Het verrotte verdienmodel van Amsterdam

    De gemeente Amsterdam kampt met ongecontroleerde jaarrekeningen en een 'gat' van 0,6 miljard euro. Ewald Engelen moet er niet gek van opkijken. Het hoofdstedelijke verdienmodel is compleet verrot, stelt hij.

    Ja hoor, daar is ie weer, de roeptoeter van grootstedelijk succes. Eind vorige maand bestond onze burgervader het om voor Amsterdam een plaatsje op te eisen bij de vijf 'topregio's' die in Europa de toon zetten. Voor minder doet een Amsterdammer het niet.

     

    De stad beschikt volgens Van der Laan over alle ingrediënten voor succes in de wereld van morgen. Kleinschalig, ontspannen, toonaangevende banken en advocatenbureaus, uitstekende culturele voorzieningen, fantastische infrastructuur (Schiphol, haven), internationale oriëntatie en concurrerende vestigingscondities (trustkantoren). Kijk maar naar het aantal buitenlandse bedrijven dat voor Amsterdam kiest. Vorig jaar 200, tegen 150 voor Parijs. Aldus de erfgenaam van d'Ailly, Samkalden, Polak, Van Thijn, Patijn en Cohen.

     

    Toegegeven, de stad ligt er anno 2012 een stuk patenter bij dan toen Ed van der Elsken er woonde. In een halve eeuw is de rot van waardedaling steeds verder naar de periferie gedrongen. Zelfs in de Staatsliedenbuurt gaan appartementen voor twee ton van de hand. En IJburg, de voormalige havengebieden, IJoevers, het museumkwartier - het ziet er allemaal even gelikt uit. Met het Filmmuseum en het Stedelijk als meest recente pareltjes aan de lange ketting van cultureel vastgoed die Amsterdam de afgelopen vijftien jaar heeft geregen. Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

     

    Waar is het van betaald?
    En dat is precies het probleem: waar is het van betaald? In een interview bij Buitenhof over kostenoverschrijdingen bij de renovatie van het Stedelijk deed wethouder Gehrels een onthullende uitspraak. Nee, dat was geen belastinggeld geweest; dat was afkomstig uit gronduitgifte aan projectontwikkelaars voor kantoren. Gratis geld dus.

     

    Hier heeft u het verrotte verdienmodel van Amsterdam in een notendop. De opbrengsten uit gronduitgifte aan corrupte projectontwikkelaars die er met geleend geld affreuze kantoorpanden hebben opgetrokken, zijn gebruikt om Amsterdam in een grote toeristische attractie te veranderen.

     

    Vastgoedzeepbel
    We danken onze fraaie musea, concertgebouwen en bibliotheken aan inkomsten uit een gigantische vastgoedzeepbel waar wij als burgers, linksom of rechtsom, tot in lengte van jaren voor mogen opdraaien. Linksom via de anderhalve miljoen euro die Van Poelgeest jaarlijks voor sloop wil uittrekken. Rechtsom doordat we straks opnieuw banken moeten redden omdat het onderpand bij de vastgoedleningen waardeloos blijkt en banken te kleine buffers hebben om de afwaarderingen te kunnen absorberen.

     

    Van der Laan lijdt aan het Ajax- syndroom. Denk smakeloos Ogerpak met zijden stropdas met ingeweven '1' en dan in de eerste ronde van de Champions League van een Deense provincieclub verliezen. Denk fraai cultureel vastgoed en snijden in cultuurbudget. Denk glimmende schil en rottend klokhuis.

     

    Burgemeester Van der Laan lijdt aan het Ajax-syndroom volgens Ewald Engelen.

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Ewald Engelen

    Gevolgd door 1907 leden

    FTM-columnist van het eerste uur, financieel geograaf aan de UvA en actief voor de Partij voor de Dieren.

    Volg Ewald Engelen
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren