Het ultieme gevecht van Yves Gijrath

Wat bezielde Yves Gijrath, de succesvolle ondernemer achter de Miljonair Fair, om zijn reputatie in de waagschaal te leggen voor de oncontroleerbare vechtmachine Badr Hari?

Hij is de markante surprise in de nog prille zomerse rel rond kickbokser Badr Hari: Yves Gijrath. Op 23 juli zit hij in het televisieprogramma Half acht live! van omroep Wakker Nederland. De man die met zijn Miljonair Fairs de consumptieve exuberantie in het grijze, afgunstige Nederland een definitieve doorbaak bezorgde, blijkt opeens de zakenbehartiger te zijn van de vechtsporter die anderhalve week eerder een zakenman volledig in de vernieling heeft geschopt. Hari haalt daarmee al dagen de voorpagina van De Telegraaf. Niet in de laatste plaats vanwege zijn verse geplukte bloem Estelle Cruijff, de ex-vrouw van Ruud Gullit. In de studio zit Gijrath naast de kolos Remy Bonjasky, drievoudig wereldkampioen K1 en grootmeester in het uitdelen van vliegende knietjes. Op de hem typerende lijzige toon geeft de welbespraakte media-ondernemer tekst en uitleg over zijn nieuwe project; Badr Hari. Een 27-jarig vechtsporter met Marokkaanse wortels. Een jongen met een knappe kop die door kenners wordt omschreven als een toptalent. Maar ook iemand die met justitie in aanraking is gekomen en in verband wordt gebracht met criminele activiteiten. Waar Gijrath eerder onvermoeibaar over de schoonheid van een prijzig Zwitsers uurwerk of het ambacht en het ondernemerschap van juwelenmakers sprak, probeert hij nu het aanzien van een in opspraak geraakte prijsvechter op te poetsen. Het is een flinke stap. Van de met champagne besprenkelde miljonairsbeursen naar de met bloed, zweet en misdaad doortrokken schemerwereld van het kickboksen. Over zijn motieven om met Badr Hari in zaken te gaan blijft hij in zijn eerste optreden vaag. Wat bezielt Gijrath om zijn eigen reputatie in de waagschaal te leggen voor een oncontroleerbare vechtmachine? Get Microsoft Silverlight Bekijk de video in andere formaten.  Half acht live! met Bonjasky en Gijrath
 Zijn optreden bij Wakker Nederland is geen succes. De opmerking dat Badr 'heel goed met kinderen' is, zorgt voor het nodige hoongelach op Twitter. Onder zakenrelaties, vrienden en collega’s wordt Gijrath om zijn keuze voor Hari beschimpt. Hoe is het mogelijk dat een succesvolle ondernemer opeens in de louche vechtsportwereld belandt? Met zijn onbegrepen stap brengt hij in het hoofdstedelijke societycircuit en ver daarbuiten eigenhandig een geruchtenstroom op gang. De al vele jaren circulerende verhalen over zijn gokverslaving steken de kop weer op. Yves’ onbedwingbare hang naar het groene laken zouden hem in financiële problemen hebben gebracht.
Het is ook al jaren duidelijk dat het met zijn bedrijf de Gijrath Media Groep (GMG), dat ook nog de bladen Miljonair, JFK en Jackie uitgeeft,  minder goed gaat. De succesformule van zijn Miljonair Fair is onder druk komen te staan. De investeerders zouden het in zijn bedrijf voor het zeggen hebben gekregen en Gijrath in een onbeduidende bijrol hebben gemanoeuvreerd.

Dolk in de rug

Zakenblad Quote, Gijrath’s grote concurrent in het superluxesegment, neemt hem enkele weken voor aanvang van de jaarlijkse Amsterdamse ‘miljonairsbeurs’ op de korrel. Hij wordt uitgebreid geportretteerd en voor het eerst worden de schaduwkanten rond Gijrath’s media-imperium zichtbaar gemaakt. Het gesteggel met oplagecijfers en bezoekersaantallen, zijn nogal directieve stijl van leidinggeven. Gijrath wordt ook als een ‘ijdele en statusbeluste’ man neergezet die zijn ooit succesvolle bedrijf kwijt is geraakt en is afgezonken tot het niveau van ‘loonslaaf’. De grote traan die het blad in een geshopte foto van Gijrath’s wang af laat biggelen, zit vol met schadenfreude.
 Het artikel is een pijl die Gijrath midden in zijn hart raakt. ‘Yves was er helemaal kapot van’, laat zijn goede vriend, de voormalige vastgoedtycoon Erik de Vlieger weten. ‘Quote heeft me met een dolk in de rug gestoken’, zegt Gijrath zelf. ‘Ik heb die lui altijd op onze evenementen welkom geheten’. Met voormalig hoofdredacteur van Quote, Sjoerd van Stokkum, had hij zelfs jarenlang een goed geoliede afspraak: ‘Ik leverde voordelig vele tientallen kaartjes voor de Vip-avond van de Miljonair Fair, Van Stokkum zorgde ervoor dat die bij een vermogend clubje mensen terecht kwamen’.

Covers van het tijdschrijft JFK van de Gijrath Media Groep

 Gijrath weet als geen ander dat hij het ontstane beeld zo vlak voor ‘zijn’ grote luxebeurs een elegante draai moet geven. Hij doet dat door zich opmerkelijk kwetsbaar op te stellen. Enkele dagen later prijkt er een paginagroot interview in de Telegraaf en daags voor de aanvang van de tot Masters of LXRY omgedoopte Miljonair Fair geeft hij een zeer openhartig interview aan de Volkskrant.
 Voor het eerst vertelt hij uitgebreid over zijn ‘stormachtige’ jeugd in het Amsterdamse Buitenveldert die langs gokhuizen en illegale Golden Ten casino’s liep. Over hoe zijn Joodse moeder als driejarig kind uit de trein naar Auschwitz werd gered en dat hij het met behulp van psychiaters pas na zijn 42e kon opbrengen om over het gruwelijke familieverleden iets te vragen. Over hoe hij zijn gokverslaving met de geestelijke hulpverleners heeft weten te knechten en over zijn vader, die ooit een creatieve ondernemer was en een kleurrijk reisbureau bestierde. Gijrath senior organiseerde casinoreizen naar plaatsen als Knokke en Monaco en had beroemde klanten als de Amsterdamse vastgoedmiljonair Maup Caransa en de voetballer Ruud Krol. Eind jaren tachtig ging het mis. Zijn goedgelovige oude heer werd ‘besodemieterd’, en op een dag zaten er bankiers in de huiskamer van de familie Gijrath. Ze kwamen de droom van zijn vader ‘kapot’ maken. Senior raakte zijn bedrijf kwijt en de jonge Yves zat er machteloos bij. Gijrath ‘voelde ongekende woede’ jegens de bankiers die zijn vader zo ‘arrogant en ongevoelig’ behandelden. Zijn vader zou de klap van het verlies nooit meer te boven komen.
 Zakelijk heeft hij ook grote tegenvallers moeten incasseren, zo geeft hij in het interview met de Volkskrant toe. In 2009 is hij in een ‘Molotovcocktail van ellende terecht gekomen’. Van een bouwer moest hij noodgedwongen een saneerder worden. Een ‘vernederende’ ervaring.

NSB mentaliteit

Begin december, twee dagen voor de aanvang van Masters of LXRY, ontvangt hij FTM in zijn kantoor in Buitenveldert. Gijrath (46) maakt een aangeslagen indruk wanneer hij terugblikt op de voorbije jaren. In zijn gebruinde gezicht staan een paar vermoeide ogen en zijn anders zo energieke, zelfbewuste elan heeft plaatsgemaakt voor zorgelijke fysiek. 'Het was niet leuk, ik heb zulke heftige jaren gehad, zegt hij met bedrukte stem. ‘Vanaf maart 2009 tot november 2011 was ik mezelf niet. Ik stond onder grote druk.'
'Waarom schrijven jullie over mij?’
Gijrath is nerveus. Hij maakt zich zorgen over de aanstaande publicatie. 'Waarom schrijven jullie over mij?’, vraagt hij. ‘En waarom juist nu? Daar moet meer achter zitten. Ik heb een klein bedrijfje, de problemen die je beschrijft zijn van enkele jaren geleden. Ik snap het niet. Wat zit daar achter?' Nee, hij vindt zichzelf niet achterdochtig. ‘Ik vraag niet naar bronnen’, zegt hij. Om vervolgens bij specifieke vragen onmiddellijk de wedervraag ‘van wie heb je dat?’, te stellen. Hij blijkt ervan overtuigd te zijn dat er een ‘hetze’ tegen hem wordt gevoerd. Hij zegt te weten dat er ‘een clubje mensen’ is dat hem heel graag ten onder ziet gaan. Mensen met een ‘NSB mentaliteit’ die ‘smerige leugens’ over hem verspreiden.
 Gijrath spreekt zichzelf vaker tegen. Zo is hij ‘helemaal niet boos’ op Quote. Toch is hij bezig met een ‘onthullende glossy’ die de ‘dubieuze journalistieke methoden’ van het zakenblad aan de kaak moet stellen. En hij wilde de wereld helemaal niet veroveren, ook niet in 2008, toen zijn bedrijf nog tientallen miljoenen waard was. Later in het gesprek geeft hij toe dat hij in 2008 'megalomaan' was.

Jackpot

Gijrath zit niet helemaal lekker in zijn vel, zoveel is duidelijk. Hoe anders was de situatie in 2002. Nadat hij twee jaar eerder het blad Miljonair succesvol heeft geïntroduceerd, bedenkt hij dat de spullen op de glanzende pagina’s van zijn glossy ook op een andere manier tentoon kunnen worden gespreid. Hij wil de droom die zijn lezers najagen en zijn adverteerders verkopen, tastbaar maken.
Op een beurs waar men zich met een glas champagne kan vergapen aan diamanten colliers, gouden horloges, exclusieve sportauto’s, jachten en wat al niet meer. En alles kan ter plekke worden aangeschaft. Het is een concept dat nog nergens bestaat.
 Gijrath stuit binnen eigen kring op de nodige weerstand. Het is een te groot risico, vinden vrienden en zakenrelaties. Maar Gijrath laat zich daar niet door afremmen. De eerste Miljonair Fair, gehouden in de Amsterdamse Passenger Terminal, wordt met vijftienduizend bezoekers een groot succes en is het gesprek van de dag, vooral door misprijzende kwalificaties in de media als ‘ordinair’ en ‘exhibitionistisch’. Gijrath moet ten overstaan van de voornamelijk Nederlandse pers zijn creatie talloze malen verdedigen, maar hij weet dat het goed zit. De Nederlandse media mogen dan extreem kritisch zijn op zijn geesteskind, ze komen zich allemaal vergapen aan de glamour en de wereldsterren als Pamela Anderson en Liz Hurley die hij ieder jaar aan zijn arm over de rode loper mee troont. De black tie VIP-opening groeit uit tot hét jaarlijkse evenement voor de almaar aanwassende gezelschap der nouveaux riches. De dan nog zo aan gokspelletjes verslingerde ondernemer lijkt de jackpot te hebben gewonnen.

Gijrath is zijn bescheiden zelf op het omslag van LXRY in november 2012

 De Gijrath Media Group (GMG) zal zich in de jaren die volgens in sneltreintempo uitbreiden. In een joint venture met de in Moskou rijk geworden mediaondernemer Derk Sauer wordt in 2005 de Miljonair Fair Rusland gelanceerd. Deze blijkt een nog groter succes dan de Amsterdamse beurs. Er is een grote groep Russische nieuwe rijken, die over een grote bereidheid beschikt het geld schaamteloos te laten rollen. In China schijnen er ook van dit soort types te wonen en waar eigenlijk niet? Het concept van de Miljonair Fair is rijp om over de hele wereld te worden uitgerold. Beurzen in Shanghai, Cannes, Istanbul en het Belgische Kortrijk volgen.
 Onno Aerden start in 2007 als uitgever van GMG en hoofdredacteur van Miljonair. ‘Toen ik bij GMG begon was het bedrijf gigantisch aan het uitbreiden, hup weer twintig mensen erbij. Het maakte niet uit, alles kon.’ Begint het bedrijf in 2000 met slechts een handvol medewerkers, in 2008 zijn dat er 85. Er wordt fors geïnvesteerd om flink te kunnen groeien. Winst is minder belangrijk, internationale expansie is wat telt. Toenmalig financieel directeur Artie van Hooren denkt er met veel plezier aan terug: ‘In die tijd groeiden de bomen in de hemel. We waren opeens bezig om over de hele wereld actief te worden.’ Wat meespeelt is dat hij opties in het bedrijf heeft en het risico loopt rijk te worden.
De successen worden aaneen geregen. De spiritueel ingestelde Gijrath weet zelfs enkele Miljonair Fairs te behoeden voor hinderlijke neerslag door met ‘visualisatietechnieken’ de regen te beïnvloeden. Journalist Paul van Liempt schrijft voor het eerst over Gijraths bovennatuurlijke gaven in het boek Het verhaal achter de Miljonair Fair, dat in 2007 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam van Derk Sauer verschijnt. De lancering van het succesverhaal gaat gepaard met een Abricampagne waarop het hoofd van Gijrath en profiel wordt afgebeeld.

Overnamebod

De buitengewoon florissante ontwikkelingen worden onderstreept door de prognoses voor 2008. Voor de Miljonair Fair in Rusland wordt volgens Gijrath een omzet verwacht van zes miljoen euro en een winst van drie miljoen. De Amsterdamse fair draait vier miljoen omzet met twee miljoen winst. GMG zit in een flow. Gijrath praat zelfs met John de Mol over het opzetten van een wereldwijd luxery-televisiekanaal. Het groeipotentieel van de Miljonair Fair prikkelt niet alleen de verbeelding van mediatycoon De Mol. De in Londen woonachtige investeerder Rob Thielen van Waterland Private Equity volgt GMG op de voet. Thielen is onder de indruk van de ondernemer Yves Gijrath en zijn luxebeurzen. ‘Het concept was een gouden ei’, zegt Thielen. ‘Wereldwijd groeide de luxe-sector enorm, met name in opkomende economieën als China, Rusland en Brazilië, maar er was geen wereldwijd platform voor luxe-producten. Ik dacht dat GMG dat platform zouden kunnen worden met onze hulp.’ Thielen ziet grote mogelijkheden om het concept verder uit te werken. Hij legt in augustus 2008 een indicatief bod neer met een ondergrens van 25 miljoen euro. Maar het komt niet tot een deal. Gijrath vindt het bod te laag.
Een kleine maand na het bod van Waterland valt het doek voor de Amerikaanse investeringsbank Lehman Brothers. Enkele dagen voor de Amsterdamse Miljonair Fair in 2008 heeft een protestgroep op het GMG kantoor in grote felrode letters de leus ‘De Vette jaren zijn voorbij’ gekalkt. Ook de redactie van zijn eigen blad Miljonair Finance schrijft over ‘een nieuwe economische werkelijkheid’.
Hoewel hij zich een kogelvrij vest laat aanmeten, roept hij tijdens opening van de Fair: ‘De crisis is voorbij.’
Rasoptimist Gijrath zelf heeft nog geen trek om die nieuwe werkelijkheid onder ogen te zien. Hoewel hij zich een kogelvrij vest laat aanmeten vanwege bedreigingen van activisten, roept hij tijdens opening van de Fair: ‘De crisis is voorbij.’
Maar de crisis is niet voorbij, die moet nog beginnen. De financiële sector stort in en sleept de advertentiemarkt en de luxe-industrie in haar val mee. GMG krijgt gevoelige klappen, de omzet duikelt met tientallen procenten en de kostbare verbouwing aan het nieuwe pand loopt uit op een ramp. Ook de Miljonair Fair blijft de ellende niet bespaard. Gijrath: ‘De omzet daalde en Russische standhouders betaalden opeens 1 miljoen van hun rekeningen niet.’ De gedroomde miljoenenwinst slaat om in een verlies. In maart 2009 dringt de harde boodschap definitief tot Gijrath door. Slechts driekwart jaar daarvoor had hij weg kunnen lopen met 25 miljoen, nu moet hij opeens de schuldeisers van zich afslaan en op zoek gaan naar nieuwe investeerders.

Bikkelharde saneerder

In september 2009 wordt Yves Gijrath gebeld door Marc Schaling, investeerder en oprichter van wintersportwinkel de Skihut in Scheveningen, en adverteerder in de Miljonair. Schaling is de zoon van Paul Schaling, een voormalig topfiscalist. Midden jaren negentig was Schaling senior president-commissaris van het vastgoedfonds VHS van de latere Pim Fortuyn-financier Ed Maas. Berucht werd hij vooral als de bikkelharde baas van financieringsmaatschappij NMB Heller, een dochter van ING.
 Schaling junior is bezig met een overname van The Entertainment Group (TEG), het evenementenbedrijf van onder andere Marco Borsato dat op de rand van de afgrond staat. Of Gijrath hem in deze deal kan adviseren, want Schaling weet niets van de entertainmentsector. Gijrath is enthousiast en er wordt over gesproken om met TEG samen te gaan werken. Op het laatste moment gaat de redding van TEG niet door, tot grote spijt van Gijrath die een reddingsboei uit zijn handen ziet glippen.
Gijrath vraagt Marc Schaling of hij dan misschien in GMG wil investeren. De twee gaan lunchen in het Okura hotel en het klikt. Na de afspraak volgt een tweede en een derde, waarna de heren er vrijwel uit zijn: Marc Schaling gaat investeren in GMG. Maar dan volgt het vierde gesprek, waar ook vader Paul Schaling aanschuift, tot verbazing van Gijrath die tijdens het gesprek wegloopt om senior te googelen. ‘Daar werd ik niet zo vrolijk van.’
 Gijrath beseft opeens dat hij een zeer geduchte onderhandelaar voor zich heeft zitten. ‘Ik was al helemaal rond met Marc. We zouden beiden de helft van de aandelen in het bedrijf krijgen.’ De familie Schaling financiert het noodlijdende GMG in totaal met 2 miljoen euro. Gijrath: ‘Toen kwam Paul opeens met een aanvullende voorwaarde: hij wilde als een soort verzekering dat de merkrechten van de bladen en de fairs in een aparte bv zouden komen, waarvan de familie Schaling 99 procent van de aandelen had.’ Wel krijgt Gijrath het recht om 49 procent van de rechten terug te kopen tegen een vooraf vastgestelde prijs die lager ligt dan 750 duizend euro. Gijrath baalt vreselijk maar weet dat hij feitelijk geen keus heeft, zijn bedrijf heeft geen cent meer in kas. Hij mag blij zijn dat zijn bedrijf door vader en zoon Schaling wordt gered.

Parel in de verkoop

Op aandringen van Paul Schaling belandt financieel directeur Artie van Hooren al snel op de keien. ‘Niet bekwaam genoeg voor een onderneming als GMG’, luidt het oordeel van Schaling senior. In 2010 blijkt de economische dip aanzienlijk dieper dan gedacht. Gijraths prognoses blijken veel te zonnig. ‘Het leek allemaal heel leuk, die Miljonair Fairs, met veel glamour en champagne, maar echt winstgevend was het allemaal niet,’ zegt Paul Schaling.
 Schaling senior maakt zijn reputatie van bikkelharde saneerder echter niet geheel waar. Oud medewerkers zeggen dat er sneller en harder ingegrepen had kunnen worden. De organisatie is na een jaar nog steeds rommelig, er is gebrek een duidelijke leiding en er lopen ook nog steeds te veel mensen rond. Het mes moet dieper in het eigen vlees worden gezet, maar dat is iets waar Gijrath persoonlijk weinig voor voelt. ‘Ik ben een bouwer, geen saneerder. Dat laat ik liever aan de slagers over.’ In de praktijk worden de ontslaggesprekken dan ook met name door zijn direct ondergeschikten gevoerd. Ruim vijftig mensen ruimen het veld, inclusief enkele leidinggevende die hun buik vol hebben van hoe het er bij GMG aan toe gaat. BV’s in het buitenland, opgezet met het oog op grootse wereldwijde expansie, worden verkocht. Ook het kantoor moet er aan geloven, GMG gaat van vier verdiepingen terug naar één verdieping. Zelfs de voormalige parel van het bedrijf, de Miljonair Fair in Rusland, gaat in de verkoop. Een Russische partij lijkt te happen, maar de deal ketst op het laatste moment af. Gijrath ziet het allemaal met lede ogen aan. Hij is de facto niet meer baas in zijn eigen bedrijf. ‘Er is maar een aandeelhouder die kan betalen en dat ben ik. Dus bepaal ik’, zegt Marc Schaling. ‘GMG mag blij zijn dat ze een investeerder hebben. Ruim veertig procent van de bedrijven heeft betalingsproblemen. Een veelheid daarvan gaat waarschijnlijk failliet.’
'Er is maar een aandeelhouder die kan betalen en dat ben ik. Dus bepaal ik’
 Ieder voorstel dat geld kost moet eerst langs de nieuwe financieel directeur Adrie Kros die tevens aandeelhouder is geworden. Gijrath kan nog maar weinig zelfstandig beslissen. Dat wreekt zich. De man die zich enkele jaren eerder nog met elk detail bemoeide, is zijn draai kwijt. Werknemers zien Gijrath af en toe doelloos ronddolen op kantoor. Onno Aerden: ‘Toen dacht ik weleens: Yves, kom op nou, pak het op! Maar wie zou dat niet hebben in zo’n situatie. Ik heb er respect voor dat hij toen niet is weggelopen, dat had hij ook kunnen doen.'

Rauw

Het is eind 2010 als Yves Gijrath voor het eerst de boomlange kickbokser Badr Hari ontmoet. Zijn toenmalige vriend, de voetbalmakelaar Mustapha Naklhi, gebruikt een kantoor in het pand van GMG waar Gijrath Hari naar binnen ziet lopen. Gijrath kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen, loopt naar binnen, schuift aan en er ontstaat er een geanimeerd gesprek tussen de kickbokser en de ondernemer. Gijrath ontdekt als snel de zachte kanten van de vechtmachine en denkt dat hij een rol kan spelen om het belabberde imago van Hari de goede kant uit te duwen. In eerste instantie laat Gijrath zich volgens eigen zeggen leiden door ‘altruïstische motieven’ als hij besluit om samen met Naklhi Badr Hari te gaan begeleiden. De door Gijrath beleefde onbaatzuchtigheid ten spijt, zal de vriendschap tussen Naklhi en hem niet lang meer stand houden. Reden: wedijver om Badr Hari die uiteindelijk voor Gijrath kiest.
 Gijrath bedenkt dat hij ook in zakelijk opzicht veel voor Hari kan betekenen. Hij is er ook van overtuigd dat hij in de harde vechtsportwereld beter zal gedijen dan voetbalmakelaar Naklhi. ‘Ik weet wat rauw is’, verduidelijkt Gijrath. ‘Ik heb in Rusland een bedrijf opgericht, doe me dat maar eens na. Dat ging er wild en ruig aan toe. Daar moet je heel rauw voor zijn. Ofwel; niet bang, scherp. Badr heeft ook iemand nodig die hem zegt wat wel en niet kan. Niemand durft dat tegen hem te zeggen wat hij wel of niet mag doen. Omdat ze bang voor hem zijn. Ik bedoel; hoezo moet je bang voor hem zijn?’
Ondernemer Jeroen van den Berg zal de analyse van nieuwbakken kickbokspromotor moeilijk kunnen onderschrijven. Van den Berg, die in 2009 samen met zijn boezemvriend en toenmalig hoofdredacteur van Quote Sjoerd van Stokkum 150 kaarten voor de VIP-opening van de Miljonair Fair bij Gijrath koopt om ze met winst in hun vermogende netwerk te verkopen, wordt in de zomer van 2011 in een Amsterdamse nachtclub door Hari afgetuigd.

Het nieuwe project van Gijrath siert in augustus 2012 de cover van JFK

Het incident heeft geen invloed op de plannen die Gijrath voor Hari ontwikkelt. Mensen in zijn omgeving zetten er niettemin grote vraagtekens bij. Voormalig financieel directeur van GMG en vriend Artie van Hooren, zelf actief in de vechtsport, heeft ook zijn twijfels over de carrièreswitch van Gijrath: ‘Yves zit niet in de sportmarketing of het organiseren van bokstoernooien. Dat is een aparte wereld waar je niet zomaar tussen komt. Je moet het wereldje kennen en weten hoe het daar werkt. Dat weet Yves niet.’ Gijrath laat zich niet remmen. Een groot risico? Die heeft hij vaker gelopen, zegt hij tegen wie het maar horen wil. Zoals in 2002, toen hij de Miljonair Fair begon.
 Begin 2012 voert hij exit-onderhandelingen met Simon Rutz, de ex-manager van Badr Hari, over een afkoopsom. Gijrath neemt het management over en sluit een lucratief laatste contract met de Japanse kickboksorganisatie K1, waarvoor Badr in 2012 nog drie keer moet gaan vechten. De vechtsporter is zeer getalenteerd, volgens sommige de beste vechter van zijn generatie, en als hij zijn kunsten alleen in de ring zou vertonen in plaats van daarbuiten, liggen er potentieel miljoenen te wachten, voor zowel de bokser als zijn manager. Zeker als Badr zou overstappen naar het reguliere boksen, zo is Yves Gijrath te weten gekomen. ‘In het internationale profboksen heb je het over zulke onwaarschijnlijke bedragen als je bij de top hoort. Je moet dat vergelijken met de voetballerij, maar dan factor twee, factor drie.’ Voor een manager in de vechtsport is een fee van 15 tot 20 procent gebruikelijk. ‘Badr Hari is een potentieel miljoenenbedrijf’, zegt hij afgelopen november in Pauw & Witteman.
Gijrath denkt de vechter in toom te kunnen houden en hem naar grote daden in de ring te kunnen managen. Als dat lukt, kan hij zijn critici de mond snoeren. Een van die criticasters is zijn aandeelhouder, Marc Schaling: ‘Wij zijn zeer ongelukkig over Gijrath’s verbondenheid met Badr Hari. Maar Yves had er een bedoeling mee die ik op zich begrijp. Hij zei tegen mij: “Marc, dit kan heel groot worden en met dat geld kan ik jullie leningen terug betalen”.’

'Nu heeft hij niets meer'

In juli 2012 krijgt Gijrath’s protégee het tijdens het dansfeest Sensation White in de Amsterdamse Arena echter weer op zijn heupen. In een toilet mishandelt hij de ondernemer Koen Everink, een goede vriend van de eerder door hem in elkaar geslagen Jeroen van den Berg. Wat volgt is een verhitte zomer die het nieuwe zakelijke project van de media-ondernemer achter de tralies doorbrengt. Na een zeer kortstondig verblijf buiten de gevangenispoort, brengt hij ook nieuwjaar door in het huis van bewaring. Voorlopig zullen de gedroomde boksmiljoenen waarmee Gijrath zijn belang in het bedrijf kon terugkopen, nog even uitblijven. De Masters of LXRY-beurs is ook geen groot succes geworden en heeft slechts een marginale winst gedraaid. Intussen lijken de zakenpartners op elkaar uitgekeken. Gijrath laat doorschemeren dat hij het liefst zonder vader en zoon verder wil. Tijdens de gesprekken die we met hem voeren, moet hij zich voortdurend beheersen. ‘Ga er maar vanuit dat er binnenkort wat gaat veranderen.’ Hij is met een investeerder bezig waarmee hij zijn belang in GMG terug kan kopen. Hij voert onder andere gesprekken met zijn vriend Erik de Vlieger.
Op zijn beurt zinspeelt Marc Schaling openlijk op een mogelijk vertrek van Yves Gijrath. ‘Niemand is onvervangbaar, ook Yves Gijrath niet.’ Schaling leeft ook mee met zijn zakenpartner: ‘Het is eigenlijk heel triest. Hij had iets heel erg moois opgebouwd, dacht dat hij tientallen miljoenen waard was en nu heeft hij niets meer’.
 Gijrath is klaar met alle negatieve energie en wil het liefst vooruit kijken. ‘Ik ben heel positief. Ik voel me beter dan ooit. Ik ben eruit, uit de problemen. Ik heb altijd alles zelf opgelost, heb altijd alles zelf opgezet en ik zal altijd blijven ondernemen. Het heeft nu geen zin om hosannaverhalen te vertellen over mezelf, die moet ik eerst weer waarmaken en dat ga ik doen.’
 Dit artikel kwam tot stand met medewerking van Eric Smit en werd eerder in weekblad Vrij Nederland gepubliceerd.

Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

Over de auteur

Robert Kosters

Gevolgd door 155 leden