Hoe overtuig je een tijger dat hij vegetariër wordt?

Als ik me niet vergis, wordt er op dit moment achter de schermen hard gewerkt aan een betere compensatieregeling voor de miljoenen houders van woekerpolissen. U weet wel, de beleggingsverzekeringen waarbij een daalder een gulden waard blijkt te zijn. Verantwoordelijk minister Jan Kees de Jager, ook al druk met amoureuze verwikkelingen en Griekse strubbelingen, moest na lang aandringen van volhardende consumenten en parlementariërs met toezeggingen komen. Hij beloofde de beste afspraken, de afgelopen jaren bereikt door Verliespolis en Woeker Polis Claim, meestal op individuele basis bereikt met verschillende verzekeraars, te inventariseren. Die moeten wat hem betreft gaan gelden voor alle polissen.

Geen champagne
Maar daarmee schroef je de tot stand gekomen schadevergoeding, in veel gevallen niet meer dan een paar tientjes en voor de echte bofkonten mogelijk duizend euro, misschien met tien procent op. Het is voor de gedupeerden in ieder geval geen reden om champagne te laten aanrukken. Eigenlijk zou er sprake zijn van de zoveelste dooie mus in de woekerpolisaffaire, een dossier dat verzekeraars en overheid (op dit moment hoofdsponsor in de vorm van miljardensteun) ontzettend graag gesloten zouden willen zien. Het mag niet gebeuren, en let op mijn woorden: het gaat ook niet gebeuren.

Mij bereiken signalen die erop kunnen wijzen dat AFM en zelfs de Nederlandse Bank, twee verantwoordelijke toezichthouders, eindelijk begrijpen dat de tot dusver gemaakte compensatieafspraken in het meest positieve geval als een belediging beschouwd moeten worden van gezond verstand. Het behoort in een beschaafd land onmogelijk te zijn miljoenen consumenten te kunnen misleiden met rendementen die (gezien de exorbitant hoge kosten) nooit gehaald konden worden, zelfs niet met de medewerking van een positief gestemde AEX. En als verantwoordelijk verkoper bij ontmaskering vrij te kunnen komen met de schrik.

Waarschuwen? Waarvoor?
In zijn boek Gepast en ongepast geld verwijst auteur Hans Ludo van Mierlo, voormalig journalist en jarenlang werkzaam als communicatiedeskundige in het land van het grote geld naar een uitspraak van een bestuursvoorzitter van ING. Die zei: ‘De klant is koning, maar de aandeelhouder is keizer.’ Toen Van Mierlo de baas aansprak op zijn merkwaardige citaat zei deze dat hij het alleen maar had gezegd om zijn medewerkers te stimuleren. De schrijver had op de werkvloer ook weleens voorzichtig geopperd nieuwe beleggers te waarschuwen voor de eventuele risico’s. ‘Waarschuwen? Waarvoor? Een bakker gaat zijn klanten toch ook niet zeggen dat je dik wordt van gebak?’

 

Het lijkt wel, aldus luidt een van de conclusies van Van Mierlo in zijn fraaie boek, of we met zijn allen te prooi zijn gevallen aan een vervreemding van de werkelijkheid. Hij raadt daarom aan om ook eens wat vaker naar de historie te kijken van de verschillende multinationals, de diepste wortels zonder uitzondering verankerd in maatschappelijke initiatieven. ‘Maar soms is het gemakkelijker een tijger ervan te overtuigen dat hij vegetariër moet worden dan een bankier duidelijk te maken dat hij maatschappelijke verantwoording draagt.’

Of: hoe vertel je een leeuw dat hij vegetariër wordt?


Vette min
Een van de rechtsvoorgangers van de Internationale Nederlanden Groep is de Rijkspostspaarbank, in 1881 opgericht door de staat om het sparen van de Nederlandse bevolking te bevorderen. De massaal uitgegeven woekerpolissen zullen anno 2011 vermoedelijk de spaardrift van de bevolking niet aanmoedigen. Over 2010 boekte het verzekeringsbedrijf een vette min van 1.353 miljard euro, bijna twee keer zoveel als het voorgaande jaar. Die slechte ontwikkelingen zijn in de hele sector waarneembaar.

Toch pronkte het ING-concern als geheel, net als over 2010, recent weer met mooie kwartaalcijfers en die waren wederom te danken aan goede resultaten van het bankbedrijf. Ook de verzekeringstak deed het in de eerste tussenstand van 2011 iets beter dan uit voorgaande desastreuze cijfers mocht worden verwacht. Reden voor bestuursvoorzitter Jan Hommen de loftrompet te hanteren. Dat moet woekerpolishouders als muziek in de oren klinken.

 

Weekers: 'Schadeloos stellen als ze weer wat vet op de ribben hebben'

Frans Weekers in actie
Ik doe een gewaagde voorspelling, waaraan u mij over ongeveer tien maanden mag herinneren. De verzekeraars hebben eindelijk begrepen dat het vertrouwen van de consument nooit meer hersteld kan worden zonder een schadevergoeding die hout snijdt. Door de huidige tegemoetkoming (totaal bijna drie miljard) ongeveer te verzevenvoudigen, komen we een eind in de goede richting. Graag verwijs ik hierbij naar een uitspraak van Frans Weekers, destijds financieel deskundige van de VVD in de Tweede Kamer, in mijn boek De Woekerpolisaffaire, en nu staatssecretaris op het Ministerie van Financiën. ‘Van mij mogen ze (de verzekeraars) hun klanten pas in de toekomst (echt) schadeloos stellen, als ze weer wat meer vet op de ribben hebben.’
‘Je hebt er niets aan’, zo voegt hij eraan toe met verwijzing naar de kredietcrisis, ‘als maatschappijen omvallen, want van een levende kun je meer plukken dan van een dooie. Maar het mag niet zo zijn dat verzekeraars ermee wegkomen, omdat andere grote financiële problemen toevallig de aandacht opeisen.’ Of om met Hans Ludo van Mierlo te spreken: laat vervreemding plaatsmaken voor de nuchtere (misschien wel ontnuchterende) werkelijkheid, waarbij de klant weer keizer is in plaats van de aandeelhouder.

Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

Over de auteur

Kees Kooman

Op keeskooman.nl vindt u alles over deze bijzondere man.

Volg Kees Kooman
Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
Annuleren