pieter van der Lugt: 2018 is de vijftigste verjaardag van het jaar 1968. Het jaar waarin sociale veranderingen met vulkanische kracht de wereld over gingen en die tot op de dag van vandaag voelbaar zijn. Het jaar van de studentenprotesten in Parijs, Rudi Dutschke, The Weather Underground, de Praagse Lente, de zwarte vuist in Olympisch Mexico, het bloedbad van My Lai en tegenwoordig ook beschouwd als het begin van het einde door de nieuwe strijders tegen het cultuurmarxisme. Vanwege de bijzondere gebeurtenissen van dit jaar kijkt The Atlantic het komende jaar terug op 1968. Het hele jaar door besteedt het tijdschrift aandacht aan de belangrijkste gebeurtenissen van 1968 en onderzoekt wat we er nu nog van merken.

    De graaicultuur van Zuidaskantoren

    NRC

    Van Dennis Mijnheer: NRC heeft dit weekend een interessant interview met een boeiend persoon: Hubert-Jan van Boxel, een voormalige topnotaris die 25 jaar werkzaam was bij prestigieuze Zuidaskantoren zoals De Brauw Blackstone, Loyens&Loeff en AKD. Aanleiding voor het interview is de recente verschijning van zijn boek ‘De groenteboer uit Den Haag’. Daarin beschrijft hij van binnenuit de verrotte cultuur in de juridische bovenwereld.

    Alles draait volgens hem om het halen van de partnerfee van 1 miljoen euro (waarvoor 3 miljoen euro omzet per persoon gehaald moest worden). Volgens Van Boxel kregen alle partners iedere woensdagmiddag een tussenstand gemaild ‘zodat je precies kon zien wie achterliep en wie voorliep’.

    Een kanttekening: NRC schrijft dat het ‘voor zover bekend’ de eerste keer is dat een voormalig partner van een groot advocatenkantoor uit de school klapt. Deze eer gaat echter naar wijlen topadvocaat Mic van Bremen die in 2010 al op televisie bij Astrid Joosten uit de school klapte over de graaicultuur.

    'Voor mijn jongens ben ik altijd hun commandant'

    De Telegraaf

    Van Dieuwertje Kuijpers: Het ministerie van Defensie heeft altijd wel een paar golden boys (of girls) in hun gelederen. Militairen die het goed doen voor de camera, hun boodschap helder kunnen verkondigen en met hart voor de zaak de militaire passie prediken. Landmacht majoor Niels Roelen was zo'n golden boy: hij maakte een flitscarriere (binnen negen jaar majoor), schreef een boek over zijn ervaringen in Uruzgan en zowel manschappen als meerderen liepen met hem weg.

    Toch werkt hij per 2018 niet meer voor Defensie. Wat ging er mis?

    Roelen kijkt hiervoor deels in de spiegel: "Defensie schoof me regelmatig naar voren in de media. Ik was het talent van de krijgsmacht. Het gevolg was wel dat ik boven de werkelijkheid begon te staan en arrogant was. Ik heb tegen generaals gezegd: ‘En waar heeft u gevochten? De koude oorlog. Ach ja... Doei!’ Nee, daar maak je geen vrienden mee.”

    Dit zorgde ervoor dat hij te weinig credits had binnen de organisatie om er kritisch op te kunnen zijn. Zijn tweede boek – een roman over een militair die worstelt met re-integratie in de burgermaatschappij na zijn uitzending naar Uruzgan – werd hem niet in dank afgenomen. Ook waren zijn meerderen niet blij met diverse kritische opinieartikelen over de houding van de politiek ten aanzien van de krijgsmacht die onder meer werden gepubliceerd in NRC. Hoewel de band met zijn directe collega's juist hetgene is wat hij zal gaan missen ('voor mijn jongens ben ik voor altijd hun commandant') werpt het interview met Roelen de vraag op of de tenen binnen defensie soms niet iets te lang zijn.

    Hoe NRC in het 'handgemeen' van Eurlings verzeild raakte

    NRC

    Van Eric Smit: NRC doet dit weekeinde aan zelfreflectie en dat was hoognodig. Het ging hierbij om het door velen door het slijk gehaalde interview met het inmiddels afgetreden IOC-lid Camiel Eurlings, de voormalige boy-wonder van het CDA. Het bleek een fors mea culpa. Een maand nadat NRC in mijn ogen niet diep genoeg in de spiegel keek inzake de kwestie Pieter Omtzigt. Het CDA-kamerlid zou in het MH17-dossier een getuige hebben gemanipuleerd waarna in het hoofdredactionele commentaar zijn positie als volksvertegenwoordiger ‘onhoudbaar’ werd geacht. Het wederhoor had amper plaatsgevonden en de interpretatie van de feiten bleek – op zijn zachtst gezegd – nogal gekleurd. Omtzigt werd simpelweg gekielhaald. Volledig onterecht, maar in de ogen van NRC nog steeds de basis voor een 'relevante reconstructie'.

    Terug naar het gewraakte – volstrekt kritiekloze – interview met Camieleke. Het interview dat de definitieve val van Eurlings inzette, werd gemaakt door een sportverslaggever. Normaal gesproken mag je als krant best trots zijn als een publicatie van één van je mensen voor maatschappelijke impact zorgt, zeker als dat van een journalist is die vooral langs sportvelden actief is en in feite onderdeel uitmaakt van de entertainmentindustrie. In dit geval was het juist het beroerde werk van de journalist in kwestie – die Eurlings met trillende lippen afschilderde als een persoon die slechts betrokken was geweest bij een ‘wederzijds handgemeen’ – dat ervoor zorgde dat ook NRC flinke kleerscheuren opliep. Dat is pijnlijk voor de krant. En niet alleen voor NRC, maar voor de hele vaderlandse journalistiek. We leven in tijden waarin de pers meer dan ooit onder druk staat en dan zijn dit type incidenten wel het laatste waar je als beroepsgroep op zit te wachten. Toch mag de kern van deze misser niemand ontgaan. De interviewer ging in de fout omdat zijn afstand tot het onderwerp te klein was. Dat euvel is in de kwaliteitspers veel vaker waarneembaar. Met name op en rond het Binnenhof waar het dienstdoende journaille de mores uit de sportverslaggeving heeft geïnternaliseerd. Dat kan en moet anders. Ik doe bij deze een suggestie: laat een van onze collega's in Den Haag eens opstaan en uitzoeken wie verantwoordelijk was voor de afrekening van Omtzigt. Of het antwoord op die vraag NRC gaat helpen, weet ik niet, maar het zou goed zijn voor ons vak.

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Redactie

    Gevolgd door 132 leden

    Volg Redactie
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren