Het verdrag van Assen

3 Connecties

Relaties

Crisis Euro De Jager

Columnist Peter Verhaar droomt van het Verdrag van Assen, waarin de Europese politici stoppen met pappen en nathouden - en eindelijk stappen zetten om de crisis op te lossen.

Wat een land! Op dinsdag opent het Journaal met de belangwekkende opmerking dat ganzen het vliegverkeer op Schiphol in gevaar brengen. Dat is gevaarlijk, een tweede Bijlmerramp willen we niet. Ik zou zeggen afschieten, vangen, verdoven, vrijwillige vogelverschikkers laten figureren in een weiland, opeten: alles mag, als het maar onderwerp nummer 5 is in het journaal. Dat er zoiets als een eurocrisis aan de gang is, dat mogelijk een paar grote Europese banken in de problemen komen, dat Italië nu tegen 8 procent moet lenen, dat zelfs Duitsland moet leuren met obligaties, dat Nederland afstevent op een zware recessie als de euro 'valt' (en ja, dat in Iran 'iets' aan de hand is), het is allemaal tweederangs nieuws. Logisch hoor als de Minister van Financiën, de Jager, op maandag ons via twitter deelgenoot maakt van een zwaar werkbezoek in Assen.
 
Zouden De Jager en Rutte zich realiseren dat Nederlanders echt nerveus aan het worden zijn? Dit soort twitterboodschappen zie ik steeds vaker opduiken. En het zijn niet alleen de anti-Europa aanhangers, ook de 'eurofielen' zien het licht aan het einde van de tunnel langzaam doven.
 
Een klein (voorspeld) Grieks probleem uit 2009 volledig laten ontsporen. Vervolgens de banken niet dwingen (men koos voor vrijwillige bijdrage) om per direct slechte leningen af te waarderen en extra kapitaal aan te trekken, waardoor er vanuit de banken 'plotseling' paniekverkopen kwamen, aangespoord door speculanten die hun kans zagen om mee te liften. En de 'besmetting' was een feit. Zo krijg je zelfs een solvabele economie als Italië op de knieën. Vind je het gek dat nietszeggende nieuwberichten die melden dat er in een 'goede sfeer' vooruitgang is geboekt worden, voor kennisgeving worden aangenomen.
 
Niets is slechter voor het vertrouwen van burgers in de politiek als voortdurend 'grote plannen' op nog 'belangrijker toppen' worden gepresenteerd, waar vervolgens geen invulling aan wordt gegeven. Goed voorbeeld is het 'noodfonds EFSF' . Als een burger al snapt wat het is dan weet die burger dat het eigenlijk minimaal 1000 miljard groot moet zijn, maar dat het vooralsnog leeg is, omdat geen enkel Europees land er als eerste geld in wil stoppen. En dan wel denken dat de Chinezen dat gaan doen. Dat is toch volstrekt ongeloofwaardig.
 
Tijd voor actie! En dat begint met ophouden voortdurend nieuwe deadlines vast te stellen. Verlaag de verwachtingen, doen ze op de beurs ook. Zeg dat er op 9 december slechts kleine stapjes zullen worden gemaakt. Laat die mooie vergezichten over Europa maar even zitten. En begin met de speculanten de wind uit de zeilen te halen zodat de rente's in Italië en Spanje dalen, zodat deze landen zich weer normaal kunnen financieren en een aanvang kunnen maken om hun schuld terug te betalen. En dat is simpel: de ECB hoeft alleen maar te zeggen dat zij ongelimiteerd staatsobligaties zal kopen. Iedere belegger weet dat je het verliest van de ECB. En het moet onverwacht zijn, net als de gecoördineerde ingreep van de Centrale Banken deze week. Beleggen is soms irrationeel: een lagere rente is een reden om te kopen!
 
Het pappen en nathouden van politici moet stoppen. Sarkozy lijkt het te begrijpen. In zijn toespraak in Toulon durfde hij onpopulaire maatregelen aan te kondigen. En Merkel roept dat oplossen van de crisis echt niet met een pennestreek is opgelost. Kleine stapjes om een groot probleem op te lossen: het zou zomaar het Verdrag van Assen kunnen zijn!