Gramme huurling tegen financiële reuzen

    Advocaat Hendrik-Jan Bos maakte een fundamentele keuze: ‘ik laat mij niet door banken of verzekeraars inhuren’.

    Afgelopen dinsdag was het weer zo ver. Advocaat Hendrik-Jan Bos trad in zwarte toga en witte bef op tegen een grote verzekeraar en een bank. Dit keer namens de voormalige kroegbaas Johan van de Poll die door het advies van zijn ING-bankier zijn pensioen vrijwel volledig in rook op zag gaan. Een zogenoemd ‘schrijnend geval’ waar Bos ‘bijzonder boos’ over is. Een boze advocaat, hoe geloofwaardig is dat? 
     
    Kroegbaas
    ‘Mijn woede is niet zo gek als je de details van deze zaak kent’, zegt Bos op droge toon. Hij schetst de contouren van het drama: ‘Na 21 jaar zeven dagen per week café De dorpsherberg in Bennekom te hebben gerund, begon Johan van de Poll serieus last te krijgen van zijn gezondheid, hij had suikerziekte. Slechte eet- en drinkgewoonten, onregelmatig leven, veel mensen in de horeca zijn er bevattelijk voor. Zijn dokter raadde hem dringend aan om te stoppen. Dat deed Van de Poll en in 2000 verkocht hij zijn bedrijf. Na aftrek van kosten bleef er precies 645 duizend gulden over. Daarvan had hij 600 duizend gulden heel braaf op een termijndeposito gezet. Gewoon, tegen 4,1 procent rente per jaar. Braver kan bijna niet. Drie maanden na de verkoop belde iemand van de ING-bank hem op. Of hij onmiddellijk naar de bank toe kon komen’. 
    De dan 41-jarige Van der Poll geeft gehoor aan de ernstig klinkende oproep en bezoekt zijn bankier die hem vertelt dat er inderdaad iets mis is. ‘Hij maakte volgens de bankman een stomme fout door zijn geld op een depositorekening te laten staan’, vertelt Bos. ‘Zo kon dat niet renderen. “Laat mij er maar voor zorgen” was de vertrouwenwekkende suggestie’. 
     
    Van de Poll stemt met het mooi klinkende voorstel van zijn bankier in en laat ING voor zijn kapitaal zorgen. ‘Zeven jaar later is ruim 70 procent van zijn inleg verdwenen. Omdat de ING-bankier uitsluitend in beleggingsfondsen van ING belegde die afschrikwekkende resultaten behaalden. En omdat hij op advies van zijn bankier ook nog eens een woekerpolis kocht bij verzekeraar Nationale Nederlanden, dat onderdeel is van het ING-concern’. 
    Nu is de kroegbaas vrijwel alles kwijt en dat doet de cliënt van Bos ‘veel pijn’. ‘De man is berooid en dat komt niet omdat hij zelf naar het beleggerscasino is gegaan,’ zegt de advocaat. ‘Hij werd daar uitdrukkelijk door zijn bank voor uitgenodigd, en die liet hem vervolgens stikken. Daar kan ik dus heel erg boos over worden’.
     
    Geen Robin Hood
    Dus toch een idealist? Nou, nee. Hendrik-Jan Bos zegt zich beslist niet voor te willen doen als de Florence Nightingale van de advocatuur. ‘Ook niet als Robin Hood. Ik wil net als andere advocaten betaald worden voor het werk dat ik doe. Het liefst goed’. De honoraria die Bos bij zijn cliënten in rekening brengt, zijn echter niet van die omvang dat hij er stil van kan gaan leven. Dat heeft met zijn fundamentele keuze te maken. ‘Ik laat mij niet door verzekeraars en banken inhuren’, zegt Bos. ‘Ik vind niet dat je als advocaat nog geloofwaardig bent als je de ene dag in de rechtbank roept dat verzekeraars ondeugdelijke rotzooi verkopen, en de andere dag in opdracht van een verzekeraar stelt dat gedupeerden een stelletje zeurpieten zijn. Ik verdien daardoor veel minder, maar met mij hoeft niemand medelijden te tonen, ik kan er nog steeds een mooie fles wijn van opentrekken’. 
    Achter de keuze van Bos om uitsluitend tégen verzekeraars en banken op te treden en zich er niet door in te laten huren zit ook geen verheven motief. ‘Het was twintig jaar geleden een volstrekt rationele keuze om een praktijk op te bouwen in bank- en effectenrecht. Beleggen begon toen bij het grote publiek langzamerhand populair te worden en het viel me op dat de juridische kennis uitsluitend bij de aanbieders, de banken en verzekeraars, was te vinden. Ik koos er dus voor om mijn diensten aan beleggers aan te bieden. Maar als je bezig bent en je komt het ene na het andere schrijnende geval tegen, dan krijg je uiteindelijk wel het gevoel dat je aan de goede kant vecht. En ik moet toegeven dat me dat de nodige positieve energie geeft’. 
     
    Die energie zegt hij ook nodig te hebben. ‘Het nadeel van het vechten tegen banken en verzekeraars is dat je als gedupeerde bij het begin al met 5 tegen 0 achter staat. De hoge kosten van de procedures, de duur ervan, de werkdruk van de rechtbanken en complexiteit van de zaken werken allemaal in het voordeel van de tegenpartij. Elke keer moet je weer tegen die berg opklimmen. Nee, ik heb niet gekozen voor de makkelijkste tak van sport in de advocatuur. Dat klinkt heel zielig, maar dat is het helemaal niet. Ik doe het namelijk graag’.
     
     
     
    Rockabilly lawyer
     
    Hendrik-Jan Bos (Amersfoort, 1959) studeerde in Groningen en Nijmegen. Zijn eerste baantje vond hij bij advocatenkantoor Van den Herik & Verhulst in Rotterdam. Bij dat kantoor ontfermde hij zich over het bank- en effectenrechtspraktijk. Acht jaar geleden startte Bos zijn eigen kantoor dat dicht bij de ‘vijanden’ in het WTC aan de Amsterdamse Zuid-As is gevestigd. Bos heeft een zwak voor Elvis Presley. Hij speelt in zijn vrije tijd graag gitaar en zingt daar ook verdienstelijk bij. ‘One for the money, two for the show...’
     

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Eric Smit

    Gevolgd door 2231 leden

    Mede-oprichter van FTM. Als voormalig professioneel squasher gewend om klappen te incasseren en uit te delen.

    Volg Eric Smit
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren