Het bankierstuig van de Citigroup

    De film Margin Call is gestileerd en abstract. De werkelijkheid van het bankieren is vuiger en immoreler.

    De bankiers van Citigroup hadden geluk dat Muammar el-Gadafhi met zijn gouden pistool in een rioolpijp vast kwam te zitten en niet veel later door rebellen met een stok werd gesodomiseerd en uiteindelijk werd geëxecuteerd. Het nieuws van de dood van de dictator overspoelde de berichtgeving over de schikking van 285 miljoen dollar die Citigroup overeen was gekomen. Afgelopen zaterdag besteedde Thomas L. Friedman er in de New York Times gelukkig nog even aandacht aan. Hij schetst in drie zinnen het scenario van een door en door verrotte, intens zieke bankiersmentaliteit, die de demonstranten van Occupy zou kunnen aanzetten om de bankiers tot in de kleinste uithoeken van de riolen van New York te achtervolgen.

     

    Padvinders
    Waarom moest het door de Amerikaanse overheid gesteunde Citigroup zo diep in de buidel tasten om verder problemen te voorkomen? Wel, hierom: de bank verkocht in 2007 met de ene hand een groot pakket giftige Mortgage Backed Securities (MBS) - waarvan de bankiers wisten dat die onderuit zouden gaan - en tegelijkertijd namen ze voor vele miljoenen shortposities in te wedden dat de MBS-rommel die ze net hadden verkocht, in een diepe afgrond zouden glijden. Binnen enkele maanden zouden het verkochte pakket MBS waardeloos zijn geworden. Het gevolg was dat volgens de The Wall Street Journal 15 hedgefondsen, grote beleggers en andere partijen honderden miljoenen verloren terwijl Citigroup 160 miljoen dollar verdiende aan fees en handelswinsten. Dit deed James Steward, een columnist van de New York Times, schrijven dat de bankiers van Goldman Sachs - die vorige jaar voor een gelijksoortige deal een schikking van 550 miljoen met de SEC overeen kwam  - "padvinders" zijn vergeleken met de huurlingen van Citi.

     

    Geen "padvinders" die jongens van Citigroup


    Friedman analyseert in zijn artikel hoe de compleet uit zijn voegen gegroeide financiële industrie de Amerikaanse samenleving heeft gecorrumpeerd door de financiële bijdragen die richting de politiek zijn gevloeid. Hij stelt dan ook een viertal radicale hervormingen voor.

    1 Wanneer een bank de omvang van "too big to fail" heeft bereikt, moet deze opgebroken worden (Ter vergelijking: Gerrit Zalm wil juist met onze staatsbank ABN Amro overnames doen om groter te worden)

    2 Wanneer de bezittingen van een bank door de overheid zijn gegarandeerd, dan mag de bank er niet mee handelen.

    3 Derivaten mogen uitsluitend op transparante beurzen worden verhandeld (Toezichthouders hebben nu geen enkel zicht op de CDO en CDS markten)

    4 Leden van hetUnited States Congres moeten zich als autocoureurs gaan kleden met de sponsornamen van de instituten duidelijk zichtbaar op het pak.

    Friedman besluit met de volgende zinnen:

    "Capitalism and free markets are the best engines for generating growth and relieving poverty — provided they are balanced with meaningful transparency, regulation and oversight. We lost that balance in the last decade. If we don’t get it back — and there is now a tidal wave of money resisting that — we will have another crisis. And, if that happens, the cry for justice could turn ugly. Free advice to the financial services industry: Stick to being bulls. Stop being pigs."

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Redactie

    Gevolgd door 265 leden

    Volg Redactie
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren