Geveld door de Staat

Woestijnprinses en journaliste Margriet Marbus was even in Nederland op bezoek voor werk en zaken. Geld pinnen bleek lastiger dan verwacht, op al haar bezittingen lag beslag. Marbus vertelt. 'Allejezus! Alles weg??'

 

Zaterdag 22/01/2011


08.00 AM.


0,00. 0,00 euro?! Nulkommanulnul? Dat zegt het scherm op het pinautomaat van ING. Maar... dat kán niet! Opnieuw pinpas erin. Weer 'saldo opvragen'. Het moet een vergissing zijn. Ik trommel met mijn vingers op het automaat.  Ik heb haast. Er moet een nieuwe vloer in mijn huis. En in verband met huurders moet dat snel. Ik woon in Dubai en ik vlieg nu van een opdracht  in New York speciaal voor die vloer over Amsterdam  waar ik dan voor een mannenblad ook een interview met twee kamerlid Ahmed Marcouch doe. Het scherm verspringt. Weer 0,00. God...het is echt waar. Deze rekening is leeg. Een andere pas. 0,00. Nog een andere. 0,00. Dat betekent dat al mijn rekeningen leeg zijn. Een slordige 25.000 euro. Verdwenen. Wat is dit?

Ik bel naar huis. :"Ik kan niets pinnen, alles is leeg. Zoek eens uit hoe het zit," vraag ik mijn echtgenoot. Ondertussen ontwikkelt zich een vette knoop in mijn buik. Allejezus! 25.000 euro? Weg? Dat kan niets anders dan een beslaglegging zijn. Maar... van wie?!

Ik heb dit al eens meegemaakt.  Drie jaar geleden. Ons huis op afstand in de verbouwing. Een aannemer maakte zijn klus niet af maar eiste wel geld. De even op geld beluste advocaat die we helaas troffen maakte er 'een zaak' van in plaats van een kort geding waarin afbouwen werd geëist en om daarna rekeningen te voldoen. Een 'zaak' die zo'n 45.000 euro extra kostte, erg lucratief voor advocaat Sluijter uit Leiden. Het beslag duurde eindeloos. Omdat we de juridische kosten niet meer konden dragen - mevrouw, wij hebben de mogelijkheden dóór te procederen en gaan dit ook doen - moesten we uiteindelijk de aannemer betalen. Geld weg. Huis niet af en vol lekkages. Een traumatische ervaring met de aannemerij. de advocatuur maar vooral met het Nederlandse recht. Het beslagrecht. Hét machtsmiddel voor de rijken in Nederland. Rijken die kwaad willen.

Echtgenoot belt terug. Inderdaad. Op alles wat we hebben staat beslag. Hij kan niet zien wie het doet. En ING is niet bereikbaar. Het is zaterdag. Beslagen worden bij voorkeur op vrijdag gelegd. Dan heeft men er het meest last van, is de ervaring. En zijn mensen op maandag, na drie dagen zonder geld, wat meer 'murw'. En nu? Ik bel collega Eric Smit. Die heeft ervaring zat met beslagleggingen.

"Ga naar je postadres, daar moet iets liggen," adviseert hij. Ik wil ook van hem weten: wat is de goedkoopste manier om het beslag op te heffen? Niet nóg eens 45.000 naar een advocaat.

"Praten," zegt Smit. "Praten met de tegenpartij is altijd het goedkoopst."

Ik duw mijn koffers in een locker en pak de trein naar de Amsterdamse binnenstad. Ik bel ook advocaat Laurens Pit, een vriend. Hij zegt toe me te helpen maar ook dat ik eerst moet weten wie het is. In het huis in Amsterdam ligt nauwelijks post. Ik heb mijn zaken namelijk goed op orde. Er liggen wél aanmaningen van deurwaardersbureau Van den Hoek uit Den Bosch. Het gaat om een schuld bij Videoland. Een niet terug gebrachte video van Nanny McPhee.

Hoewel ik me meen te herinneren het ding wel op de toonbank te hebben gelegd, meent Videoland nu een schuld te hebben van E 132,00 voor een DVD van zo'n 5 euro. Zou het ding van de zomer toch in de verhuiscontainer terecht zijn gekomen? Er volgt binnenkort een beslaglegging bij niet betalen, kondigt men in een ander schrijven aan. Maar ja. Als je in het buitenland woont, hoe weet je dat? En de voordeur zal worden open gebroken. Jezus. Voor een DVD...  Van de studentes die mijn huis bewonen verwacht ik niet dat ze mijn post open maken om dit soort dingen door te geven. E 25.000 beslag voor Nanny PcPhee? Je deur openbreken voor een video van nanny McPhee?!


10.00 AM


Ik bel Eric Smit weer. "25000 euro voor Nanny PcPhee? Ja, dat kan wél," volgens hem. Het is niet te geloven. "Voor een rekening van 100 euro kun je  in theorie voor tienduizenden beslag laten leggen. Lekker breed. Dat is meer werk. Daar verdienen de advocaten namelijk meer aan."

Ondertussen moet ik op weg voor een voorgesprek voor een interview met tweedekamerlid Ahmed Marcouch. Ik probeer lopend aannemers af te bellen, de schilder die ik maandag moet betalen. Aannemer is kwaad. Kan nu niet verder zonder vloer en wil - ach, ja...- wel betaald krijgen voor de klus want de tijd is ingepland. Hij staat 'in zijn recht' zegt hij. Dat zijn de eerste 1000 euro aan kosten die het beslag me opleveren. Verder heb ik geen cash geld. Pinkaarten uit Dubai liggen nog daar. Ik vraag thuis voor een moneytransfer bij Western Union. Ik kan nog geen treinkaartje pinnen. De aannemer moet even wachten. In Dubai is het ook einde van de maand. Daar is het geld ook op.


12.00

Het gesprek met Ahmed Marcouch verloopt goed maar wat warrig. Ik maak me zorgen. Door mijn hoofd spoken woorden als 'advocatenkosten', 'rechtszaken', de jaren beslagleggingsterreur van de aannemer heeft wel sporen nagelaten. Dat stoort bij deze verze beslaglegging in mijn werk. Dat moet niet, anders kost de beslaglegging meteen al 2000 euro met die aannemerskosten erbij.

Na het bezoek aan Western Union waar ik 300 euro cash, vertrek ik naar Rotterdam, naar mijn hotelkamer. Ik maak me zorgen. Wie doet dit? Videoland? Wie kan het anders zijn?


Zondag 23/01/2011


11.00 AM.


Ik heb er rot van geslapen. Eindelijk heb ik de schilder te pakken. Nee, ook hij kan niet verder zonder geld. En hij heeft deze klus zo ingepland, de weken hierna heeft hij geen tijd meer. Er moet bijbetaald. zo'n 600, 700 euro. Ik bel vrienden. Wie heeft even 4000 euro voor me? Dat blijkt een probleem. Wie heeft tegenwoordig zo even 4000 euro cash klaarliggen? Beslaglegging, jezus, ik krijg het woord bijna mijn strot niet uit. Het klinkt zo armoedig.

"Van wie komt het," vraagt iedereen. Als ik ' waarschijnlijk Videoland' opper en de dvd van nanny Mc. Phee noem, krijg ik ongeloofwaardige reacties. Maar het kan wél, bevestigt ook advocaat Laurens Pit wat Eric Smit al eerder zei: "je kunt voor een paar euro beslag op iemands hele hebben en houwen leggen."

In plaats van van een verdiende vrije dag te genieten, bel ik nu de hele dag over geld. Zonder resultaat, ook nog. Ik heb ondertussen ruzie met mijn aannemer, met de schilder, straks ook met mijn huurders door de uitloop van de klus. En ik weet nog steeds niet wie me dit flikt. Ik ga aan het einde van de middag maar even naar de Kunsthal voor de expositie van Edvard Munch. Van wiens schilderijen ik helaas ook niet veel vrolijker wordt.


Maandag 24/01/2011


06.30 AM


Vroeg opstaan, ik heb om negen uur een afspraak met Marcouch in Amsterdam voor het interview. Ik bel naar Dubai. Ik heb het nummer van deurwaarderskantoor Van der Hoek in mijn telefoon dat klokslag half negen wordt gebeld. Echtgenoot belt dat tijdsstip naar ING is afgesproken. Ook hij heeft thuis een waardeloos weekend gehad en zit met de vraag: wie doet dit?


08.30 AM


In de trein bel ik naar Den Bosch.

"Uw dossiernummer, uw naam?"

 Ik noem het op.

"Ja, wij zijn wel bezig met een beslaglegging op uw tegoeden. Maar dat is nog niet rond," zegt de medewerkster van het deurwaardersbedrijf die ik spreek.

"Maar... Voor één dvd van Nanny McPhee?" vraag ik ongelovig. "Kan dat zomaar?"

"Ja, hoor," zegt de medewerkster, "Dat kan absoluut. En dat doen wij ook, hoor. Dat is ons werk."

Ik kan bijna niet geloven wat ik hoor. Beslaglegging voor één dvd waarvan ik nieteens wist dat ik hem had. Als ik hem al heb. Ik leg uit dat we in Dubai wonen, dat ik van niets weet, dat ik best wil betalen. Ze belooft een notitie te maken. Ik betaal vóór 1 februari de E 132,00 voor Nanny PcPhee en zij gaan geen beslag leggen op onze rekeningen.

Zo. Dat zwaard van Damocles is boven mijn hoofd weg. Ik bel naar huis.

"Het is niet Nanny PcPhee."

Wie het wel is, weten we nog niet. ING geeft nog geen gehoor.


09.15 AM

De telefoon. "Het lijkt de belastingdienst." DE BELASTINGDIENST?!

"Ja, de belastingdienst. Inkomstenbelasting over de jaren 2006 en 2007."

Hoe kan dat nu? Echtgenoot is tot op de dag van vertrek naar Dubai altijd gewoon werknemer geweest, ikzelf heb wegens het krijgen van een aantal kinderen achter elkaar nauwelijks gewerkt die jaren. En onze accountant? Hij was al die tijd bereikbaar.

"Die zegt ook dat het heel flauw is. Als ze even verder kijken, komen ze uit op ons correspondentieadres."

Maar kennelijk is het voor een overheidsinstelling met onbeperkte financiele middelen als het gaat om juridische hulp. En nu?

"Nou, betalen natuurlijk," oppert thuis.

"En zo snel mogelijk er vanaf zijn."

Maar wanneer is het klaar?

"Het duurt een week, zeggen ze," aldus thuis. Maar 25.000 euro beslag.  Een kwart ton... Hoeveel is het te vorderen bedrag?

Dat weet men nog niet. Thuis belt straks even terug.

Okee. een week dus. Dan moet ik ook de hypotheek regelen. En dat de huur dus op een ander bankrekeningnummer terecht komt. Dat soort dingen. Dat is allemaal precies  deze week, einde van de maand. Alle betalingen moeten wél doorgaan zodat we geen andere schuldeisers maken. En electra, water, eh, de verzekeringen. Ik heb dus veel te doen. 


10.30 AM

De eetzaal van het Americain. Het interview met Marcouch. De telefoon. Thuis.

"Het spijt me," zeg ik, "ik  moet dit even aannemen."

Het gaat om een bedrag van 12.000 euro. En dan voor 25.000 beslag leggen? Ach, zoals Smit al zei: lekker breed doen. Zo denken kennelijk niet alleen criminelen maar ook de belastingdienst.

Ik kan het niet laten.

"De belastingdienst heeft beslag op mijn tegoeden gelegd," zeg ik tegen het tweede kamerlid. "Ik moet helaas erg veel regelen zodat er geen nog naardere dingen gebeuren."

"Zo. De belastingdienst? Een sterke tegenstander," zegt Marcouch.

Dat beaam ik. Maar goed, het is een nogal grove manier om iemand duidelijk te maken dat er nog iets open staat, merk ik op. En dat er altijd gewoon betaald is. En dat postadres en een correspondentieadres makkelijk achterhaald konden. En dat ik er nu per toeval achter kom omdat ik hier ben. En dat er anders, als je niet reageert omdat je in Dubai bent en van niets weet, hele rare dingen kunnen gebeuren. Openbreken van deuren. Enorme bedragen aan incassokosten die worden berekent. Dat dit zelfde in Nederland ook al kan gebeuren voor één enkel DVDtje van Nanny McPhee, ter waarde van vijf euro.

De PvdAman staat paf.

"Je zou toch denken dat je in dit land wel beschermd bent," zegt hij. Diezelfde woorden hoorde ik ook al eens uit de mond van de hoofdredactrice van Telegraaf Vrouw die ik de beslagleggingen van een paar jaar geleden eens uit de doeken deed. Nee, je bent in Nederland niet beschermd tegen dit soort terreur van kwaadwillenden met veel geld. Ik noem de zaak Smit versus Brink. Ik noem mijn zaak tegen de aannemer. Videoland die een beslaglegging voorbereidt voor een dvd van Nanny McPhee. De belastingdienst die zonder enige berichtgeving nu beslag legt op 25.000 euro. Ja. Dat kån in Nederland.

"Ik ga dat toch eens navragen aan de jurist die in Den Haag over dit soort dingen gaat," zegt het tweede kamerlid ongelovig hoofdschuddend.

"Als hardwerkende Nederlander in het buitenland mag je dit toch niet gebeuren. Maar ja," hij schudt nogmaals het hoofd, "Jij bent nog mondig. Ik ken gevallen van Marokkaanse gezinnen die geen Nederlands kunnen lezen die ook rare dingen zijn overkomen als het hier om gaat." Zoveel nieuws vertelde ik dus kennelijk toch niet.


15.00 PM

In de trein terug naar huis van ik in slaap. In Rotterdam zit ik tot 10.00 uur 's avonds non-stop op internet om uit te zoeken hoe ik betalingen kan veranderen en emails te doen.



Dinsdag 25/01/2011


10.00 AM



Ik leg de huurders uit waarom het huis nog even een troep blijft. Ze stellen een maand huurverlaging voor wegens overlast. Ik weiger. Ik heb ruzie. Vanmiddag vlieg ik naar Dubai. Ik heb een hotel genomen en allerlei kosten gemaakt voor niets. De verbouwing loopt achter. Ik reken uit dat de beslaglegging me nu 1700 euro extra kost voor schilder en aannemer en ikzelf deze dagen bijna niet heb kunnen werken à 80 euro per uur. Jezus.


12.00 PM

Ik pak mijn koffer en ga naar Schiphol waar ik echtgenoot het Emiratesvliegtuig zie landen. Even later bij Starbucks aan de koffie zegt ook echtgenoot doodmoe van dit gezeur te zijn. het is ook de flashback naar die eerste, frustrerende zak waarin we tijdens een emigratie alle beslagleggingen van de malafide aannemer kregen. En daar bovenop een opportune advocaat.

"Maar gelukkig zijn het dit keer geen criminelen die kwaad willen maar 'alleen maar' de belastingdienst," zucht hij. Ik vertel van Videoland, dat de rekening à E132,00 voor Nanny McPhee wél snel betaald moet.

"Maar dat kan niet 'snel'," zegt echtgenoot, "want het duurt nog een week voor alle beslagen weg zijn." Ik bel de deurwaarder weer. Die toont zowaar begrip. Het kan nog even wachten.


14.30 PM

De vlucht terug kijk ik naar Wall Street II, Money Never Sleeps. En ondertussen denk ik aan hoe onbeschermd je in Nederland inderdaad bent. Dat het beslagrecht krom is en een heel eng instrument. Een 'recht' dat ervoor zorgt dat rijkere mensen en bedrijven een armere particulier op een ongelooflijke manier in de tang kunnen nemen. In Nederland ben je niet beschermd. Integendeel: je bent vogelvrij. als ik niet toevallig nu in Nederland was geweest hadden er de komende maanden de meest rare dingen kunnen gebeuren. Beslagen, geforceerde deuren, you name it. Door de Nederlandse staat of voor een DVD van 5 euro.


Woensdag 26/01/2011


07.30 AM


Ik breng mijn kinderen naar school en daarna kruip ik achter de laptop. Ik kijk op de ING-rekeningen. Alles is nog steeds 0,00. Er komt een email met een factuur van KSB, een bedrijf dat de pomp in mijn soutterrain heeft geleverd en dat ene reparatie heeft gedaan. het is een herinnering. Of ik maar meteen wil betalen, anders gaat de factuur naar een deurwaarder... Jezus! Maar goed, dit bedrijf heeft wel mijn email gevonden en neemt op deze manier contact op. Anders dan videoland en de belastingdienst. Ik mail dat het twee weekjes duurt. Dat is geen probleem.

Ik tel bij elkaar op dat de beslaglegging me met de hotelkosten in Nederland, de aannemer en de schilder me ongeveer 2500 euro kosten tot nu toe. Als ik daar mijn gemiste werkuren, zo'n 17, 18 uur bij optel, kom ik ongeveer aan 4000 euro. Dat is geen kattepis.

Echtgenoot belt uit Amsterdam. Nee, er is geen nieuws. Het duurt nog een week. Ondanks dat de aanslag volgens onze accountant enige honderden euro's verschilt van het werkelijke bedrag, besluiten we het maar bij te laten. Zo snel mogelijk betalen en niet meer achterom kijken. De rest van de dag haal ik de kinderen weer op, doe ik huiswerk met ze, kook, eet en schrijf dit dagboek.

Redactie
Redactie
Gevolgd door 652 leden